Vergis u niet, dit land drijft op drank

Dus nu klaag ik tegen vrienden dat ik minder zou willen drinken. Dat is nog net niet echt willen. Gelukkig maar, want willen is kunnen.

Dat ik drink, komt niet doordat ik een morsige artiest ben. Die drankromantiek is bijna uitgestorven, dat was de Shaffy-generatie. Ik ken in ieder geval geen grotere gezondheidsmalloten dan cabaretiers, die allen sportschool, yogaklas en meditatiekussen vaker frequenteren dan het café. Het artiestenleven is vermoeiend en iedereen is bang om duf op het podium te staan. Wie afspreekt in de kroeg met cabaretiers, zit daarom aan een tafel vol glazen groene thee en mangosap. Rock-'n-roll!

Ik drink dus wel, maar omdat ik kinderen heb. De meeste drankorgels zijn hardwerkende ouders die bij het thuiskomen in de ijskast graaien. Hij een blik bier, zij een bel witte wijn. Het haalt het scherpe randje van de dingen. Vooral van de dingen die gillend en met speelgoed smijtend door het huis rennen. Dat verklaart het 'zou'-gedeelte: zonder lichte verdoving is dat stukje dag een sloophamer. Het valt ouders niet kwalijk te nemen, alleen blijven de meesten daarna rustig doortanken tot ze in bed vallen. Ik wel.

Wie mindert, merkt hoe stom- en stomvervelend dronken mensen ook alweer waren (ik niet hoor). Wil ik me niet kapot ergeren aan mijn eigen vrienden, dan kan ik pas stoppen als zij dat ook doen. Het zou me niets verbazen als dat de belangrijkste oorzaak is van drankmisbruik: drinken om onder dronken mensen te kunnen zijn. Dat is trouwens ook de reden voor de pillenhausse - die drugs heb je gewoon nodig om die kutfeesten een beetje te trekken.

Vergis u niet, dit land drijft op drank. Alles wat vanaf de middag gebeurt, gebeurt met alcohol. Netwerken, eten met klanten, bedrijfsuitjes, kantoorborrel, vrijmibo, domibo, womibo, enzovoorts. Voor wie niet drinkt, is integratie moeilijk en assimilatie onmogelijk. Ik heb meer dan eens een moslim of droogstaande alcoholist meegemaakt die vrolijk en manmoedig meekletst, maar na een uurtje maken ze zich toch echt uit de voeten. Net voordat de ontboezemingen komen en de vriendschappen worden beklonken.

En dat is dus nog buiten de feestjes gerekend. Ik vrees dat ik me ook niet kan handhaven bij gezelligheidsdingen zonder een biertje of twee. Herstel: precies twee. Zoveel heb ik nodig om geen bescheten chagrijnige autistische verlegen onhandige afwezige stijve hark te zijn. En als ik de rest van de mensen ook leuk wil vinden, heb ik er vier nodig. Een feestje met minder betekent voor mij muurbloemschap.

Dat klinkt ernstig, en dat is het ook. Een van de eerste vragen op de Drink Ik Te Veel?- vragenlijst is: 'Vindt u het moeilijk plezier te hebben zonder alcohol?' Hola, als dat de norm is, ben ik al sinds mijn 13de alcoholist. Dat was de laatste keer dat ik zonder drank joelend op de tafel stond te dansen (na een gewonnen potje Risk). Dan kunnen we de westerse beschaving wel opdoeken en terugkeren naar de tijd dat het enige haalbare lolletje de religieuze extase was die je verdiende met een rondje bloederige zelfkastijding.

Ik accepteer liever dat ik, wil ik minder drinken, eerst moet leren het met minder Plezier te doen. Gewoon, vaker genoegen nemen met Leuk. Niks mis met Leuk. Filmpje pakken is Leuk. Stripboek lezen is Leuk. Stukje tikken is Leuk. Plezier, dat is ladderzat van een balkon pissen. Eerst zorgen dat ik daar niet meer altijd voor te porren ben.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.