Veel blote bruine benen

Op de tramhalte en daarna in de trein, van Sloterdijk naar Schiphol, kijkt ze ongenaakbaar voor zich uit. Maar eenmaal in de vertrekhal en achter haar balie, is de grondstewardess een en al glimmende gedienstigheid....

Het is vakantietijd. De sluisdeuren in de aankomsthal laten een continue stroom volwassen mannen in korte broek, en vaak ook op blote voeten in sandalen, door. Overdag, 's avonds laat, en of het nou dertig graden in de Haar lemmermeerpolder is of nauwelijks dertien: met blote benen die gebruind zijn en op sandalen stappen mannen van middelbare leeftijd uit chartervliegtuigen.

Ook wanneer ze ongelukkig aankomen. 'Is er wat?', vraagt een Brabantse afhaler aan een echtpaar dat tamelijk lusteloos in korte broek met hun koffers de sluisdeur is gepasseerd. 'Beiden ziek', zegt de man (die ook nog een rugzakje draagt). 'Ziek?' 'Ja, van 't eten, denk ik. Eergisteren al.'

Zoals een crematorium glimmend zijn best doet de nabestaanden niets te laten merken van waar het eigenlijk om te doen is, de verbrandingsoven, lijkt Schiphol nog glimmender te willen ontkennen dat het een luchthaven is, met vliegtuigen en wat horeca en enige winkels voor de passagiers. Schiphol is allang niet meer in de eerste plaats een luchthaven. Schiphol is een enorm overdekt winkelcentrum waarachter, onzichtbaar bij na, wel eens een vliegtuig landt of opstijgt.

In de aankomsthallen zijn blinde wanden gezet, zodat afhalers niet meer kunnen zwaaien naar vrienden of verwanten die hun koffers van de lopende band tillen om vervolgens neutraal kijkend de douane te passeren. Alleen na veel trappen en vanachter hekken op het Panorama-terras, bedoeld voor toeristen, zijn nog vliegtuigen te spotten. Stilstaande. Met enig geluk en bij gunstige wind zie je er soms ook nog eentje omhoog gaan, althans een aanloop nemen. Rond een tafel op dat terras zit in de zon een Am ster dams gezin (vader in interlockje, moeder in lichtblauw onderjurkje, twee blonde dochters, één kleindochter) Ame rikaans te jokeren. Met Martinair zullen ze naar Turkije vliegen, maar die meldde vier uur vertraging toen ze op Schiphol kwamen. 'We hadden op Teletekst moeten kijken.'

Een Afrikaanse man veegt de glimmende vloer. Buiten in de zon zitten vijf dikke Engelse jongemannen met ontbloot bovenlijf, Coca-Cola drinkend, te kijken hoe beneden op het stationsplein een hoveniersbedrijf dertig ronde bakken vult met rode dahlia's. Een Afrikaanse man leegt een afvalbak.

Nervositeit, lijkt het, in een hoek van vertrekhal-West, bij vier marechaussee-mannen in 't blauw. Kijken, surveilleren volgens een vast patroon, stemmen uit portofoons. Er vormt zich een rij passagiers. Maar waarvoor, waarheen? Geen balie, geen aanduiding van een bestemming, geen logo's of kleuren van een vliegmaatschappij, niets wat wijst op een vlucht met een vliegtuig.

Naast mij op een bank groeten mensen elkaar: 'Sjaloom, sjaloom.' Een man met een keppeltje op zijn hoofd. 'You are flying El Al?', vraagt een van de marechaussees. 'This way, please.'

De marechaussee wil weten wat ik doe en wie ik ben. Hij noteert mijn personalia. 'We zijn bezig met een stukje beveiliging', zegt hij, 'en het is niet de bedoeling dat u opschrijft hoe dat gaat. Dan krijgt u grote problemen.'

Hij roept zijn chef. Die neemt me apart en vraagt me met klem niets over de beveiligingsprocedures te onthullen. 'Ik heb ook een gezin, ziet u.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden