Verhuizen is voor een kind altijd een ramp

Een doos vol geheimen. Donderdag, Nederland 1, 18.58 uur...

Daar ben je mooi klaar mee, als je ouders gaan verhuizen midden in het schooljaar. Fijn bedacht, maar de kinderen zijn er niet zo blij mee, blijkt uit de driedelige documentaire Een doos vol heimwee.

Programmamaaksters Arjanne Laan en Inge Klijn volgden een half jaar lang vier kinderen van elf jaar die moesten verhuizen. Klijn: 'We wilden een programma over en voor kinderen maken waarbij een grote verandering in het kinderleven centraal moest staan. Het moest iets zijn dat de ouders hadden bedacht, maar waar de kinderen het niet mee eens waren.'

Johan, een boerenzoon, wil helemaal niet verhuizen naar Groningen. 'Ik ben geboren in Everdingen en zal mijn vriendjes en de voetbalclub missen.' De nieuwe boerderij stelt weinig voor, vindt hij. Het huis is oud en scheef. 'Er zijn weinig goeie verstopplekjes.'

Tim en Taco wonen in Duitsland omdat hun vader daar voor de NAVO werkt. Ze zitten op een kleine Nederlandse school met maar 85 leerlingen. In Weert komt Taco in de brugklas van een grote scholengemeenschap. Tim voelt zich niet thuis op zijn nieuwe lagere school. Hoewel hij zijn best doet om het leuk te vinden, valt het hem tegen. Hij mist zijn beste vriend Piet-Hein.

Paula en haar familie verhuizen in de winter tijdelijk naar een caravan, want het nieuwe huis is nog niet klaar. Als haar lievelingskonijn doodgaat op de camping, krijgt de verhuizing de schuld.

Laan en Klijn hebben lang moeten zoeken voordat ze kinderen vonden wier ouders midden in het schooljaar gingen verhuizen. 'De meesten doen dat niet, die verhuizen in de zomervakantie', legt Klijn uit. Om die reden is Paula ook niet echt exemplarisch voor de reeks. Zij gaat in de maanden dat zij op de camping wonen, naar dezelfde school. Pas als het nieuwe huis af is, in de zomervakantie, verhuist de familie en verandert Paula van school.

Niet altijd is duidelijk wat er in de kinderen omgaat. Ze kunnen niet goed verwoorden of ze blij zijn of verdrietig en laten vooral in het begin van de serie niet het achterste van hun tong zien. Op zulke momenten moet de film het vooral hebben van een gezichtsuitdrukking of het gefriemel van handen.

Klijn: 'Ik vond het opvallend dat de kinderen het steeds beter gingen doen. In het begin waren ze gesloten en was het contact af en toe moeizaam, maar ze raakten aan ons en de camera gewend en reageerden steeds opener.'

Wie maar niet aan de camera kunnen wennen, zijn de volwassenen. Ze reageren onbeholpen en het lijkt of ze hun tekst vanaf een briefje opdreunen.

'Niet alleen voor de kinderen was de verhuizing spannend', meent Klijn. 'Ook wij waren heel benieuwd hoe het met ze zou aflopen.' Drie van de vier hebben het naar hun zin. En ach, die vriendjes thuis, die missen ze toch niet zo erg als ze dachten. Uit het oog, uit het hart. Alleen Timmy onderhoudt nog goede contacten met zijn vriend Piet-Hein.

Ellen van den Boomgaard

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden