Van Elma Drayer mag de #MeToo-campagne nog heel lang doorgaan

Maar waarom zouden andere vrouwen geen afwijkend standpunt mogen innemen?

Foto de Volkskrant

Menigeen is het alweer zat, geloof ik. Maar van mij mag die #MeToo-campagne nog heel lang doorgaan. Want hoewel zelf inmiddels ruimschoots toegetreden tot de kaste der oude meisjes, kan ook ik uit ervaring beamen dat seksuele grensoverschrijding geen marginaal fenomeen is.

Bovendien heb ik in mijn omgeving genoeg jonge vrouwen die dit volmondig bevestigen. Heel goed dus, dat het thema weer 'ns in de belangstelling staat.

Nieuw is volgens mij dat voor het eerst de boodschap lijkt te landen die mijn feministische zusters al in de jaren zeventig verkondigden: seksueel wangedrag heeft altijd te maken met macht. Seks is het middel, niet het doel. Tot mijn vreugde hoor ik deze simpele wijsheid ineens overal aan de praattafels opduiken. Als een verklaring waaraan niemand twijfelt.

Maar niet alles bevalt me aan wat ik de afgelopen tijd zoal voorbij zag komen. Neem het gemak waarmee zelfs keurige media vermeende slachtoffers aan het woord lieten over vermeende daders. Soms bleven de laatsten naamloos, maar insiders wisten ze moeiteloos te traceren. Het zal journalistiek vast heel old school zijn, ik kan er niet aan wennen.

Of neem al die interviewtjes waarin één ongewenste betasting uit een ver verleden de moeite van het opschrijven waard werd geacht. ('Een therapie om trauma's te verwerken, heeft mij er bovenop geholpen.') Zoiets serieus nemen is bijna beledigend voor de echte slachtoffers van seksueel geweld.

Heel matig bevallen me ook de mannen die ons dolgraag laten weten dat zij wél deugen. Of die zichzelf medeplichtig achten omdat ook zij weleens begerig naar een vrouw hebben gekeken. Of die hun complete sekse tot potentiële boosdoeners degraderen. ('En onthoud, altijd, als je een man bent, dat je het uiterlijk van een dader draagt.') Alsof zulke larmoyante mea culpa's en vermaningen het paradijs één stap dichterbij zullen brengen.

Maar het minste bevalt me de manier waarop vrouwen ervan langs krijgen die het wagen om in dit debat een kritisch geluid te laten horen.

Begin deze week deden enkelen een poging daartoe bij De Wereld Draait Door. Onderwerp: slaan we niet een beetje door met al die aandacht voor seksuele intimidatie? Alleszins legitieme vraag, lijkt mij. Maar dat had ik gedacht.

Tot vervelens toe zag ik het befaamde citaat van de Amerikaanse oud-politica Madeleine Albright langskomen: 'Just remember, er is een speciaal plaatsje in de hel voor vrouwen die elkaar niet helpen.'

Ene Jolene Groen van feministisch maandblad Opzij was al even verontwaardigd. De vrouwen bij DWDD waren volgens haar 'te druk met het bagatelliseren van seksuele intimidatie' en verloren 'de kern van de zaak' uit het oog. Grootste grief: '(...) wat ontzettend treurig om te zien hoe vrouwen andere vrouwen afvallen in de strijd tegen seksuele intimidatie en seksueel geweld.'

Interessant. Nemen mannen een afwijkend standpunt in, dan komt niemand op het idee ze een gebrek aan solidariteit met hun sekse te verwijten. Dan heten ze eigenzinnig of recalcitrant. Nemen vrouwen een afwijkend standpunt in dan heet het dat ze elkaar afvallen. En moet steevast Madeleine Albright opdraven om de verbolgenheid erover te rechtvaardigen.

Maar hoezo zou je, alleen omdat je vrouwelijke genitaliën bezit, moreel verplicht zijn tot eensgezindheid met medevrouwen? Dat doet denken aan de identiteitspolitiek waar de huidige generatie antiracisme-activisten zo dol op is. Ook in die kringen dien je als mens-van-kleur alle vigerende leerstukken te onderschrijven. En wee je gebeente als je daarvan afwijkt.

Klein voorbeeld: tijdens de debatavond Skin Deep, vorige week in de Amsterdamse Rode Hoed, zei oud-nieuwslezeres Noraly Beyer 'wat ambivalent' te staan tegenover het idee van journaalpresentatoren met een islamitische hoofddoek. Het publiek morde ('Ik kan niet geloven wat ik hoor!'), op Twitter werd haar 'problematische' uitspraak uitentreuren gehekeld. Grootste grief: 'Altijd extra teleurstellend als dit van gekleurde vrouwen komt.'

Dat zal gerust. Maar een klimaat waarin de gedachtenpolitie elk dissident geluid tracht te smoren lijkt me vele malen benauwender. En vele malen verontrustender.


Een selectie uit onze artikelen over #metoo

.

Bij seksuele intimidatie is sprake van een glijdende schaal. Maar in de discussie zit iedereen in zijn eigen groef. Hoe kun je die glijdende schaal beoordelen? Hoe kom je uit dat eigen referentiekader? Lezers over hoe nu verder in het #MeToo-debat.

'De bekentenissen op #MeToo over seksueel machtsmisbruik moeten leiden tot cultuurverandering', schrijft Hans Wansink in het Commentaar.

Saskia Noort zweeg jaren over haar verkrachting. 'Ik zweeg omdat ik bang was voor ongeloof en het verdriet van anderen.'

'Ik heb het gedaan. Seksuele intimidatie en aanranding. Ik ben een deel van het probleem geweest en ik werk eraan om een deel van de oplossing te zijn.' De Amerikaan Neil Figuracion is een van de mannen die onder de hashtag #IHave een openbare biecht hebben afgelegd.

Met de hashtag #MeToo delen duizenden Nederlandse vrouwen hun ervaringen met seksueel misbruik en intimidatie op sociale media. De actie moet seksueel geweld uit de taboesfeer halen, en aantonen hoe wijdverbreid het is.

Meer over