Verdriet

VOOR DROEVIG nieuws hadden kranten heel vroeger wel eens een rouwrand over hun hele voorpagina, maar dan moest toch minstens een lid van de koninklijke familie, of voor katholieken een paus zijn overleden....

Hoe moet je op televisie kijken als in Nederland de vliegtuigindustrie op sterven ligt?

In een middagjournaal hoorde ik het besluit van Daimler-topman Jürgen Schrempp (lijkt die man in de verte nou een beetje op Hjalmar Schacht, of verbeeld ik 't me?) voorgelezen worden door Marga van Praag. Dat is zoals we weten de gezelligste nieuwspresentator van waarschijnlijk heel Europa. Ik heb wel eens de indruk dat ze speciaal achter de hand wordt gehouden voor louter vrolijke bulletins - de boterprijs blijft zakken, de Elfstedentocht gaat door, het eerste kievitsei is gelegd, justitie heeft alle mollen bij de Amsterdamse rechtbank ontmaskerd en Willem Alexander wordt vader.

Maar ditmaal stond het huilen haar zichtbaar nader dan het lachen, meteen al vanaf het ogenblik dat ze ons een goede middag had gewenst, en tot en met het weerbericht waarin toch, ondanks de aanhoudende schrale oostenwind, zon werd beloofd. Hanteerde ze het rouwrandscenario? Had ze een broer bij het ten dode opgeschreven bedrijf werken? Of meende ze een gevoel van nationale smart te moeten vertolken in het sombere licht waarvan elke verwijzing naar haar overigens zo opgeruimde natuur als ongepast zou dreigen over te komen?

Intussen waren vrijwel alle 7962 ongeruste werknemers van Fokker al sinds vrijdagochtend de revue gepasseerd, want dat is het voordeel van een pluriform radio- en televisiebestel: dat elke actualiteitenrubriek uit het personeelsbestand z'n eigen produktievoorman, z'n eigen ondernemingsraadlid en z'n eigen kunststofverwerker had uitgekozen voor een gezamenlijke busrit naar Den Haag, een gezamenlijke wandeling over de zaterdagmarkt, een gezamenlijk gesprek met moeder de vrouw en een gezamenlijke blik op het laatste nieuws van teletekst.

Mediavragen hebben onder zulke omstandigheden niet zelden tot doel de emoties van de betrokkenen los te krijgen - als de verslaggever heeft geïnformeerd hoe zwaar de last op het gezin drukt, doet hij er een minuut lang het zwijgen toe terwijl de camera inzoomt, en de ervaring heeft hem geleerd dat het dan raar moet lopen wil de gesprekspartner niet op z'n minst op z'n lip bijten, en het mooist is natuurlijk als de ogen ook vochtig worden.

Het viel me op dat geen der slachtoffers zich door dit van Hier en Nu tot RTL 4 uitgeprobeerde foefje liet kisten, en dat de interviewers naarmate het weekend en de maandag vorderden van lieverlee ook steeds minder vroegen en steeds meer dingen begonnen vast te stellen waarop de tegenpartij alleen maar met ja of nee hoefde te antwoorden.

'U moet de laatste dagen door een hel zijn gegaan.'

'Van slapen zal wel niet veel zijn gekomen.'

'Al die jaren Fokker. En dan komt er ineens zo'n eind aan.'

'Ook de kinderen zal het niet onberoerd laten.'

'Het is een hard gelag.'

Misschien waren die journalistieke rouwranden van heel vroeger toch eerlijker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden