Veel gedoe, dus hopen dat de Brexit niet doorgaat

Tony Jackson heeft steeds minder vertrouwen in de Brexit. 'Waar wachten ze nog op? Het is vijf maanden geleden dat we hebben gestemd en sindsdien is er amper iets gebeurd.'

Beeld Gonnie Tijs000

Naast hem, op de sofa, is zijn vrouw Julia juist steeds optimistischer. 'Ik hoop dat het allemaal niet doorgaat. Het is zo'n gedoe. Als de vraag was geweest 'Moeten we bij de EU gaan?' dan had ik 'Nee' gestemd, maar we zitten er al veertig jaar bij. Dat wordt een hele lastige scheiding, die jarenlang gaat duren.'

De twee laat-veertigers kijken elkaar lachend aan. 'We zullen het hier niet snel over eens worden, ben ik bang', zegt de vrouw des huizes.

Tony staat op en loopt naar de keuken. Hij komt terug met chips en Old Empire India Ale. 'Dit verdien je na een lange reis.'

De reisbestemming was Hucknall, waar de Jacksons met hun elf jaar oude zoontje James wonen. Wie in Hucknall aankomt, wordt welkom geheten door een standbeeld van een mijnwerker. Op de plek waar vroeger de mijnwerkers als mollen de grond in gingen staat nu een Tesco. De bekendste bewoner van deze plaats ligt al 192 jaar op het kerkhof van de Magdalene-kerk: Lord Byron, rebel en romanticus. Op zijn grafsteen ligt een rode roos, nog in plastic hoesje gehuld.

In deze middeleeuwse kerk trouwden de Jacksons ruim twee decennia geleden. 'We zijn niet echt gelovig', zegt Tony, 'het is meer iets cultureels. Een echt huwelijk vindt in de kerk plaats.'

Zes jaar terug hebben ze hun koopwoning betrokken, vers gebouwd in bakstenen. Vijf kamers, genoeg ruimte als er familie komt logeren. Een vaste gast is Rufus, een teckel die ze elke donderdag lenen via de website 'borrowmydoggy'.

Op maandag en woensdag hebben ze een Duitse herder. Europa is een stille aanwezige, van de Franse dorpsgezichten in de keuken, de boodschappen bij de Aldi en de vakanties in de Spaanse zon. Een jeugdvriendin van Julia woont in Utrecht.

Elke ochtend staat Tony, die als fan van Nottingham Forest getuige was van de Hillsborough-ramp in 1989, om half vijf op, om zich anderhalf uur later te vervoegen in een magazijn van een drogisterijketen. Hij werkt met veel Oost-Europeanen samen, en koestert daar dubbele gevoelens over.

'Het zijn harde werkers, aardige gasten. Maar ik vraag me af waarom Engelse werklozen die baantjes niet nemen? Ander probleem is dat immigratie de lonen drukt, omdat immigranten bereid zijn voor minder te werken. Sommigen wonen op kamers. Wij hebben een hypotheek. Wanneer heb jij voor het laatst een loonsverhoging gehad, Juul?'

Julia werkt als bezigheidstherapeute in een ziekenhuis. Met devotie bereidt ze patiënten voor op de terugkeer naar huis. Collega's komen van over de hele wereld, van Frankrijk tot de Filipijnen. Moeite heeft ze vooral met overbodige managers en de sluipende privatisering is haar grote zorg. 'Gratis zorg is een van de mooiste dingen van dit land. Winst maken over de ruggen van zieke mensen is immoreel.'

Anders dan haar echtgenoot heeft ze de belofte dat die 350 miljoen die nu wekelijks naar Brussel gaat, bij de zorg belandt met scepsis bekeken. 'Ik vertrouw politici niet, of ze nu in Londen zitten of Brussel. Jij wel soms?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.