Van een smerig stampend geluid iets tofs maken

Voor het nieuwe album van De Staat liet frontman Torre Florim zich inspireren door de koningen van het ritme: Afrikaanse funk uit de jaren zeventig. 'Als ik iets cool vind, gebruik ik het, fucking jatten eigenlijk.'

Het derde album van de Nijmeegse rockband De Staat heet I_CON en verschijnt vandaag. Net als bij de eerste twee platen schreef voorman Torre Florim (27) alle liedjes. Muziekcritici bejubelden zijn eerste twee cd's. Zo schreef de Volkskrant over debuutplaat Wait for Evolution (2009): 'Zo speels en tegelijk virtuoos is er sinds de hoogtijdagen zelden met het rock 'n' roll metier omgesprongen.' Ook in NRC Handelsblad kreeg het album vijf sterren: 'Een eigen mix van rock met roots, stoner met funk en blues met soul.' Dat seizoen stond de band op populaire festivals als Lowlands en Pinkpop.


In 2011 verscheen Machinery. Op dit album klinken opnieuw ronkende gitaren, straffe ritmes en hoekige akkoorden; het industriële geluid waar De Staat zijn handelsmerk van maakte. Torre Florim groeide uit tot een spilfiguur in de Nederlandse muziekscene.


Florim schreef liedjes voor onder anderen popzangeres Janne Schra en produceerde bands als Go Back To The Zoo, The Mad Trist en zangeres Elle Bandita. Met Roos Rebergen van Roosbeef heeft hij De Speeldoos, een bijzonder project waarbij het gelegenheidsduo gedichten van verstandelijk gehandicapten op muziek zet.


De Staat heeft inmiddels de meeste Nederlandse podia veroverd, toerde met dEUS door Engeland en mag grote internationale festivals zoals Glastonbury (Engeland) en Sziget (Hongarije) op het cv bijschrijven. In 2011 en 2012 kreeg de band de 3FM Award voor Best Alternative Band.


Waar haal jij inspiratie vandaan?

'Voor deze plaat luisterde ik naar de koningen van het ritme: Afrikaanse funk uit de jaren zeventig. Als ik iets cool vind, gebruik ik het, fucking jatten eigenlijk. Bijvoorbeeld bij Make way for the passenger: de baslijn is constant hetzelfde, dat is typerend voor bepaalde Afrikaanse muziek. Zo'n ritme gebruik ik als uitgangspunt, maar met onze eigen invloeden en manier van spelen klinkt het vervolgens toch als De Staat. Ik vind het ook een muzikale uitdaging om van een vreselijk fout geluid iets tofs te maken. Zo ontstond het idee voor Witchdoctor toen ik oude hardstyle en gabber hoorde. Dat smerige stampende geluid wat vroeger elektronisch was, maakte ik na met akoestische instrumenten. Daarna kwamen de teksten, bij dit nummer had ik een kwaad gevoel, dus moest het gaan over iets wat me pissig maakte en zo dacht ik aan kwakzalvers. Ik keek toen veel naar Derren Brown, een mentalist en illusionist die magische dingen laat zien en vervolgens uitlegt hoe nep het is. Daar gaat dit nummer over.'


Hoe vaak doorloop je zo'n proces van een nummer maken?

'Voor dit album maakte ik in twintig maanden 93 liedjes. Niet allemaal complete nummers, maar 93 ideeën, het ene Afrikaans, het andere industrieel zoals het vorige album. Bij mij werkt het zo: nummers waar ik lang aan sleutel, halen de plaat meestal niet.'


Schrijf jij de muziek altijd alleen of ook wel samen met andere bandleden?

'De eerste plaat componeerde ik in mijn eentje thuis op de computer, muziek plus teksten. Daarna nam ik alle nummers zelf op, een voor een speelde ik ieder instrument in, de band kwam er pas bij voor optredens. Voor onze tweede plaat schreef ik ook de basis van alle muziek, maar die is wel met de band uitgewerkt en opgenomen in een professionele studio. Nu bij de derde is er nog meer democratie. Tijdens het schrijven liet ik ruimte vrij om de nummers in de oefenruimte samen met de band completer te maken. Het resultaat is niet beter of slechter, er is niet één manier om een album te maken. Als ik het alleen doe, kost het me minder energie: met vijf gasten maak je voortdurend compromissen. Maar samen kom je ook tot nieuwe dingen.'


Wie zijn jouw muzikale voorbeelden?

'Queens of the Stone Age, vanwege hun ontwikkeling. Zij krijgen het voor elkaar om elke plaat als zichzelf te laten klinken en toch een volgende stap te zetten. Een gedurfde stap vaak. Hun eerste cd is simpel, eenvoudige melodieën en goede liedjes. Op de tweede plaat pakken ze uit met een scala aan instrumenten en drie zangers. De derde plaat is ongecompliceerd en lomp. Bij elke plaat ben ik razendbenieuwd naar het geluid. Dat probeer ik met De Staat ook, dat mensen het spannend vinden wat we nu weer hebben gemaakt. Ik begrijp niet dat bands twee platen maken die hetzelfde klinken, dat is er dan toch al? Popmuziek is de conservatiefste kunstvorm die er is: zanger in het midden, gitaar, percussie en drums eromheen. Daarbinnen weten sommige bands toch iets nieuws te maken. De Queens, David Bowie en Tom Waits zijn daar goed in. En dat probeer ik ook te doen.'


Iconen en oplichters

I_CON is de derde plaat van De Staat en gaat over oplichters (con) en iconen (icon). Torre Florim: 'We zijn allemaal iconen en oplichters. Kijk naar Facebook, een etalage waar we alleen het goede en het mooie deel van onszelf laten zien. De vraag die mij fascineert: als je maar een deel laat zien, lieg je dan of vertel je een deel van de waarheid? Vergelijk het met praten met je vrienden of met je oma. Bij mijn oma praat ik netter, ben ik galanter en charmanter. Tegen vrienden kan ik naar doen en chagrijnig zijn. Die twee Torre's lijken totaal anders, maar zijn hetzelfde, alleen laat ik er vaak maar één zien. Tsja, ben ik dan een oplichter of toon ik maar een gedeelte?'


Twee vingers

Gitaarspelen leerde Torre Florim zichzelf. 'Ik kan het nog steeds niet echt goed. Onze gitarist is gecontroleerd en subtiel en heeft een perfecte techniek, ik ben het tegenovergestelde. Ik heb een rare manier van gitaarspelen, speel met twee vingers en trek de snaren naar beneden, terwijl de meesten ze juist omhoog duwen. En ik ben langzaam. Ik zou wel sneller willen zijn, maar ga niet thuis zitten oefenen. Gitaarspelen is voor mij puur functioneel: ik wil iets maken. Mijn solo's zijn simpel, maar dat vind ik tof. De meeste popacademiemensen die ik ken missen die simpelheid, ik zit niet vast in scholing. En dat rare maakt juist het eigen geluid van de band.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden