Veel geprevel en gestaar

Springdance..

utrecht Heel soms zingen ze voor ons. Dan komt er even een zuivere toon uit de keel van een van de vijf danseressen, tijdens de voorstelling If I Sing To You van de Amerikaanse choreografe Deborah Hay. Verder is het vooral prevelen wat ze doen. Om beurten praten ze onverstaanbaar voor zich uit. Onzinwoorden. Soms keelschrapend, brullend of spugend, meestal mompelend en in zichzelf.

De vrouwen prevelen ook al wanneer drie heren in pak de openingswoorden spreken van Festival Springdance. Dat werkt grappig, te meer daar de officials – onder wie burgemeester Aleid Wolfsen van Utrecht, staatssecretaris van Europese Zaken Frans Timmermans en gastcurator Gabriël Smeets – bij aanvang even tussen de danseressen staan, met de rug naar ons toe. Timmermans doet een charismatische oproep om in de geest van de Vrede van Utrecht in 1713, vooral ons best te doen door andermans ogen naar de wereld te kijken. Hij vraagt ons deze avond specifiek door de ogen van Deborah Hay te bekijken, ooit voorvechtster van de postmoderne dans, de stroming die onder meer toeval en alledaagse bewegingen in de dans introduceerde.

Jammer alleen dat die Amerikaanse oud-postmoderne blik dit keer weinig oplevert. Het vijftal verspreidt zich door de kale, witte ruimte met versimpelde pasjes en poses. Soms met X-benen en naar binnen gekeerde voeten, soms een arm half geheven, soms een hand boven het hoofd. Geregeld staren ze ons alleen maar aan.

Vier van hen hebben zich verkleed als man, met bakkebaarden, sikjes en herenbroeken. Wie van hen daarvoor kiest, weten de vrouwen vooraf niet. Dit ‘onverwachte’ beeld ontregelt echter niet. Wel is de zorgvuldig geschminkte travestie – ze lijken op louche tankstationmannen uit een western - in het begin het bestuderen waard.

De pasjes, de blikken, het keelschrapen, de groteske mimiek, Hay heeft het allemaal duidelijk ‘gechoreografeerd’: het is volgens een vast patroon en ritme in de ruimte gezet. Maar waartoe?

Wil Hay met deze simpele lelijkheid de esthetiek van de dans onderuit halen? Of wil ze ‘het vrouwelijke’ parodiëren? Dat laatste is met Britse series als Absolutely Fabulous honderd keer grappiger gedaan.

Waarom The Forsythe Company van William Forsythe deze voorstelling co-produceert is een raadsel; de danseressen komen niet van zijn gezelschap. Dat Springdance dit project verkoopt als historisch voorbeeld voor de huidige dans- en performancekunstenaars is een gotspe. De nieuwe kleren van de keizer zijn het, en dan tot op de draad versleten.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.