Opinie

Van mislukken valt zoveel te leren

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 29 augustus.

Floyd Mayweather mept Conor McGregor vol op de kaak. Beeld getty

Brief van de dag: Van mislukken valt zoveel te leren

Na het lezen van het artikel waarin Samuel West aan het woord komt over het haast vanzelfsprekend mislukken van 80 tot 90 procent van de meeste bedrijfsplannen (Sir Edmund, psychologie), kreeg ik ineens hoop dat een falende carrière, ondanks beroepsopleidingen en tientallen jaren geploeter, gewoon bij een normaal businessmodel hoort.

'Van mislukkingen valt zoveel te leren', pleit West, die zelf enorm succesvol is met zijn visie op mislukken. Dus als hightech decor-ontwerpen voor het programma Zomergasten na maanden werk wordt afgewezen door de VPRO en men liever op een doorgezaagde caravan gaat zitten, dan ligt dat dus niet aan de ontwerpers, maar aan een mislukt wedstrijdplan van de VPRO.

Als de cd-industrie instort en muzikanten minder dan 1cent (0,0069 euro) per gestreamd liedje verdienen, dan ligt dat dus niet aan hun muziek.

Ik begin niet aan onderwijsplannen en de zorgsector, maar ondertussen is daar wel 90 procent mislukt schat ik, nu nog even die 10 procent succes graag de komende tijd. Misschien kan ikzelf eventueel nog mislukken als bokser.

Ik lees dat Conor McGregor, door een bokswedstrijdje te verliezen van Floyd Mayweather, 30miljoen euro heeft verdiend. Dat lijkt me, hoe pijnlijk ook, een leerzaam, maar toch draaglijk verlies.

Marc Lezwijn, Zoetermeer

Jesse, the advertorial

In plaats van te investeren in zijn persoonsverheerlijking had Jesse Klaver er beter aan gedaanom niet in een vroeg stadium weg te lopen van de kabinetsformatie. Dan zat hij nu allang in de regering.

Ernst van Opzeeland, Klarenbeek

Subjectief

Een merkwaardig besluit van BNNVara om de documentaire over Jesse Klaver niet uit te zenden. Critici spreken, zonder het gezien te hebben overigens, over een gebrek aan objectiviteit. Een vreemd argument. De NPO is een bolwerk van subjectiviteit. Ik hoor bijvoorbeeld bij de publieke omroep maar zelden dat een nederlaag van het Nederlands elftal terecht is, terwijl dat vrijwel altijd wel het geval is.

Daarnaast zou de gewraakte flim een propagandafilm van GroenLinks zijn. Dat is qua timing nogal ongelukkig nu het nog 3,5 jaar duurt tot de volgende verkiezingen. Ook dat argument is nogal zwak.

Dus BNNVara, recht de rug en zend die film alsnog uit.

Michael Vork, Malden

Lekker lang

Dion Mebius schrijft over de wens van luchtvaartmaatschappij Qantas om ultra lange vluchten te gaan maken (20+ uur). Technisch zal dit zeker haalbaar blijken. Het is merkwaardig dat er in het artikel met geen woord gerept wordt over de bemanning van deze vluchten, zowel op het flight deck als in de cabine.

Zij zijn door hun werktijdreglementen namelijk de meest wezenlijke beperkende factor. Er zullen zeker twee, wellicht nog meer bemanningen mee moeten op dergelijke vluchten. Een belangrijke kostenfactor.

Qantas zou wellicht willen dat Australië wat meer in het centrum van de wereld ligt, maar dat is helaas niet het geval.

Frank Kuijper, Loosdrecht

'Gratis eten in het kamp'

Het stuk over het Indisch Centrum (O&D, 25 augustus) is mij uit het hart gegrepen. Mijn eigen ervaring: vlak na de oorlog keerden mijn ouders en hun drie kinderen terug uit Nederlands-Indië. Psychisch moe en fysiek nog niet hersteld van 3,5 jaar ontbering en vernedering in de Japanse concentratiekampen en volledig berooid. Wij werden niet bepald enthousiast ontvangen. Nederland zat niet op ons te wachten, eigenlijk waren wij asielzoekers avant la lettre, zij het met blond haar en blauwe ogen.

Vele jaren later kwam het 'gebaar van Kok', een bescheiden financiële tegemoetkoming ter verzachting van de buitengewoon onplezierige ontvangst van de Indiëgangers. Mijn ouders en hun generatiegenoten waren toen al lang en breed overleden. De overheid wachtte net zo lang tot het gros van de mensen voor wie het gebaar was bedoeld, er niet meer was. Dit gebeurt vaker, de zaken traineren tot de meeste rechthebbenden er niet meer zijn. Dan kost zo'n gebaar niet veel meer.

Later weer, met de achterstallige betaling van salarissen van KNIL-militairen en overheidsambtenaren. Er was nog een handjevol negentigers over die er aanspraak op kon maken. Fijn voor hen.

De salarissen werden in de kamptijd niet - zelfs niet gedeeltelijk - doorbetaald. Een schandelijk argument dat de overheid weleens gebruikte was: U hebt in die tijd toch gratis eten en huisvesting gehad? De overheid is vast tevreden over 'het gebaar van collectieve erkenning door de Nederlandse regering', maar moet zich in feite diep schamen.

Lieuwco de Jong, Krimpen aan de Lek

Kunst in Iran

Het Museum voor Hedendaagse Kunst is een oase van rust in het centrum van Teheran. Het heeft in de afgelopen jaren echter slechts eenmalig zijn bijzondere westerse kunstschatten laten zien waaraan Thomas Erdbrink refereert in zijn 'gids ter plaatse' (de Volkskrant, 26 augustus).

Bij binnenkomst toont het entreebewijs een meesterwerk van Mark Rothko en onze verwachingen waren dan ook hooggespannen. Deze collectie is echter niet toegangelijk, ook de twee beelden van Alberto Giacometti (net als sculpturen van René Magritte en Giorgio Morandi).

De gesprekken met studenten kunstgeschiedenis in het museumcafé gaan wel over westerse kunst en Irans bijdrage aan de Biënnale van Venetië dit jaar. Misschien zijn de kunstwerken ooit weer te zien.

Wim Verheugt, Odijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden