Column

Van Chuck Berry verwacht je niet anders, misschien omdat hij een boefje was

Hoe valser hoe malser.

'Een enorme smeerlap, lees je weleens. Te vies voor een leuk stukje tijdens uw ontbijt.'Beeld Peter Klaunzer

Wie de kieteldood verdient, is Maarten Steenmeijer, mijn muzikale vriend die alleen van de vroege Beatles houdt. De late vindt hij 'niks'.

Vooruit maar weer. Ik heb een groot hart. En ik snap ook wel dat je ermee worstelt, vegetariër McCartney met de baard van Chriet Titulaer, John Lennon die het doet met...

'Lavinia Meijer?' (Er is dus jeugd, kwam ik laatst achter, die niet meer weet wie Yoko Ono is.)

Maar goed, nu mailde Maarten me over Chuck Berry, de te vroeg gestorven rock-'n-roll-vader. Hij was weliswaar 90, maar ik had voorspeld dat hij heel 2017 ging uitzingen.

'Wat is jouw favoriete Berry-nummer?', wilde Maarten weten. Zijne was Rock and Roll Music, 'maar dan wel in de uitvoering van The Beatles.'

Kijk aan. Een Steenmeijertje. Ik lachte hard. Chuck zou hard hebben geslagen, vrees ik - snok, zoals hij ook Keith Richards een keer heeft neergehoekt, en om minder. Richards klopte hem alleen maar op de schouder, en waarom? Om hem een schouderklopje te geven. Maartens schouderklopje deed me qua valsheid denken aan Frank Sinatra, die Paul McCartney ooit vertelde dat hij Something zijn beste compositie vond. Je ziet het voor je, The Voice met z'n stalen mobface, aan z'n pols het schele aapje Sammy Davis, druk knikkend, Yeah Franky, 'Something', you're so damn right, it's a hit!

Dean Martin: 'Ha Ha Ha Ha Ha.'

Wat je dan weer niet voor je ziet: Paul McCartney, vuist naar achteren, die Sinatra een hak voor z'n kiezen geeft. Nee. Past niet. Terwijl je van Chuck Berry niet anders verwacht, misschien omdat hij een boefje was. (En een enorme smeerlap, lees je weleens. Te vies voor een leuk stukje tijdens uw ontbijt. Geloof mij maar.)

Ik zou ook eerder Keith Richards neerslaan dan Ol' Blue Eyes, trouwens. Gevoelskwestie. Sinatra geeft gegarandeerd repercussies, waarschijnlijk op de bodem van het IJ, met twee betonnen Beatleslaarsjes om je enkels.

Zo. Nu zou het chic staan om Chuck Berry een beetje intelligent uit te luiden. Dit is de Volkskrant, uw bastion van waarheid en duiding. Maar, haast je niet, eerst Maarten maar eens antwoord geven.

Little Queenie, natuurlijk. En dan niet de Stonesversie, hè. Steenmeijertje. Pasterop hè.

Vervolgens zou ik kunnen uitleggen hoezo dan. Maar dat wordt een kliederboel van clichés. Berry's geestige lyrics, zijn iconische gitaarintro's, blablabla. Ik ben Barack Obama niet, of Bill Clinton.

Nee, wie wil begrijpen hoe goed Chuck destijds was - vergis je niet, in Holland luisterden Ot en Sien nog gewoon naar Heleentje van Capelle met Het tuintje - moet eigenlijk even The Million Dollar Quartet opzoeken, staat op YouTube, de jamsessie met Elvis, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins, 4 december 1956, Sun Studio, geen surprises, alleen gedichten, en wel: Brown Eyed Handsome Man, Chucks hit van dat moment.

Dat is leuk.

De verzamelde vetkuiven zingen een couplet en barsten in lachen uit. The Killer: 'That's a rolling stone!' En nog een couplet. Elvis: 'The way that Chuck Berry-guy sings 'arrested on charges of unemployment'...' En daar gaan ze weer. Perkins: 'The way he sings 'flying across the desert in a TWA, a saw a woman walkin' cross the sand'...'' Whoehaha.

Vond Chuck niet vervelend, denk ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden