Veel muzikale sfeer maar weinig Waller

Ain't misbehavin', the Fats Waller Musical Show, met Marjorie Barnes en Denise Jannah, muzikale leiding: Ron Metcalf. Het Park Hoorn 29 november....

THEATER

Ook voor de tweede wereldoorlog, toen racisme meer regel dan uitzondering was in de Verenigde Staten, deed de zwarte (jazz)muziek het uitstekend bij het blanke publiek. Een deel genoot oprecht, zij het gescheiden van de zwarten, in de nettere clubs in Harlem. Een ander deel beleefde plezier aan de manier waarop Hollywood de zwarte muzikanten neerzette: vol bruisend ritme en met een infantiel gevoel voor humor.

In de musical show Ain't Misbehavin' komt zowel de gerespecteerde als de geridiculiseerde zwarte muzikant voor. En daar komt nog de eigen zwarte blik bij. De kwade, maar vooral verontwaardigde kijk op de zaak, als in Black and Blue: 'I'm white inside, but that don't help my case. 'Cause I can't hide what is on my face.'

Thomas Waller, vanwege zijn 145 kilo en 2 meter lengte vooral bekend als Fats Waller, schreef met tekstdichter Andy Razaf gouden nummers als Ain't misbehavin', Honeysuckle Rose, en Keepin' out of mischief now.

In Ain't misbehavin' heeft men niet gekozen voor een recht toe recht aan biografie, maar voor 25 muzikale sfeerscènes met veel flitsende kostuums, waarin het leven van Waller wordt aangestipt. Het is jammer dat het zo vaag wordt gehouden, want er zouden genoeg aanknopingspunten zijn om een spannend verhaal te maken. Zo was zijn ontvoering door de zware jongens van Al Capone zeer spectaculair. Geblinddoekt werd hij naar het verjaardagsfeestje van Scarface gebracht, waar hij voor elk verzoeknummer honderd dollar ontving. Anderhalve dag later vertrok hij met overvolle zakken.

De show valt in de categorie Bubbling Brown Sugar, en Night at the Cotton Club. Het is dan ook niet raar dat de producent is uitgekomen bij Denise Jannah en Marjorie Barnes, die deze muziek tot in de vingertoppen beheersen. Ook de rest van de (Amerikaanse) cast is van hoog niveau.

De productie ging in 1978 op Broadway in première. De makers beseften dat ook het na-oorlogse Amerikaanse publiek nog veel lol aan de 'vrolijke zwarte' beleeft. Daarom heeft men de eerste helft geheel op die manier ingekleurd. Energiek, maar na vijf nummers ronduit vervelend. Veel interessanter is daarom het ingetogener deel na de pauze. Maar men slaagt er dan toch niet meer in de voorstelling boven het niveau van een glad amusementsproduct uit te laten stijgen.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden