De Zestien

'Veel zweet, weinig resultaat; sommige mensen vinden dat typisch Engels'

Engeland is naar dit WK gekomen met hele lage verwachtingen, maar stiekem had de van oorsprong Britse Simon Gleave wel optimistische gevoelens voor de eerste wedstrijd tegen Italië. Nu ligt Engeland er al in de groepsfase uit, voor de eerste keer sinds 1958. De 'Wave' van Infostrada Sports laat zien waarom. Gleave legt uit in voetbalblog De Zestien.

Rooney viert zijn goal tegen Uruguay. Beeld getty

Zaterdag 14 juni, mijn verjaardag. Ik zit om middernacht in een Ierse kroeg een typisch frustrerend duel van Engeland te kijken. Mijn verwachtingen waren hoog, omdat Engeland snel en creatief leek terwijl Italië afhankelijk was van de 35-jarige Andrea Pirlo in de hitte en vochtigheid van Manaus. Ik ben dan meestal niet zo snel en creatief, dus waarom zou Andrea Pirlo dat wel zijn? Helaas liep het anders.

En omdat ik in cijfers geïnteresseerd ben, illustreer ik mijn teleurstelling het liefst met cijfers: met de 'golf' van Infostrada Sports, de zogenoemde Wave, beter gezegd. De Wave laat zien welk team het aanvallendst speelt gedurende de wedstrijd, en is gebaseerd op schoten, vrije trappen, corners, etcetera. Waar nodig is de locatie meegenomen, met een hogere weegfactor voor betere schotlocaties bijvoorbeeld. De witte en blauwe blokken laten de absolute waardes zien, de lijn de relatieve waardes ten opzichte van de tegenstander.

Het beeld is duidelijk: veel van de dynamiek van de wedstrijd staat op de kant van Engeland, maar deze pieken leverde weinig goals op. Aan de Italië-kant van de grafiek staan minder, maar hogere pieken en de periode tussen de 30ste en 60ste minuut werd gedomineerd door de Italianen. Het leverde hen twee goals op en een aantal kansen.

Pirlo in duel met Sterling. Beeld epa
De Wave van Engeland versus Italië. Beeld Infostrada Sports

In de rest van de wedstrijd zakte Italië terug en liet Engeland de bal hebben. In de kroeg zag ik wat we ermee deden: zo goed als niks. Engeland schoot 18 keer op doel, maar 14 schoten waren van grote afstand en slechts 3 van die 14 waren binnen de palen. Engeland had veel aanvallende acties zoals in de Wave staat, maar tot grote kansen leidde het niet. Veel zweet, weinig resultaat. Sommige mensen vinden dat typisch Engels.

Ik verliet de kroeg gedesillusioneerd. De volgende dag verbaasde ik me dat de Britse media lyrisch waren over het spel van Engeland. Volgens mij zagen ze goed passing-spel, maar vergaten ze dat Italie dat liet gebeuren, net zoals Nederland de tegenstander in dit toernooi de bal laat. Ook vielen de afstandsschoten kennelijk in de smaak, maar zoals gezegd: dat waren vooral kansloze pogingen, niets om trots op te zijn.

Vijf dagen later was het eigenlijk veel beter tegen Uruguay. Nu creeerde Engeland wel grote kansen. Wayne Rooney alleen al had drie 'scoring opportunities', volgens mijn collega's bij Infostrada Sports. Dat zijn grote kansen, zoals vrije kopballen binnen de zestien of een vrij schot met geen verdedigende druk van de tegenstander.

Om dat in context te zetten: Rooney is een van slechts vier spelers op dit WK met drie 'scoring opportunities' in een wedstrijd. Ivan Perisic (KRO) tegen Kameroen, Thomas Müller (DUI) tegen Portugal en Enner Valencia (ECU) tegen Honduras zijn de andere. Müller maakte een hattrick tegen Portugal; Valencia scoorde twee keer tegen Honduras; Rooney één keer - niet genoeg, gezien zijn kansen.

De Wave van Uruguay versus Engeland Beeld Infostrada Sports

De Wave laat zien dat de wedstrijd redelijk in balans was voor de eerste goal. Na Suarez' 1-0 nam Engeland het initiatief, net als tegen Italië, maar dit keer scoorde het niet. En Rooney had na zijn 1-1 weer moeten scoren, maar faalde. Dit vond ik dan wel weer een goede wedstrijd. Betere kansen gecreëerd, minder weggegeven, resultaat hetzelfde.

Nu komt het Engelse post mortem-ritueel weer op gang, voor ongeveer de twintigste keer, over alles dat fout is. De consensus zal waarschijnlijk worden dat alles anders moet, en vervolgens zal er waarschijnlijk niks gebeuren. En dat is prima, denk ik. Engeland zit in een overgangsfase, het spel wordt langzaam beter. En ergens ben ik ook blij dat ik niet meer emotioneel betrokken ben bij dit WK. Het vreet energie.

Tenminste, ik dacht dat ik ervan af was. Maar gisteren merkte ik helaas hoezeer Nederland een tweede team voor mij is. Ik ben echt uit mijn stoel gesprongen toen Leroy Fer met een typisch Engelse kopbal - Alan Shearer! - scoorde. Ik verheug me op zondag, maar wat zou het leven makkelijk zijn als ik emotioneel betrokken zou zijn bij een land dat daadwerkelijk eens de verwachtingen inlost.

Simon Gleave is hoofd analyse van Infostrada Sports. Twitter: @simongleave

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden