Van kutweer en hoge belastingen wordt een mens gelukkig

Iedereen krijgt de 'thuisziekte'

 

Mensen in landen met chronisch mooi weer zijn minder gelukkig dan mensen die in sombere grijze-luchtlanden wonen. Raar maar waar. In de recentste geluksranglijst van de VN komt het eerste zonnige land pas op nummer 10: Australië. Nummers 1 tot en met 9 zijn koude Europese landen (de vijf Scandinavische landen, Nederland, Zwitserland, Oostenrijk) en Canada, evenmin een echt tropisch paradijs. Onomstotelijk bewezen: van kutweer en hoge belastingen wordt een mens gelukkig. Nou ja, misschien ook van welvaart, een betrouwbare overheid, kleine inkomensverschillen, vrijheid, medische zorg en goed onderwijs. Whatever.

Mijn zoontje zamelt nu geld in voor zo'n ongelukkig warm land, stomtoevallig mijn geboorteland, een land dat helemaal onderaan bungelt in de Happiness Index van de VN. Het heitje-voor-kwarweitjegeld is bedoeld voor schoolbankjes, want kinderen hebben de toekomst - hoewel er geen reden is aan te nemen dat die beter zal zijn dan het heden. Mijn vader, een rasoptimist, verliet het betreffende land ooit met de onkarakteristieke voorspelling dat het er 'nooit meer' mee goed zou komen; iets waarin hij tot op heden helaas gelijk heeft gekregen. Dat vertel ik mijn zoon maar niet. Hij vindt het hartstikke tof, dat werken voor arme kinderen, en hij heeft gelijk. Met cynisme kun je niet laat genoeg beginnen.

Ook in paradijselijker (sub)tropische landen zijn de mensen meestal niet gelukkig, hoe relaxed ze ook Don't Worry be Happy, Hakuna Matata of Mañana Mañana verkondigen, het blijft daar sappelen hoor. Een gegeven dat mij niet verhindert al mijn hele leven te fantaseren over emigratie naar zo'n oord. Ik ga het niet doen hoor, ik ben niet gek. Het merendeel van diegenen die de trek hebben gewaagd, krijgt immers kolossale heimwee. Dan zeggen ze iets over gezelligheid missen - wat niet waar is, want in warme landen zijn de mensen keigezellig. Ook noemen ze de Hollandse pot, wat apekool is, want de Nederlandse keuken is algemeen erkend waardeloos, daarom gaat iedereen naar de Chinees en de Italiaan, nietwaar? Twee Engelse expats die ik in Spanje ontmoette, beweerden zelfs dat ze de regen misten, wat zoiets is als een verstopt doucheputje missen. Lijkt me sterk. En weer een vriend van me die woont in Brazilië (waar de meeste mensen ondanks hun schamele 24ste plaats op de ranglijst opvallend goedgehumeurd lijken) klaagde dat het zo moeilijk was er iets van de grond te krijgen. Voornamelijk zijn eigen luie reet vermoed ik, maar dat terzijde. Lang verhaal kort: iedereen krijgt de 'thuisziekte', maar geeft een andere reden. En geen zonnetje, geen nachtelijk krekelkoor dat het verhindert.

Dat weerhoudt mijn gemoed er niet van te zwellen als een rijpe mango zodra de klamme deken van de tropen over me heen wordt gedrapeerd. Zwemmend door de dikke lucht weet ik even heel zeker dat ik hiervoor ben gemaakt, dat ik eigenlijk hier een klein appartementje moet vinden, met een sigaretje in het open raam moet gaan zitten en nooit meer ergens heen moet gaan. Ik zal we wel iets van werk moeten vinden, maar ach, mijn blanke kop moet toch genoeg zijn om een deeltijdbaantje te vinden bij een reisorganisatie of als leraar Engels, zo houd ik mijzelf voor. De rest van de tijd staar ik naar zonsondergangen dan wel tropische regenstormen en denk ik over hoe verrukkelijk eenzaam ik ben. En dan hoor ik Gerard Joling in mijn hoofd: 'Gonna buy me a ticket to the tropiiiiiiiiiiics...', en dan herinner ik me weer dat ik een sentimentele luiwammes ben met latente vluchtdrang en dat ik normaal moet doen, want doodongelukkig zou zijn zonder mijn geliefden of schone wc's.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.