Vergrijzing treft mirakel van Sybrandaburen

SNEEK Voor echte zenuwen zijn ze misschien te nuchter. Maar toch, het is wel 'prachtig' en 'machtig mooi'. De eerste thuiswedstrijd op het hoogste korfbalniveau van De Lege Geaën (DLG) tegen Blauw Wit uit Amsterdam moet een belevenis worden....

Het mirakel van Sybrandaburen. Zo mag het toch met recht genoemd worden. Hoe is het immers mogelijk dat het kleine DLG uit een dorp met nog geen vierhonderd inwoners in de hoofdklasse speelt? Voor de buitenwereld is het een wonder, voor de insiders een vanzelfsprekend hoogtepunt.

'Dit team was ook al bij elkaar toen de spelers en speelsters acht jaar oud waren', zegt Jos van der Kooij. Hij is voorzitter en lid van de eerste selectie van DLG. Inmiddels woont hij niet meer in Sybrandaburen, maar reist vier keer per week van Groningen naar de 'lage streken'. Hij is een uitzondering; zijn familie en vroegere buren zijn gebleven of wonen in de omgeving.

En daar ligt de kracht van DLG: honkvastheid en saamhorigheid. 'Het is vrijwel uitgesloten dat hier iemand vertrekt', stelt trainer Jan Piepers, van oorsprong Amsterdammer. Hij belichaamt de noodzakelijke inbreng van buiten het dorp en werkte de afgelopen jaren aan het tactisch en technisch vermogen van de ploeg. 'In Sybrandaburen was een aantal jonge spruiten met aanleg. Daarnaast werd er altijd goed geïnvesteerd in de jeugd en trainers van elders.'

Al vanaf de jaren zestig korfballen de families Van der Kooij, Fokkens en Klos in Sybrandaburen. En nog steeds is DLG (minder dan honderd leden) een familiebolwerk. Liefst negen directe nazaten van de korfbalouders maken deel uit van de selectie tegen Blauw Wit. Een deel van deze tweede generatie woont nog steeds in dezelfde straat; de slagader van DLG.

'Het is een lange straat met een speelpleintje op het einde', schetst Van der Kooij. 'Daar werd ooit een korf neergezet. Tegel eruit, paal erin. Zoals de meeste kinderen voetbalden, korfbalden wij. We speelden eindeloos. Partij of schieten. Schieten, schieten en nog eens schieten. Dat heeft zeker profijt gehad. Bovendien zijn de genen goed.'

En dus promoveerde DLG uit Sybrandaburen naar de hoofdklasse. Voor de thuiswedstrijden moet de vereniging uitwijken naar Sneek. De hal in het dorp is te klein. Geen probleem, Sybrandaburen verhuist gewoon even naar Sneek. 'It Sil Heve', belooft een groot spandoek in de volgepakte zaal. Vrij vertaald: nu zal het gebeuren. Een gedurfd affiche tegen titelkandidaat Blauw Wit.

'Het zal niet gebeuren vanavond hoor', voorspelt Tjeerd Nijboer. Hij trainde de ploeg van DLG in haar juniorentijd. 'Blauw Wit speelt met wel zes oranjeklanten.' Ook trainer Piepers maakt zich vooraf geen illusies: 'We moeten vooral het plezier erin houden. Je weet dat je gaat verliezen.'

Dat lijkt een weinig profetische uitspraak van de trainer. De eerste vuurdoop in de hoofdklasse tegen Fortuna betekende vorige week een kansloze nederlaag. En ook tegen Blauw Wit zijn de kansen minimaal. Ondanks een beperkte achterstand in de rust (7-11), eindigt ook de eerste thuiswedstrijd in een forse verliespartij: 13-24.

Na afloop is er vooral berusting. 'Zij hebben een hogere handelingssnelheid, spelen een hoger tempo, hebben meer techniek en zijn sneller', somt Piepers op. 'Ach, je moet er van genieten en niet negatief gaan korfballen.'

Ook Van der Kooij, die de laatste minuten zijn tweelingbroer Marco vervangt, blijft realistisch. 'Je wilt graag meedoen, vooral als je thuis speelt. Al die mensen willen toch wat zien.' Eufemistisch: 'Maar ja, zij zijn een stukje beter.'

Genieten van de hoofdklasse blijft het voornaamste voor DLG. 'We zullen nooit jaren achtereen op het hoogste niveau spelen', denkt Van der Kooij. 'Dit is hét hoogtepunt.' Een plezierig incident dus. Veel aanwas heeft DLG niet meer. Van der Kooij verwijst naar het boek van Geert Mak. God verdween niet alleen uit Jorwerd, maar verliet ook Sybrandaburen.

Oud-trainer Nijboer: 'Over een paar jaar is het gedaan met het dorp.' Van der Kooij: 'Het dorp heeft last van vergrijzing. De jonge mensen vertrekken op een gegeven moment.' De witte schimmel, de landschapvervuilende nieuwbouwlocaties rondom oude dorpskernen, blijft Sybrandaburen dan wel bespaard, voor het inwonertal en het ledental van DLG is dat funest. Tegen die uitdrogingsverschijnselen is weinig te doen.

Dus zal de vereniging op zoek moeten naar allochtone versterking. 'En ook dat is hier niet makkelijk', legt Piepers uit. 'Dit jaar is Grietje Dekker uit Jubbega een nieuwkomer, maar het is in Friesland erg moeilijk iemand los te weken. Korfballers zijn hier zeer clubgebonden.' Voorlopig blijft het wonder van Sybrandaburen fier overeind. Van der Kooij: 'We blijven gewoon lekker ballen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden