Column

Verf een essentiële dienst? Dat lijkt wat overdreven

null Beeld Volkskrant
Beeld Volkskrant

'Dit is goed nieuws voor AkzoNobel, voor onze medewerkers, voor de klanten, dus ja goed nieuws', zei Ton Büchner gisteren stralend voor de camera's van het NOS Journaal. We zagen hem huppelend ijsjes uitdelen aan zijn personeel. De barbaren van PPG zijn verjaagd, lang leve Hollands Glorie.

Dat we niet denken dat waanbeelden over de bescherming van het eigene tegen het vreemde zich beperken tot de politiek.

Het is altijd lekker om ruimhartig rondjes te geven van andermans centen, lispelde iemand bij ons in het dorpshuis vals. Dat was een feitelijk correcte observatie, want als ik aandeelhouder van Akzo zou zijn geweest, zou ik me de haren uit het hoofd hebben getrokken over het misgelopen geld dat ik zou hebben overgehouden aan de droomprijs die PPG bereid was neer te tellen.

Frustratie over niet gematerialiseerde opbrengsten schijnt tot de lage instincten te behoren, maar welk groter, edeler, sociaal-maatschappelijk of nationaal belang gediend is met het behoud van een maker van verf in Nederlandse handen laat zich lastig uitleggen.

De werkgelegenheid is er niet mee gered, want dezelfde Büchner die gisteren nog zo royaal ijsjes stond uit te delen, heeft een grote reorganisatie aangekondigd om 150 miljoen euro te besparen, alsmede de verkoop van de afdeling zouten en chemicaliën. Dat gaat mensen hun baan kosten. Heel veel mensen en heel veel banen, tot vier keer zo veel als wanneer Akzo zich gewillig door PPG had laten inlijven, zo rekende Elliot onlangs behulpzaam voor.

Elliot is een van de grote aandeelhouders die PPG steunden en die in de Nederlandse berichtgeving steevast als 'activistisch' wordt omschreven, waarbij bij het woord 'activistisch' een vies gezicht dient te worden getrokken, want hier hebben ze hun aandeelhouders liever dociel - dus geheel onverdacht is de bron niet. Niettemin is het zeer aannemelijk dat ons binnen afzienbare tijd nieuwsberichten zullen bereiken over ontslagronden bij AkzoNobel. Of het beter voelt om ontslagen te worden door een Nederlander dan door een Amerikaan: ik zou er geen weddenschap op durven afsluiten.

Het nationaal belang laat zich evenmin eenvoudig uittekenen. Er is de afgelopen maanden een indrukwekkende lobby tégen buitenlandse overnamen op gang gekomen van oudere heren uit het bedrijfsleven die in hun tijd de ene buitenlandse overname na de andere deden. Zij vinden bij de Tweede Kamer een gewillig oor voor pleidooien voor het in eigen hand houden van curciale sectoren.

Hier geen kwaad woord over verf, ik heb gebruikers van verf onder mijn beste vrienden, maar om het belang voor de nationale veiligheid, of voor de tere Nederlandse identiteit, of voor de joods-christelijke traditie, van een verfproducent op één lijn te stellen met dat van een maker van cruciale materialen als halfgeleiders, of een aanbieder van een essentiële dienst als telecommunicatie: ik weet niet. Het lijkt wat overdreven.

Ja, zout, dat is essentieel. In vroeger tijden een buitengewoon begeerd product; niet voor niets lieten Romeinse soldaten hun salaris in zout uitbetalen. Maar laten ze het zout nu juist van de hand doen, samen met de rest van de chemische divisie. Aan een buitenlander, dáár durf ik wel een weddenschap op af te sluiten.

Strijd om AkzoNobel voorbij: Amerikaanse belager PPG trekt zich terug

Na lang nadenken geen vijandig bod op Nederlands verfconcern

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden