Verhuizen? Dat wordt verzekeringswerk

'Ja maar.'..

'Nee. Het is vier uur. De dag zit erop. We willen voor de spits terug zijn in Zuid-Londen.'

'Maar de bedden zitten nog in de verhuiswagen. Hoe moeten we vannacht slapen?'

'Die zitten helemaal voorin de wagen. Die krijgen we er echt niet in een kwartiertje uit. En dan zouden we ze ook nog in elkaar moeten zetten. Dat lukt vandaag gewoon niet meer. U kunt toch op de bank slapen. Anders neemt u een hotel. Morgenochtend om acht uur zijn we er weer. Goedemiddag.'

De verhuiswagen rijdt nog halfvol weg, een echtpaar met een baby van twee maanden verbouwereerd achterlatend zonder bed of wieg. In Engeland moet je kunnen improviseren. Toevallig zijn de kampeerspullen wel al uitgeladen.

Zo erg als de buurman hebben wij het zelf niet meegemaakt. Maar in Groot-Brittannis verhuizen volgens de offici statistieken de stressvolste gebeurtenis, op een echtscheiding na.

Er wordt veel verhuisd vooral in de buurt van Londen, waar carris vaak van korte duur zijn en de mobiliteit groot is. Het krioelt er van de verhuisbedrijven. De prijs en kwaliteit van de verhuizers behoren tot de meestbesproken onderwerpen in de pub, zelfs nog voor die van de lokale slager. Ze vragen de gekste bedragen: voor de zelfde simpele verhuizing waar de een 350 pond voor rekent, vraagt de ander het drievoudige.

Maar een hogere prijs garandeert geen betere dienstverlening. De meeste Britse verhuizers zijn handig noch voorzichtig. Ze lijken hun personeel willekeurig van de straat te plukken.

Vorig weekeinde zijn we noodgedwongen voor de tweede keer verhuisd in dit land, vlak voordat de bulldozer van de projectontwikkelaar door ons oude huurpand zou razen. Begin januari wisten we al dat de verhuizing eraan kwam. Maar het verhuisbedrijf dat we belden, vond het nog veel te vroeg om een offerte op te maken. 'Nu al. Waar naartoe? Weet u dat nog niet. Bel over een maand maar terug.'

Bij de vorige verhuizing kregen we juist het verwijt dat we te laat hadden gebeld, zodat er alleen op zaterdagmorgen tegen een speciaal lees: hoger tarief kon worden verhuisd.

De verhuizers arriveerden om zeven uur 's ochtends, twee man sterk, met een laadbak die niet door de poort kon en met het vaste voornemen de hele verplaatsing naar een paar straten verderop vde lunch te voltooien. Contractueel was afgesproken dat het meubilair uit elkaar zou worden gehaald en in het nieuwe huis weer in elkaar zou worden gezet. De verhuizers bleken echter geen bed, kast of zonnebank te kunnen ontmantelen, laat staan een paar uur later opnieuw in elkaar schroeven.

De verloren tijd trachtten ze in te halen door de rest van het meubilair naar buiten te brengen met een snelheid of er een uitslaande brand was uitgebroken. Schemerlampen en vazen werden zo voortvarend opgepakt dat ze te pletter sloegen tegen raamposten. 'Dat wordt verzekeringswerk', meldde de sterkste kleerkast droog. Dat wij de lampen liever gewoon heel wilden houden en niet zaten te wachten op verzekeringsgelden vonden de mannen maar een continentale afwijking.

Het terugvorderen van de geleden schade bleek al gauw op administratieve obstakels te stuiten. Het erkende verhuisbedrijf wilde de zaak zelf afwikkelen en ons afschepen met een fooi. Na een wekenlange briefwisseling werd uiteindelijk de cheque opgestuurd, die oninbaar bleek. Pas een half jaar later ontvingen we een cheque die op de juiste naam was gesteld en die ook nog door de lokale bank werd aangenomen.

Dit keer hebben we leergeld betaald. De verhuizers zijn een paar uur later besteld, zodat we eerst zelf alle breekbare spullen in veiligheid kunnen brengen. 'Dat valt mee', zegt de eerste verhuizer vergenoegd, met een blik op de lege raamkozijnen. Maar dat betekent niet dat ze nu iets rustiger aan doen. De verhuizers wekken de indruk het Guinness Book of Records te willen halen. Tafels worden opgeslagen tegen de trapleuning, bedspiralen die niet door het trapgat passen worden eenvoudigweg in de hal geparkeerd, matrassen worden als vloermat gebruikt.

'Wilt u even kijken of het huis leeg is. En dan graag even hier tekenen', klinkt het om twaalf uur. 'Controleer even of de wagen leeg is. Hier graag een handtekening', wordt twee uur later gezegd op het nieuwe adres.

'Maar het werk is nog niet af. De kast ligt nog uit elkaar.'

'We kunnen de schroeven niet vinden. Helaas. Misschien kunt u beter even bellen met kantoor. Die geven wel een korting.'

De administratieve rompslomp begint weer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden