Vergeten

NOG EEN simpel vormgegeven en gedekseld potje foie gras in huis gehaald voor de kerstdagen?..

Dat was dan net op tijd.

Gisteren heeft de stichting Wakker Dier actie ondernomen tegen het grossiershuis dat de delicatesse onder de betere speciaalzaken distribueert, en bij de groothandel werden de potjes onmiddellijk schuldbewust uit de schappen gehaald.

Sommige omwentelingen doen er langer over.

Een woordvoerder van de Makro hoorde ik op de radio verklaren dat hij zich nooit van enig kwaad bewust was geweest, maar nu hij van de dierenvrienden had vernomen hoe de lekkernij tot stand kwam, was de schrik hem om het hart geslagen. Eigenlijk, klonk het in zijn stem, schaamde hij zich met terugwerkende kracht voor alle jaren dat hij eraan had verdiend.

Zou hij het echt niet geweten hebben?

Dat kan best.

Zelf wist ik het al sinds eind jaren vijftig, toen de Italiaanse filmmaker Jacopetti rijk werd aan een aantal documentaires die ook in Nederland een kassucces waren, en die internationaal werden uitgebracht onder de titel Mondo Cane.

Een gladakker, die man. In z'n laatste film, die Africo addio heette, had hij ergens in de Congo het moment vastgelegd waarop een stuk of tien aardige negers in koelen bloede voor zijn camera werden doodgeschoten. Scoop van een paparazzo, zou je zeggen. Later werd onthuld dat hij het moordtafereeltje met de hulp van een paar goedbetaalde leden van een alternatieve Congolese stam in scène had gezet, met dien verstande dat de doden ook werkelijk waren doodgeschoten. Daar keken we toen nog van op.

Maar hij kende z'n vak, en niet alles wat hij liet zien was gelogen of had onnodige slachtoffers gekost.

In de eerste Mondo Cane toonde hij bijvoorbeeld bezoekers van een exclusief restaurant in Hongkong waar ze gebakken (of gestoofde, dan wel gegrilde of misschien wel gewoon gekookte) torren en mieren op de kaart hadden staan. Veel close-ups van sjieke mondhoeken waar de insecten onder het kauwen nog vanaf dropen.

En in diezelfde aflevering had de cameraploeg zich verplaatst naar het idyllische Franse platteland waar een boer met zijn knechten hun ganzen één voor één bij de hals nam om ze, via een trechter, een soort maïspapje door de strot te wringen dat de lever van het beest, mits de handeling een aantal dagen werd herhaald, kon laten uitdijen tot tienmaal z'n door god bedoelde grootte. Veel close-ups van wanhopige ganzenbekken.

Foie gras - ik ben er dol op, al was het maar onder het motto: het kost veel geld, dus het moet wel lekker zijn. Maar ik geloof dat ik er de eerste Kerstmis na die film toch van heb afgezien. Het jaar daarop had ik overigens de ganzenleverboerderij alweer goeddeels verdrongen, want zo gaat het met de meeste van die dingen: je weet ze, maar het is wel zo handig om ze na een poosje weer te vergeten. Een mens moet tenslotte al genoeg onthouden.

Maar zo zie je maar: tegen bepaalde vormen van Kwaad moet je waarschijnlijk om de zoveel tijd opnieuw waarschuwen.

Dankzij Wakker Dier kwam Jacopetti dus weer bij me terug. Ik neem aan dat ze bij de Makro nog nooit van 'm hadden gehoord, en dat de duurdere vertegenwoordigers van het midden- en kleinbedrijf vandaag bekommerd in hun winkel staan, omdat iedere klant die om een potje vraagt een lid van de actiegroep kan zijn.

Intussen betwijfel ik of we hier een universelere kerstles uit kunnen trekken.

Maar gelukkig ben ik de koningin niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden