Veelpleger

Het was de week van de veelpleger, dankzij korpschef Vogelzang die foto's van veelplegers wil ophangen in supermarkten. Een mooie naam trouwens, Vogelzang, maar kan zo'n man daar niet zelf ook een beetje rekening mee houden?...

De korpschef kreeg bijval van de winkeliersvereniging Hoog Catharijne - veelplegers opsluiten in kooien, en de kooien goed in het zicht van de winkelende burgerij. Fijne winkeliers daar op Hoog Catharijne - hoog tijd dat ze dat monstrum slopen.

Daarna nam de veelpleger een hoge vlucht: foto's van veelplegers op internet, folders met foto's, namen en adressen van veelplegers huis-aan-aan-huis verspreid, een landelijk winkelverbod voor veelplegers, de doodstraf voor de veelpleger.

Wat een land.

Gisteren bracht ik een bezoek aan de Engelse boekhandel Waterstone's, op de hoek van de Kalverstraat en Het Spui. Het is een winkel waar ik al jaren kom, maar door omstandigheden een tijdje niet was geweest.

Op mijn favoriete afdeling, die van de tijdschriften, werd ik ontvangen door een bars kijkende, twee meter hoge beveiligingsbeambte in een veel te klein colbertje. Hij monsterde mij met kennersblik, en leek te aarzelen: was ik een crimineel of niet? Ik kreeg het voordeel van de twijfel.

Het voordeel van de twijfel is een begrip dat de jury van Idols veelvuldig hanteert. Daarom vroeg mijn jongste dochter laatst of je ook het nadeel van de twijfel hebt. Ik had daar toen geen antwoord op, maar ik begreep nu wat ze bedoelde.

Verderop was de chef van de afdeling, een timide jongen met een brilletje, een stapel nieuwe bladen aan het prijzen. Bij de uitgestalde waar stonden hier en daar klanten te lezen. Hoewel de winkel geen porno verkoopt, deden de lezers me denken aan mannen die in een pornoshop de nieuwste Candy doornemen.

Ik scharrelde wat langs de rekken tot mijn blik viel op het laatste nummer van het blad House and Garden. Ik pakte het uit de schappen en bladerde er wat in rond. De beveiligingsman schoof op zijn piepende schoenen een stukje mijn kant op, en ik merkte twee dingen: ik keek achterdochtig over mijn schouder, en ik nam een licht gebogen, afwerende, defensieve houding aan. Intussen werd ik scherp in de gaten gehouden.

Vrij snel kreeg ik het gevoel dat ik iets heel smerigs aan het doen was, iets dat eigenlijk verboden zou moeten zijn en waar ik me voor moest schamen. Een naar gevoel, kan ik u zeggen, maar het kon nog erger, zo bleek - want toen de beveiligingsman nog een stapje dichterbij kwam, voelde ik me een rotte plek die verwijderd diende te worden, of anders in een kooi moest worden opgesloten. De mensen om mij heen voelden zich net zo, en zelfs de afdelingschef, die lieve timide jongen met z'n brilletje, leek zich geïntimideerd, onbehagelijk en verloren te voelen.

Ik zette House and Garden terug en draaide me om naar de beveiligingsreus. Ik keek hem eens aan goed, wat nog niet meeviel. Het idee was dat ik dit vrij en onverveerd kon doen, omdat ik niets op mijn kerfstok had.

Maar dat mislukte.

Wat de beambte betrof was ik een dader, een pleger, een veelpleger, rijp voor de kooi. Meedogenloos en dom, zo was de blik in zijn kleine, grijsblauwe oogjes. Ze kleurden trouwens goed bij de punt van zijn overhemd die uit zijn half-open gulp stak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden