Column

Verhalen over familieleden waar 'iets mee is'

Al die dementerende moeders in de krant illustreren een nieuwe tijd. Over het randje van de koketterie.

Fragment uit de film die Heleen van Royen over haar dementerende moeder maakte.

Het persoonlijke is politiek - kent u die uitdrukking? Het ligt anders: het persoonlijke is journalistiek. In de media verscheen het ene na het andere persoonlijke verhaal van een bekende (collega) over een familielid waar 'iets mee is'. Mooi vak, de journalistiek: drie voorbeelden en je hebt een trend in handen.

In de Volkskrant maakten we kennis met Samuel, de meervoudig gehandicapte zoon van collega Willem Vissers, die op veelbelovende wijze een inkijk geeft in het leven van en met Samuel. Enkele pagina's daarvoor vernamen we over de demente moeder van Heleen van Royen. Haar bekende dochter besloot haar dagen te filmen, eerst met de smartphone, later met de camera van Jeroen Pauw. Nu wordt het een bioscoopfilm. En een serie op SBS6.

Misschien is het omdat vrouwen ouder worden dan mannen, maar ze zijn in de meerderheid in dit nieuwe genre. Heel Holland leefde al mee met mama Borst, wier zoon Hugo in krant en boek gedetailleerd verslag doet van haar dementie, de zorg en zorgen.

Zaterdag werd opnieuw aangeklopt, in deze krant: de moeder van collega Robert Giebels. Hij schreef een bewogen verhaal over zijn bijna blinde moeder die hij in huis heeft genomen. De overheid hanteert een ontmoedigingsbeleid, zo bleek.

Daarin lag de rechtvaardiging om het hoogstpersoonlijke journalistiek te maken, met gezinsfoto's en al. Zoals de reeks van Hugo Borst leidde tot het veelgeprezen manifest over de zorg: de hele politiek omarmde zijn moeder en de roep om ander beleid.

Een fraai verwoord lotgeval kan de mooiste literatuur opleveren. Dat het genre opleeft, weerspiegelt deze tijd: de mens wordt ouder en dus dementer. De zorg verarmde. Als je de berichten mag geloven, ligt je arme moedertje in haar eigen poep te rollen tot ze over drie weken gedoucht wordt; zuster is even te druk met formulieren invullen. Maar zonder zo'n relevantie leidt het opvoeren van de eigen kring al gauw tot koketterie, of de schijn ervan.

Ik aarzelde bij Heleen van Royen. De film over haar moeder had haar troost gegeven, zei ze in deze krant. Zo verdween haar leed 'niet op de grote hoop'. En ja, ze hoopte dat ook anderen er troost uit putten. 'Al kunnen ze maar even een lekker potje janken.'

De een z'n traan is de ander z'n troost.

Zelf ga ik niet vrijuit: ooit had ik het gore lef een hele krantenpagina te vullen met mijn hoogstpersoonlijke lotgevallen rond mijn gestoorde hond - een duidelijk gevalletje van Down. Zelden zo veel reacties gekregen.

Onlangs leek een legionellabesmetting Andries Knevel bijna fataal te worden. Deze week waren we getuige van zijn wederopstanding. Roddelsite Mediacourant.nl berichtte: 'Andries Knevel kampt met vastzittende cursor.' Een dag later herrees Andries op de radio. Hij mag van de dokter al weer 2 uur per week werken. Maar: 'Het is niet duidelijk of ik volledig zal herstellen', aldus Knevel.

Heeft er al een uitgever gebeld?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden