Verhalenvertellers met gitaar

'Fast Car' is voor Sabrina Starke een van de mooiste songs aller tijden.

Alleen al het genomineerd zijn, vindt ze te gek. En ze had net zo goed een tikje blasé kunnen zijn. Sabrina Starke heeft immers al twee Edisons op zak - een voor beste nieuwkomer in 2008 en een Edison Jazzism Publieksprijs in hetzelfde jaar - en is nu dus weer genomineerd in de categorie beste zangeres. 'Zo'n nominatie is vooral handig voor je bekendheid bij het grote publiek, want je wordt meteen in de schijnwerpers gezet. Een enorme waardering ook. Maar het heeft verder geen invloed op mij als liedjesschrijver of zangeres. Ik zal altijd proberen mezelf verder te ontwikkelen. Daarbij is een prijs geen extra prikkel.'


Vorig jaar kwam Outside The Box uit, het derde album van de soul- en popzangeres die sinds 2008 een boegbeeld is in de Nederlandse soulscene. De titel is een aanwijzing voor de vrijheid en ontwikkeling die Starke zichzelf gunt in haar carrière. Ze heeft niet alleen al haar nummers zelf geschreven maar ook deels de productie gedaan, naast Pete Wallace, de Amerikaanse producer die ook sterren heeft geproduceerd, van Pink tot Herbie Hancock.


Outside kent naast zonnige soulpop, liedjes met een hiphopsensibiliteit en een gedragen pianoballad, een cover van de klassieker Don't Let Me Be Misunderstood. Het roept echo's op van de versie die Nina Simone heeft opgenomen. Tel daarbij op dat Starke, in een voorstelling van het Amsterdamse MC Theater samen met andere acteurs, de rol van Simone vertolkte en je vermoedt een geestelijke connectie. 'Ja, Nina Simone is op zo veel niveaus een groot voorbeeld voor me; als muzikant, als songwriter, als zwarte vrouw. Ze was niet de beste zangeres ooit, maar wist elk nummer dat ze vertolkte volledig naar haar hand te zetten. Als pianiste is ze fantastisch. Maar indrukwekkender was nog de totale vrijheid die ze zich op het podium veroorloofde. Hoe de muziek klonk, was helemaal afhankelijk van hoe zij zich op dat moment voelde. Er werd geen toneel gespeeld om het publiek te behagen, nee haar emoties op dat specifieke moment waren het volstrekt natuurlijke uitgangspunt van wat je te horen kreeg. Daar wil ik ook naar toe groeien.'


Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)

'Fast Car is een van de mooiste songs ever. Vrij basic met maar een paar akkoorden, waar Chapman een perfecte melodie op heeft gezet en een tekst die binnen die kaders van een popliedje een verhaal vertelt. Een short story eigenlijk. Chapman is een echte verhalenverteller. Ik heb gemerkt dat ik een zwak heb voor dat soort nummers. Ze heeft me ook geïnspireerd om gitaar te leren spelen.'


Donny Hathaway - Everything is Everything (1970)

'Inspiratie werkt op een indirecte onbewuste manier. Ik denk dat het zelden gebeurt dat een artiest iets hoort van een ander en denkt: ik ga daar ook mee aan de slag. Je probeert toch je eigen stempel op je werk te drukken. Het is eerder dat anderen je laten horen wat er allemaal nog meer kan. Dat verbreedt je spectrum aan mogelijkheden. Op Everything is Everything van Donny Hathaway, een man met zo veel soul die volgens mij werkelijk alles kan, hoor je de toetsenist in een solo een foutje maken. Hebben ze er gewoon in gelaten. Het draagt bij aan het gevoel van spontaniteit, dat dan even wordt verkozen boven perfectie. Ik probeerde dat ook door mijn tweede album Bags & Suitcases op te nemen met muzikanten die niet apart maar samen spelen, als in een concertsituatie. Levert altijd spannende dingetjes op die je niet had kunnen verzinnen.'


Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998)

'Een absolute classic door die combinatie van hiphop en soul die ze als van de eersten heeft gebracht. Het heeft dat diepe van rauwe hiphop en klinkt tegelijkertijd ook mainstream. Het is een plaat die ze nooit heeft weten te overtreffen en ik weet ook niet of het haar ooit zal lukken. Maar dat doet niets af aan haar kwaliteiten als zangeres.'


India Arie - Acoustic Soul (2001)

'Nog een vrouw met een gitaar. Ja, daar houd ik van. En daarbij zit in Aries liedjes ook een inhoudelijke component, wanneer ze zingt over schoonheid, vertrouwen of zelfontplooiing. Het heeft een spiritueel tintje maar wordt nooit zweverig. Bovendien zijn haar nummers mooie warme composities. Het lijkt nu alsof ik alleen maar voor de tekstuele inhoud ga, terwijl ik net zo goed de laatste Rihanna kan waarderen hoor, of een luchtige pophit als Gangnam Style. Ik heb geen flauw idee waar die man over zingt maar in die gevallen raak ik ook vaak geïntrigeerd door het enorme succes van zo'n hit. Ik probeer er dan achter te komen wat nou de factoren zijn die maken dat iedereen die liedjes zo goed vindt.'


Gregory Porter - Water (2010)

'Een stem die tegelijk krachtig en intiem is, waar je je tegen aan kunt vleien als tegen donker warm fluweel. Zo'n geluid heeft Gregory Porter. Die stem en zijn poëzie maken zijn liedjes zo uniek. Daarbij heeft hij op het podium een gratie die haast koninklijk is. De manier waarop hij staat, zich beweegt; het is een jazzvocalist met veel stijl en aanwezigheid op het podium. Nee, nee, geen zelfbewuste aanwezigheid. Je moet juist een teveel aan zelfbewustzijn op het podium zien te vermijden. Net zoals Nina. Dat heeft Porter met haar gemeen; ze zijn niet berekenend in wat ze op toneel doen maar verkeren voortdurend in het moment en spelen daarop in. Die autoriteit die Porter op het podium uitstraalt, is een natuurlijke en zegt: 'Ik heb het allemaal onder controle.''


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden