Van de trollen van Denk keken we thuis niet op

Dat ze bij Denk internettrollen op je af sturen als je iets onaardigs hebt gezegd over Tunahan Kuzu of als je gesloopt dient te worden ten behoeve van de goede zaak, zoals NRC Handelsblad afgelopen weekend onthulde, was niet het wonderlijkste nieuws van het weekend.

(Dat was het bericht dat veel D66-, GroenLinks- en CDA-stemmers overwegen op Mark Rutte te stemmen om Geert Wilders te dwarsbomen. Het is het stomste wat iemand die geen Wilders wil, kan doen. Een dergelijke stem vergroot enkel de kans op een verbond van VVD, PVV, 50Plus, SGP of ander grut in de Trêveszaal, want wie de 'nul procent kans, Geert!' van Mark Rutte gelooft, heeft in het verleden niet goed opgelet. Dankzij 'strategische stemmers' zijn er haast geen internettrollen meer nodig.)

Van de trollen van Denk keken we thuis niet op. Logisch dat ook Denk doet aan nepprofielen op Twitter en Facebook die echte en vermeende Denk-critici 'vieze kk-dingen' toewensen en een zwerm gespuis op ze afsturen teneinde ze te intimideren en tot zwijgen te brengen. Of, zoals een praatjesmaker van de afdeling politieke communicatie en agitatie het zou formuleren: om de discussie een gewenste richting op te sturen.

Het inzetten van nepaccounts om hysterie en nepverhalen te verspreiden en om echte mensen te beschadigen, is een normaal politiek instrument geworden. De oppertrol in het Witte Huis heeft de weg gewezen, en ook een Tunahan droomt graag groot.

Tegelijk heeft het iets sneus. Dat je bij een massale internetaanval op Ahmed Marcouch - een brave PvdA'er die aandacht vraagt voor repressie in Turkije en de radiostilte van Denk daarover - aanvankelijk denkt: 'Wat heeft Denk veel enthousiaste aanhang. En wat een mobiliserende kracht. Dat wordt nog eens wat met die partij.'

En dat nu dan blijkt dat er helemaal geen massa juichende fans gereed staat om tegenstanders af te branden en de Denk-jongens naar de overwinning te twitteren en te liken. Het is gewoon Kuzu zelf. Of Farid Azarkan. Of Enes Yigit van de Denk-jeugd. Of Selçuk Öztürk .

Ze zijn het zelf, spugend achter hun toetsenbord, zich bedienend van een keur aan valse accounts van niet-bestaande personen, pogend een internetstormpje te ontketenen. Ze zitten zichzelf te retweeten. Zichzelf te liken. Zichzelf te herhalen. Op zichzelf te reageren. Zichzelf te volgen. Zichzelf schuddebuikend op de schouders te slaan. Reuze ingenomen met zichzelf te zijn. Te surfen op hun zelfgecreëerde agressiegolfje. Lekker gek zichzelf te zijn, maar dan met een plaksnor op. Vermomd als een niet-bestaand personage.

Waarmee het argument dat 'het echte bereik van een politicus de reuring is die hij online teweegbrengt' ook al op de mestvaalt kan, bij de rest van het nepnieuws.

Afgelopen oktober zei Kuzu nog stralend tegen de Volkskrant dat Facebook zo ontzettend belangrijk is voor Denk. 'Als ik door de Schilderswijk loop, kennen alle mensen me van Facebook.'

Ik begin een donkerbruin vermoeden te krijgen dat Kuzu al lopend door de Schilderswijk zijn eigen weerspiegeling in de ramen ziet. En dat hij dan enthousiast naar zichzelf zwaait: 'Hé, daar heb je mijn Facebookvriend die me heeft geholpen om die Pvda-trut Keklik Yücel op haar nummer te zetten toen ze regenboogvlaggen bij moskeeën wilde planten. Dag Facebookvriend!'

Hoeveel divisies heeft Tunahan Kuzu? Zichzelf.

Denk-voorman Kuzu tijdens het Youtubefilmpje dat de partij opnam als reactie op het NRC-artikel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.