Van geluk op kicksen tot Würger van FC Hollywood

Rubriek ruimte op links voor dinsdag 1 februari

Zelden een voetballer zo gelukkig gezien als Arjen Robben, twee weken geleden in Wolfsburg. De dribbel was nog niet helemaal dé dribbel, maar de voeten dartelden weer en de ogen twinkelden. Eindelijk, die verdomde hamstring werkte weer mee, wat daarmee ook aan de hand moge zijn geweest in de WK-zomer van Oranje. Robben was geluk op kicksen.

Twee weken later grijpt diezelfde Robben ploeggenoot Müller bij de strot, als een uitsmijter die zich bedreigd voelt door een dronken cafégast. Kijk naar die foto’s, naar dat gezicht vol haat en venijn. En dat allemaal door een laatdunkend gebaar van Müller, na een inderdaad hele slechte vrije trap van Robben, meters over het doel van Werder Bremen. Müller stond ook klaar om te schieten.

Het troetelkind van de Bundesliga is volgens Bild opeens een potentiële Stinkstiefel, waarvan stuk chagrijn nog de positiefste vertaling is. Je blijft van een ander af in Duitsland en bovendien: Müller, en trouwens ook Schweinsteiger, die zich ergerde aan het gepingel van de Groninger, zijn lievelingen van de Duitsers. Mag je ook niet aan komen.

Bij Bayern zeggen ze in koor dat alles is uitgepraat. Maar de onvrede borrelt onder de oppervlakte van de schone schijn. Het is misschien afgunst, omdat Robben steeds alle lof kreeg toegezwaaid voor de successen van vorig seizoen. Alsof de anderen niets deden. En nu hij zo lang geblesseerd was, kwam het weer door zijn ontbreken.

Wie het succes heeft aangeraakt en het geluk heeft mogen proeven, gelieve het te koesteren. Het kan zo verdwenen zijn, zeker in het voetbal. De situatie toont ook aan hoe moeilijk het is om een club als Bayern te leiden, zelfs voor Van Gaal. Het gaat inzake Robben al gauw weinig fijnzinnig over de Würger van FC Hollywood (Neue Zürcher Zeitung).

Spelers raken geblesseerd, vechten met elkaar en vertrekken spoorslags. De selectie is te smal, oordeelt Van Gaal. Van Bommel naar Milan, in alle talen zwijgend over bovenmeester Van Gaal, Demichelis briesend naar Malaga. Bazen bij Bayern als Nerlinger, Hoeness en Beckenbauer roepen bijna voortdurend dat Louis van Gaal beter zou moeten communiceren, terwijl Van Gaal, de zelfverklaarde Grote Communicator, dat allemaal afdoet als papegaaienmuziek. Flauwekul dus.

Het is geen papegaaienmuziek. Zelfs voor Louis van Gaal, misschien de beste clubtrainer in de Nederlandse voetbalgeschiedenis, blijkt Bayern een helse klus. Van Gaal, de rechtlijnige, loopt spitsroeden in FC Hollywood, broeinest van gekonkel. Veertien punten achterstand, dat telt.
Voetbal is nu eenmaal een sportieve variant van Monopoly, in een verwrongen werkelijkheid. Een doldwaze transfermarkt, media die kruisigen of hosanna roepen. Voetballers die vooral voor zichzelf op de wereld zijn, de ene dag hun onvoorwaardelijke liefde verklaren aan een club en de volgende dag zijn vertrokken.

Zijn Truus heeft al zo vaak de wens uitgesproken dat Louis het rustiger aan zou doen. Maar dat doet haar Louis niet. Hij houdt van zijn vak en van de aandacht. Hij denkt dat de voetbalwereld maakbaar is. En wie weet, is hij ook een beetje verslaafd aan de ondergang, die zo onlosmakelijk volgt na de opkomst.

Willem Vissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden