Van pannenkoek naar panza

Zo'n jaar of twintig geleden getuigde het van avonturisme en kosmopolitische zwier als een pannekoek - zo schreef je dat toen - met een schijfje ananas en een scheutje likeur werd opgeleukt en naar verre windstreken werd vernoemd....

Het interieur van het modale pannekoekenrestaurant spoorde met deze overzichtelijkheid. Het was er altijd behaaglijk, maar zelden smaakvol. Honden waren welkom en kinderen bleven bij ontstentenis van alternatieve vormen van vertier op hun stoel zitten. Het meubilair verwees naar de graven van Holland en de ruw gestucte muren waren versierd met beddepannen en bedreigde diersoorten.

Niets mis mee. Totdat de pannekoek zich niet meer op eigen kracht kon handhaven en voor zijn lijfsbehoud was aangewezen op de buitenlandse cuisine. Opeens werden buitenissige ingrediënten toegevoegd, werd het aantal variaties op het thema tot in het absurde opgevoerd en ging het gerecht pannenkoek heten. Het interieur evolueerde mee.

De gevolgen zijn goed zichtbaar aan de oevers van de Kromme Rijn ter hoogte van Bunnik. Theehuis Rhijnauwen, de uitspanning van recreërend Utrecht, staat sinds enige tijd uitdagend modern te wezen. Tot voor kort sloten vorm en inhoud naadloos op elkaar aan: een bescheiden, maar uitnodigend houten gebouw met een rieten kap, omgeven door een ternauwernood bedwongen wildernis waarin her en der wat rieten stoeltjes. Je kwam er bij voorkeur op warme zomerdagen, bij het vallen van de avond. In de winter had je er niet zoveel te zoeken. Nog afgezien van het feit dat je nooit precies wist wat de openingstijden waren.

Nu is theehuis Rhijnauwen volledig ontsloten getuige de periodieke filevorming op de toegangswegen. De tuin is in cultuur gebracht, er staan design-speeltoestellen opgesteld, en op de landtong waar ooit ongezien de liefde kon worden bedreven, scharrelen nu aaibare geitjes. Het restaurant is uitgebreid met een paviljoen dat met het hoofdgebouw detoneert, maar er nochtans een oogstrelende combinatie mee vormt. Binnen heerst een attractieve chaos van verspringende plafonds, schuine muren en een overdaad aan warm licht. Het is er aangenaam.

De menukaart vormt de weerslag van de evolutie die de pannenkoek de laatste jaren heeft ondergaan. Met enige moeite valt er nog een naturel-versie te ontwaren. Maar verderop wordt de oversteek naar de Italiaanse keuken gemaakt, en gaat de pannenkoek panza heten. Dat wil zeggen: een pizza met pannenkoekbodem. En zoals de naamsverandering al doet vrezen, is die bodem tot bijzaak gereduceerd. Zo bestaat de panza Napoli vooral uit een groentenmix en een overmacht aan eco-gehakt waartegen de subtiliteit van de honing-dressing niet bestand is. De prijs, euro 9,50, doet evenmin pannenkoekachtig aan. De goede bedoelingen zijn evident. Maar het valt te vrezen dat de Hollandse bijdrage aan de wereldkeuken daar op den duur niet bij gebaat is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.