Van Grunsven en Bonfire voltooien hun levenswerk

De schoonheid van haar afsluitende proef in de dressuur was van een niet eerder overtroffen niveau. Amazone Anky van Grunsven kreeg zaterdag voor haar kür met Bonfire de score van 86.05 procent, een olympisch- en wereldrecord, en daarmee het zo lang begeerde goud....

Na de proef bleek de schoonheid van de sportverrichting overtroffen door die van de emotie. 'Ik kan me niet voorstellen dat iemand ooit gelukkiger zal zijn dan ik op dit moment ben', zo sprak ze haar internationale gehoor in geoefend Engels toe.

Zo zag ze er ook uit, op de voorlaatste dag van de Happy Games, toen alles op zijn plaats was gevallen, toen de oogst eindelijk binnen was en zij op haar denkbeeldige schommelstoel had plaatsgenomen voor een gelukkige levensavond, uitkijkend over de groene weide waar Bonfire liep te grazen.

Misschien was ze wel opgemaakt, maar het was haar, behalve een dun zilveren lijntje onder de ogen, niet aan te zien. Ze had, achter een tafel met twee Duitse amazones, een pronte Spaanse prinses, voorzitter Pilar de Bourbon van de FEI, en twee persmevrouwen, de natuurlijke glans van gelukzaligheid die de buitenstaander haast jaloers kan maken.

Hier ging het om de ongelooflijke opluchting van iemand die haar levenswerk voltooid ziet. Natuurlijk staat Anky - wie noemt haar eigenlijk ooit nog mevrouw Van Grunsven? - bekend als een koele amazone, iemand die zaterdag op het juiste moment de proef van haar leven kon produceren. Maar hooleecemolee - om eens een Australische verzuchting te gebruiken - wat hadden de zenuwen haar overvallen toen ze de ring inreed.

De voorbereiding was voorbeeldig verlopen. Ze had goed kunnen slapen en eten, geoefend met reservepaard Idool, ze had kunnen losstappen met 'Bonnie' en hem suikerklontjes toegestopt. Maar vooral had ze de muziek van Something Old, Something New, met het naar oude succesvolle tijden (wereldtitel '94) linkende Song Sung Blue, eindeloos op en neer gespoeld in haar discman.

Maar toen concurrente Isabell Werth met Gigolo de ring uitkwam en haar passeerde, toen de mededeling van de speaker kwam, van 82.20 voor Werth, toen trainer en partner Sjef Janssen de laatste aanwijzing influisterde, toen stond ze er alleen voor. Ze deed alles perfect. Alleen de stap was wat minder, 'maar als dit onderdeel bedoeld is om te dansen, dan was er maar een winnaar, Van Grunsven met Bonfire', sprak juryvoorzitter Lette later.

Na afloop kon Van Grunsven zich niets meer van haar proef herinneren. De trance had alles weggevaagd uit haar geest. Ze kwam als verdoofd uit de piste gereden, zichzelf op de borst slaand om het roffelende hart tot bedaren te krijgen. 'Oeoeoeh, de punten?', jammerde ze naar Janssen.

Die was al gefeliciteerd door de Duitse bondscoach Fischer. Die was van alle kanten gerustgesteld dat het goed zou zitten, maar de trainer, de kenner bij uitstek, durfde niets te beweren dat nog niet officieel op het scorebord was verschenen. Ook hij schreeuwde op het voorterrein om 'de punten, de punten', zelfs toen al de golf van opwinding naar achteren sloeg dat Van Grunsven titelverdediger Werth had onttroond.

Toen de 'eighty-six-point-zero-five' werd afgekondigd, zakte Anky uit het zadel en kon zich juist staande houden aan de hals van Bonfire. Haar overborrelende emoties smoorde ze in de zachte huid van het dier. Vriend Sjef stond er wat onhandig bij, vooral omdat de Nederlandse fotografen hem daarheen dirigeerden. Maar dit was vooral het moment van de vrouw en haar paard.

Over de mens-dier verhouding is veel geschreven, maar de manier waarop deze amazone en haar nu 17-jarig dressuurpaard met elkaar omgaan kan een nieuw boek opleveren. Met Bonfire had Anky van Grunsven de 'eens in je leven' ervaring.

Tegenwoordig heeft ze een grote stal en veel personeel, springt ze bij de training van het ene op het andere paard. Met Bonfire was dat in een andere fase van haar kostelijke carrière allemaal anders. Zij praatte in de stal tegen hem, om dingen van zich af te zetten. 'Hij begrijpt me vast', was haar overtuiging.

Van Grunsven was zaterdag blij voor zichzelf, maar ook voor haar paard dat tien van zijn beste jaren aan haar gaf. Daarna kwam er nog een hele riedel aan mensen die dank verdienden, maar Bonfire kreeg de meeste complimenten. 'Hij was hier zo super. Hij had nog een keer gekund.

'Hij is in training ook anders dan in de wedstrijd. Als ik hem vlechten in doe, staat hij gelijk klaar. Hij verdient deze medaille omdat hij al altijd het beste geeft. Vorig jaar op het Europees kampioenschap was hij conditioneel minder en ging hij over zijn kunnen heen. Een ander paard zou je in de steek laten. Bonfire doet dat niet.'

Als beloning gaat ze hem nog geregeld rijden. Dat is een feest voor beiden. En deze winter volgt een afscheidstournee langs maneges en evenementenhallen. Het zal ongetwijfeld storm lopen bij de kassa's.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden