Column

'Van on-Nederlandse allure was niet veel over; Eva was geruststellend gewoon'

Is Eva Jinek echt zo'n fenomeen als iedereen zegt? Columnist Martijn Simons woonde een uitzending bij in de studio.

Eva Jinek. Beeld null
Eva Jinek.

Het was zondagmiddag en we stonden aan de bar van de studio, twee vrienden en ik, te kijken naar de opnameleider die een paar kabels goed legde en haar koptelefoon verstelde. Het was warm, de lampen schenen oranje. Ik had ze meegevraagd, als publiek, het was mijn schuld dat ze op zondagmiddag moesten luisteren naar Neelie Kroes, Victor Reinier en Bridget. Het wachten was op Eva, die elk moment kon verschijnen om de gasten te introduceren.

Een keer eerder had ik haar gezien. Het was lente en ik fietste door de stad, rustig, misschien floot ik zelfs wel een wijsje, je weet 't niet - toen verderop in de straat een fors model auto zomaar, pats, half op de stoep parkeerde. En toen stapte zij uit, donkere zonnebril, het blonde haar als een harnas aan weerszijden van haar gezicht.

Ik kan het me niet meer herinneren, maar het zou me niks verbazen als de motor nog draaide.

Eva Jinek.

Ik wilde haar een keer live zien, kijken of ze echt zo'n fenomeen was als iedereen zei, of ze echt zo witty was, zoveel zelfspot had en grappen maakte, of ze iedereen kon aanpakken zoals ze Mart Smeets had aangepakt (kijk maar terug op YouTube).

Ik had wel eens gelezen dat Eva een on-Nederlandse allure had. Dat ze eigenlijk te groot was voor ons landje. Zou dat waar zijn?
De opnameleider zei dat Eva altijd heel zenuwachtig was en dat we daarom voor de uitzending vast wat vragen mochten stellen. Aan Eva of aan de gasten, die inmiddels aan tafel waren gaan zitten. Om het ijs te breken.

null Beeld null

Een heer op leeftijd vroeg aan Victor Reinier of Baantjer op de Nederlandse televisie ook ondertiteld kon worden, net als op de Belg. Eva's zenuwen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Van de uitzending weet ik vooral nog dat Eva twee bier dronk, af en toe een grapje maakte en heel vaak haar gasten aanraakte. Wat Victor Reinier en Bridget zeiden, ben ik vergeten.

Later, in de bar, stonden we te praten met een meisje van de productie. Ik zei dat ik vond dat Eva een beetje 'one of the guys' was. Het meisje begon heftig te knikken. 'Ja, dat is ze echt. Altijd lachen met Eva.'

Van de on-Nederlandse allure was inmiddels niet veel meer over, maar dat vond ik helemaal niet erg. Ze was geruststellend gewoon, eerlijk gezegd.

Of we haar wilden ontmoeten. Het meisje van de productie keek onrustig om zich heen, spiedde naar Eva. Die stond, zo bleek, buiten te roken. Met een biertje.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden