Verborgen parels uit de Duitse popscene

Ontdekkingen uit de alternatieve pop van Duitsland trekken op festival Ein Abend in Amsterdam maar weinig publiek...

AMSTERDAM Jonge Nederlanders oordelen de laatste jaren bijzonder positief over Duitsers, maar naar verluidt achtte men de tijd nog niet rijp om Paradiso’s Duitse bandjesinvasie Ein Abend in Amsterdam op de historische datum 10 mei te laten plaatsvinden.

Een week later, op 17 mei, blijkt een positief imago nog geen garantie voor een overweldigende opkomst bij de tweede editie van, zeg maar, het Duitse London Calling.

De band F.S.K. (Freiwillige Selbskontrolle) draait al 25 jaar mee, deed zes radiosessies voor wijlen John Peel en is dus een ‘naam’, maar in Paradiso verrichten ze de aftrap voor een vrijwel lege zaal. Uiteindelijk blijft de teller rond de 250 steken.

Pas als tegen middernacht elektronische beats de overhand krijgen (na het sterke optreden van elektroduo Jeans Team volgt een dansnacht rond het Kompakt-label) meldt zich wat extra volk. Jammer, want in de elektronische muziek speelt Duitsland al lang een prominente rol. Wat meer belangstelling voor de bandjes zou verdiend zijn geweest.

Het zou flauw zijn om Ein Abend in Amsterdam te vergelijken met London Calling, dat de laatste jaren altijd uitverkoopt. De Angelsaksische popcultuur overtref je niet, en dat is ook niet de ambitie van Ein Abend in Amsterdam, dat van de Duitse indie-scene slechts een consistente niche van enige betekenis wil maken.

De Duitse pop verdient beslist een etalage als Ein Abend in Wien of het vergelijkbare Berlin Ruft An! in het Haagse Paard van Troje.

Goed, F.S.K. stond er wat verloren bij en de artyfarty laptopmuziek van Gustav & Band mag een goed bewaard geheim blijven, maar er waren ook fijne ontdekkingen en zelfs een echte revelatie: het piepjonge 1000 Robota, een hechte en heerlijk gemene postpunkband, die zich beweegt tussen het geluid van pakweg The Birthday Party en Wire. Tijdens de laatste London Calling-editie zouden de drie Hamburgse tieners al hun stijlgenoten naar huis hebben gespeeld.

Opvallend: de vijf bandjes die voor middernacht optraden, zongen (overwegend) in het Duits, maar spraken het publiek consequent toe in het Engels. Het sterke, melodieuze Deutschpop-trio Anajo uit Augsburg bleek zelfs drietalig, getuige een Nederlandstalige versie van Amsterdam-Mann (‘de mooiste man zag ik in Amsterdam’). Alle bezoekers mochten bij de promotiebalie een gratis cd’tje afhalen met de Duitse én de Nederlandse versie erop.

Ziedaar het Duitsland van vandaag: een land met hernieuwd elan, trots op het Duits, maar toch internationaal, en met een alternatieve scene vol verborgen parels. Volhouden, Paradiso. Geef dit festival de tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden