Van Crash Froome naar Froomey

Marco van Basten werd in zijn Ajax-tijd Bassie genoemd door zijn medespelers. John Bosman heette in datzelfde elftal Bossie, John van 't Schip ging door het leven als Schippie en het kan haast niet anders of Ron Spelbos keek op wanneer er Spellie werd geroepen. Wel zo handig als de bal zijn kant op kwam.


Later bij AC Milan groeide Van Basten uit tot San Marco en op een of andere manier geeft dat pas. Anders dan politici of kunstenaars verdienen grote sportmensen een eretitel.


Het wielrennen is er altijd buitengewoon gul in geweest. De grote mannen van de Tour: Monsieur Chrono (Jacques Anquetil), De Kannibaal (Eddy Merckx), De Das (Bernard Hinault) en De Grote Zwijger (Miguel Indurain). Wie Lance Armstrong daartoe nog rekent, noemt hem The Boss.


Helaas zijn eretitels en bijnamen een beetje uit de mode geraakt. Bau is categorie Bassie, Lau evenzo. Bradley Wiggins verdient beter dan het kameraadschappelijke Wiggo. Alberto Contador moet het doen met El Pistolero. Beetje kinderachtig, maar dat is zijn eigen schuld. Moet-ie maar een beetje volwassen over de finish gaan bij een overwinning.


Chris Froome heette ooit Crash Froome. Daarvan bestaat een fotografisch bewijs, geleverd in 2006. Als een eenmansdelegatie was hij acht jaar geleden namens Kenia, zijn geboorteland, naar het Oostenrijkse Salzburg gereisd. Daar werd het WK wielrennen gehouden. Delegatieleider Froome schreef er de wielrenner Froome in voor het tijdrijden, categorie nieuwelingen.


Uit de biografie The Climb: 'Daar stond ik op het startpodium. Het aftellen was begonnen, in alle betekenissen van het woord. Dit was mijn grote kans om de wereld wakker te schudden. Dit was mijn moment en ik was er klaar voor.'


Bij de eerste de beste bocht werd alle hoop van Kenia op een medaille de grond ingeboord. Froome was dusdanig bevangen door de spanning dat hij die bocht niet goed inschatte. Hij reed een official ondersteboven. Op de foto vliegt de official al in de lucht. Alles wijst op een billanding. De of-ficiële papieren dwarrelen in het niets.


Vorig jaar op Corsica, bij de start van de eerste etappe van de Tour de France, schoot Chris Froome die oude bijnaam weer door het hoofd. Het gebeurde opnieuw in de eerste meters, de vlag moest nog vallen. Met een gangetje van 20 kilometer naderde het peloton de eerste bocht.


Hij dacht: laat die wegmarkering alsjeblieft van plastic zijn. Ze was van beton en Chris Froome reed er tegenaan. Hij stond weer op, vervolgde zijn weg en werd drie weken later gehuldigd als winnaar van de ronde.


Chris Froome noemen ze tegenwoordig Froomey.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden