Van diepe emotie tot heerlijke nuchterheid: qua fenomeen is de verliezer is vaak interessanter

Zo'n overdosis aan olympisch goud doet me verlangen naar verliezers. Sorry, raar trekje. De winnaar zwelgt in vreugdetranen, leeft de jongens- of meisjesdroom en drijft mee op de oranje wolk van chauvinisme, de wolk die almaar groeit, ook door het gebrek aan distantie bij alle ingehuurde specialisten in de audiovisuele verslaggeving. Die kenners combineren verkwikkende informatie met onverholen supporterschap.

Alles is groots, geweldig en schitterend. Natuurlijk, wie heeft niet genoten van de blozende Esmee Visser en haar zegetocht op de 5.000 meter? Een prachtige race van de spring-in-'t-veld op schaatsen. Maar er waren twaalf deelnemers, van wie een stuk of zeven vooraf totaal geen kans maakten op een medaille. De nummer tien, Jelena Peeters uit schaatsontwikkelingsland België, was zelfs een fractie trager dan de nummer tien van het olympisch kwalificatietoernooi van Nederland, Sanne in 't Hof. En er waren meer afstanden waarbij het niveau van het olympisch kwalificatietoernooi bijna gelijkwaardig was aan dat van de Olympische Spelen.

Daarom is Open NK bij een aantal afstanden niet zo'n gekke benaming voor het schaatstoernooi. Alleen: als je dat hardop zegt ben je een zeurkous, want dan loop je niet mee in de polonaise. Ja, in veel andere sporten is de top ook smal, maar in het schaatsen en bij andere wintersporten is het extreem.

De verliezer is niet alleen daarom vaak interessanter, zeker qua fenomeen, al is het maar omdat na de overdosis aan goud het afkicken na verlies een fascinerend schouwspel biedt. Al die verschillende reacties na verloren wedstrijden. Afschuiven. Acceptatie. Van diepe emotie tot heerlijke nuchterheid. 'Just because I'm losing doesn't mean I'm lost', zingt Coldplay. Mooi zinnetje.

De grootste verliezers zitten bij NOCNSF, waar ze het morele kompas zijn kwijtgeraakt in het open water van Rio of in de sneeuw van Pyeongchang, met hun losersvluchten uit Rio, hun verdict over een stapavondje van Van Gelder en hun vreemde omgang met bestuurder Eurlings en schaatscoach Anema.

Een puike verliezer was Sven Kramer, bij een wedstrijd die tot mythische proporties was opgeblazen. Gewoon zeggen dat hij niet goed was. Ook goed: Sjinkie Knegt, na zijn diskwalificatie zaterdag op de 1.000 meter bij het shorttrack. Die ogen boven de volle baard, vol woede en vuur. In zijn moeilijk te verstane analyse vroegen zinnetjes als 'maakt me geen zak uit' en 'zwaar klote' om aandacht. Annouk van der Van der Weijden, vierde op de 5.000 meter, was ontroostbaar, gezeten tussen moeder en man. Manlief legde een voorzichtige arm om haar schouders, moeder reageerde met een verbijsterde blik die ter plekke bevroor.

'Wat zonde, wat jammer', zei een NOS-verslaggever tegen Jorien ter Mors, na de vijfde plaats in de finale van het shorttrack. Zij vond niets zonde en jammer. Dit kon ze. Meer niet. Het was een weekeinde zonder Nederlandse medailles. Ik was even bang dat het land aan de zuurstof moest.

Skiër Marcel Hirscher, in het verleden niet bepaald verwend met olympisch succes, won zondag zijn tweede goud. In het dal vingen zijn verslagen rivalen hem op met applaus.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden