Verhuizen

Met mijn man en twee kinderen (11 en 14) woon ik in een Fries dorp met vijftienhonderd inwoners. Het huis, de omgeving en de natuur zijn allemaal heerlijk....

onder redactie van Machteld van Gelder

Heitelan

Ruim twee jaar geleden zijn wij – man, vrouw, zoon (21) en dochter (16) – verhuisd van Midden-Nederland naar een stad midden in Friesland. Een geweldig goede zet! Weg van (lucht-)vervuiling en drukte; we konden de laatste jaren tot 10 uur en na 15.30 uur onze woonplaats niet meer in of uit. En dan die onpersoonlijke hectiek! De eerste zomer op onze nieuwe stek leek een lange vakantie. We hebben hier inmiddels meer contact met alle buren dan we in Holland in twintig jaar ooit hebben gehad. Met alle natuur en culturele activiteiten is deze omgeving fantastisch inspirerend. Waarom denken Friezen toch altijd dat in Holland alles beter is? Denk dus goed na voordat u de stap tot verhuizen zet! Of ga in de zomervakantie daar in een huurhuisje of caravan, en mis de rijkdom van ‘us Heitelan’. Mogelijk is het een oplossing om te verhuizen naar een stad in de buurt van uw dorp?

Maude Landkroon, Sneek

Kantoortje

Je werkt vanuit huis, dat is fout. Huur een kantoorruimte in de plaats waar je kinderen naar school gaan. Ze zijn 11 en 14, zitten op de middelbare school en dat speelt zich zeker in een stad af. In kantooruren heb je dan heerlijk mensen, verkeer, je kinderen in de pauze (die kunnen gezellig komen aanwaaien), winkels, cafés en bioscoop om je heen. Einde dag ga je, met tassen vol stadse heerlijkheden, weer de natuur in. Je zult zien: niet alleen je man en je kroost hebben nu van alles beleefd, maar ook jij hebt wat meegemaakt. Als de kinderen uit huis zijn, dan kun je alsnog jullie situatie onder de loep nemen. En het midden des lands? Ook daar zijn dorpen van vijftienhonderd inwoners. Ikzelf woon er in een dorp van 296 inwoners en ben uiterst happy.

Turf Groen, Lage Vuursche

Blijf

Dertig jaar geleden verhuisden wij vanuit Friesland naar het westen, benauwdheid en (dreigende) werkloosheid achter ons latend. We waren ons er niet van bewust dat we met deze stap ook onze cultuur en natuur achter ons moesten laten. Na tien jaar verhuisden we naar het oosten met het idee dat we daar een mooie mix zouden vinden van rust en uitdaging. Niet dus: we hadden vooral het gevoel dat we voortdurend aan het logeren waren. Onze kinderen hebben het er moeilijk mee gehad, want zij voelden onze kloof en onrust en hadden er last van dat klasgenoten hen uitlachten vanwege hun ‘anders zijn’. Inmiddels hebben wij onze loopbanen omgebogen en wonen we weer in Friesland. En genieten we van alles wat we hebben gemist. Maar onze kinderen zijn gebleven waar ze zijn opgegroeid. Een woont in het westen en een in het oosten. Als we nu onze (klein)kinderen willen zien, moeten we daar 200 kilometer voor rijden. Kortom: uw man heeft het beter begrepen dan u. Wellicht omdat hij uit ervaring weet dat buiten Friesland wonen ook veel nadelen heeft en in Friesland wonen meer voordelen dan u in eerste instantie denkt. Als u toch wilt verhuizen met twee pubers, ga dan op zoek naar een huis in een grote Friese stad, want daar wonen de mensen die u zoekt en dan kunnen uw kinderen hun jeugd afmaken in het mooie Friesland.

J. B. (v, 56), Drachten

Heen en weer

Uw probleem is voor ons herkenbaar. Wij woonden ooit bij Franeker. Mijn partner werkte bij de marine en reed elke dag naar Den Helder en soms, als er cursussen moesten worden gevolgd, een paar weken of maanden naar Amsterdam. Dan was hij alleen in de weekends thuis. Ging hij de zee op, dan waren we echt alleen. Ik had mijn eigen bedrijfje aan huis. Er waren soms discussies of we niet moesten verhuizen. Dat is er gelukkig nooit van gekomen. Nu zijn de kinderen uit huis en wij met pensioen. We hebben een boerderijtje betrokken in West- Friesland en hebben er, ook niet achteraf, geen moment spijt van gehad dat een van ons jarenlang het heen-en-weer had.

Albertje Woudstra (66), Niedorp

Het nieuwe dilemma Anorexia

In mijn omgeving woont een jonge vrouw die al jaren lijdt aan anorexia (of boulimia) nervosa. Ik ken haar niet persoonlijk. Regelmatig zie ik haar een wandeling maken, tergend langzaam omdat haar lichaam enorm zwak is. Dat beeld stemt me droevig. Ik twijfel de laatste tijd steeds vaker of ik haar zal aanspreken om te vertellen dat het me aan het hart gaat een jonge vrouw zo te zien lijden en strijden. Zonder raad of advies, maar als blijk van medeleven: ze is de moeite waard. Ik weet dat anorexiapatiënten fanatiek in hun eigen wereld leven en ik vraag me af of ik hiermee geen extra schade berokken.

Annemieke van Leeuwen (33), Houten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden