INTERVIEW

Van dromen van 15 winkels naar een imperium van 600

'Mijn moeder is nu 85, en nog steeds mijn grootste fan'

Welke rol speelt afkomst in Nederland? Robert Vuijsje onderzoekt het in een reeks interviews. Toen Roland Kahn op Facebook zei pro-Israël te zijn, kreeg hij honderden bedreigingen. Net als enkele andere Bekende Joden. 'Als de overheid ons niet beschermt, moeten we het zelf doen.'

Beeld Robin de Puy

Hij stelt de vraag even tussendoor: 'Weet je wat een antisemiet is? Iemand met een meer dan gewone hekel aan Joden.' Het ging over de bedreigingen die begonnen nadat hij op Facebook duidelijk had gemaakt pro-Israël te zijn. Op het hoogtepunt waren het tweehonderd bedreigingen per dag. 'We hebben het even laten uitzoeken, er zaten geen serieuze criminelen bij.'

Roland Kahn belde met het CIDI. 'Esther Voet vertelde dat er zo'n twintig bekende Joden zijn die worden bedreigd. Niemand van die mensen durft daarover te praten.' Hij gaf er een interview over in De Telegraaf. En raakte betrokken bij de de advertentie in diezelfde krant met de tekst: 'Kritiek op Israël? Oké. Jodenhaat? Nee!' De advertentie ging vergezeld van de namen van Bekende Nederlanders die de tekst onderschreven.

Roland Kahn (Nederland, 1952) is eigenaar van een internationaal mode-imperium met onder meer de winkels en merken Cool Cat, America Today, MS Mode en Sapph. In de Quote 500-lijst van 2013 stond hij op nummer 126 met een vermogen van rond de 200 miljoen euro.

'In mijn eigen netwerk benaderde ik daarvoor mensen. Zo belde ik Truus van Gaal, die ik kende van de WK-finale in 2010. Ik ken die mensen allemaal, we worden uitgenodigd voor de leuke dingen omdat we centjes hebben. Na 5 minuten belde ze terug dat Louis graag meedeed.

'Turken staan er wel in, Marokkanen niet. Ze zijn te bang voor hun achterban, die zich zo fanatiek heeft gekeerd tegen Israël. Zelf willen ze nooit over één kam worden geschoren, maar in hun eigen wereld bestaat geen onderscheid tussen ­Israël, Joden en zionisten. Anti-­zionistisch is hetzelfde als antisemitisch. Omdat ik Israël een warm hart toedraag, ben ik in hun ogen automatisch een vriend van kindermoordenaars.

'Als ik Ali B zie, roept hij altijd: hé vriend! Drie keer heb ik hem lang aan de telefoon gehad. Elke keer had hij een ander verhaal over waarom hij zijn naam niet in die advertentie wilde. Hij riep steeds dat hij met een eigen verklaring zou komen. Ik heb hem nog niet gezien.

'Normaal zit Najib Amhali diep in mijn reet, hij nodigt me uit voor al zijn voorstellingen en premières. Zijn neef is een van mijn topmanagers. Najib wilde niet meedoen. Een paar maanden eerder belde hij met de vraag of ik met Cool Cat kleding beschikbaar kon stellen voor de arme kinderen in Syrië. Natuurlijk kon ik dat. Net zoals toen wij allemaal in opstand kwamen nadat ­Wilders 'minder-minder-minder' had geroepen.

'Andersom kunnen zij niet dezelfde solidariteit opbrengen. Yes-R, de neef van Ali B, begon eerst over een kledingcontract voor Cool Cat, daarna zei hij dat hij met zijn manager moest overleggen over de advertentie. De manager vond het geen goed idee. Ook Aboutaleb is voor de advertentie gevraagd. Hij wilde niet.

'De tijd dat wij als vee werden afgevoerd en afgeslacht is voorbij. Als de overheid ons niet beschermt, moeten we dat zelf doen. En dat doen we ook. Er is wel echt iets aan de hand. Het is eng om te zien hoe vol haat deze mensen zitten.'

Bent u een textieljood?

'Zeker niet. In het bedrijf hebben we ook een divisie met honderden miljoenen aan vastgoed. En we hebben nog twee poten, het is echt een conglomeraat geworden.'

Hoe begon het?

'Ik groeide op in een nieuwbouwflat aan de Beethovenstraat in Amsterdam, het was super-de-luxe, een goed welstandsniveau. Mijn vader was een leuke man, hij werkte in de zaak bij mijn opa. Hij was alleen een fantast. Toen mijn opa overleed, ging het met mijn vader zakelijk steeds slechter. Na twee jaar was mijn vader failliet. Nog twee jaar later was het huwelijk tussen hem en mijn moeder kapot. Mijn moeder is nu 85, en nog steeds mijn grootste fan.

'In die jaren hield mijn oma het gezin financieel overeind. Het werd me duidelijk dat mijn vader in de jaren daarvoor door zijn vader was geholpen. Dat was het moment waarop ik me realiseerde hoe belangrijk welstand is. En hoe vernietigend het is als een gezin zonder geld komt te zitten. Toen is mijn droom begonnen. Een winkel waar ouders zonder veel geld kleren kunnen kopen, zodat hun kinderen er toch leuk uitzien. Mijn droom bestond uit vijftien winkels, niet de zeshonderd die ik nu heb.

'Op mijn 17de was ik van drie middelbare scholen gesjeesd, ik had geen diploma van de hbs. Ik was een klein mannetje met een heel grote mond. Bij De Bijenkorf begon ik als assistent van de assistent van de assistent van de inkoper. Per maand kreeg ik 420 gulden bruto. Daar was het een pré dat ik Joods ben. Als ik ook homo zou zijn, was het nog beter, maar dat lukte me niet. Toen ik 24 was, opende ik mijn eerste winkel op de Nieuwendijk. Drie jaar later was ik miljonair.

'Ik heb mezelf overtroffen. Ik ben 62, ik heb 13 procent vet en een prachtige vrouw van 32 die me net een kind heeft geschonken. Ze is nota bene een moslima. Haar vader is Egyptisch, haar moeder Turks-­Macedonisch. Vorige week zat ze met haar moeder in de auto in Amsterdam-Oost. Een andere auto stond dwars geparkeerd. Ze vroeg of ze er langs mocht. De Marokkaanse man in die geparkeerde auto antwoordde dat ze een vuile hoer was. Daarna zei zijn vriend tegen hem dat zij de vrouw van die Jood was. Toen riep hij: vuile Jodenhoer.

In gesprek

Schrijver Robert Vuijsje (Alleen maar nette mensen, Beste vriend) gaat voor de Volkskrant in gesprek met ­bekende en minder bekende ­Nederlanders over de rol die hun afkomst speelt in hun leven. Hij spreekt onder anderen nog met Mr. Polska, een rapper van Poolse ­origine en Bryan Roy, oud-voetballer van Surinaamse afkomst.

'Ik heb niets tegen Marokkanen, maar wel iets tegen geradicaliseerde moslims, van wie er volgens mij zo'n 250 miljoen op de wereld leven. Ik vind dat wij ons sterk moeten uitspreken tegen een voedingsbodem waarin antisemitisme oké is. De strijd tussen Israël en Gaza is een tribal conflict. Die oorlog moet niet hier in Nederland worden gevoerd.'

Nederlands:
Mijn vader was oorspronkelijk Frans. Mijn moeder Duits, na de oorlog was ze statenloos. Ik voel me niet per se Nederlands, voor mij hangt daar een spruitjeslucht aan.

Joods:
Als ik lach om mezelf, als ik ­creëer en inspireer. Als ik opsta en aan een nieuwe dag begin. En ik voel me Joods, en besneden, als ik bemin.

Eten:
Afgelopen weekend was ik in Le Bistrot à la Truffe in St. Tropez. Truffels zijn erg lekker. Kreeft ook.

Muziek:
Ik heb drie jaar vioolles gehad, tot de buren mijn vader dwongen me te laten stoppen. Het vioolconcert van Tsjaikovski is erg mooi. Maar de muziek van Beyoncé ook. En die ziet er beter uit.

Beste vriend:
Dat ben ik zelf. En mijn twee zoons.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.