De onderneming Van Egdom

Van beton tot ledlampen met sensors: Van Egdom is altijd op zoek naar de ultieme waterglijbaan

Groter, langer, sneller: de komende zomerweken zullen miljoenen vakantiegangers zich van een attractie van Van Egdom storten. ‘Iedereen gaat van de glijbaan af, maar niemand beseft dat die ook ergens wordt gemaakt.’

Jasper Grootveld in De Meern Beeld Katja Poelwijk

Een beetje bedrijf is bereid zich als proefkonijn op te werpen voor zijn eigen producten. Dus stortte onlangs een dozijn volwassen mannen zich van de nieuwste waterglijbaan in het Drentse Hof van Saksen. Met bijna 200 meter en vier trechters – ‘cones’ noemen ze dat in glijbanenland – is het de langste van Nederland. Directeur Marcel Klaassens is nog zichtbaar aan het nagenieten van het uitstapje. ‘Niet al onze mensen gleden helemaal volgens de officiële voorschriften naar beneden’, glimlacht hij. Alles in het grotere belang van de veiligheid, uiteraard. ‘Je wilt zo’n glijbaan toch al vóór de officiële inspectie op alle mogelijke manieren hebben uitgeprobeerd.’

Van Israël tot Vietnam

Het is zomer, het belooft heet te worden, dus de waterglijbanen, -attracties en -speeltuinen lonken. Grote kans dat die zijn gemaakt door het in 1965 opgerichte Van Egdom. Het bedrijf heeft inmiddels meer dan 7.500 projecten in 55 landen op zijn naam staan, van Nederland tot Estland en van Israël tot Vietnam. Daarmee behoort Van Egdom tot het kleine gezelschap wereldwijd toonaangevende glijbaanbouwers. ‘Iedereen gaat van de waterglijbaan af’, constateert manager Jasper Grootveld, ‘maar niemand beseft dat die ook ergens wordt gemaakt.’

Grootveld, die in zijn vrije tijd ook actief is in de Goudse gemeentepolitiek, verkocht na bijna 13 jaar zijn motorzaak. Nu neemt hij, na het vertrek van enkele directeuren, de honneurs waar op het hoofdkantoor van Van Egdom in De Meern. Marcel Klaassens leidt de fabriek in Emmeloord waar de glijbanen worden gemaakt. Of hij de zware lucht van polyester, die de bezoeker bij de ingang al tegemoetkomt, nog ruikt? ‘Alleen op maandagochtend.’

Marcel Klaassens op het terrein bij de glijbaanmallen in Emmeloord. Beeld Katja Poelwijk

Bekijk ook onze ‘glij top-10'

Nederland is een land van waterglijbanen. Onze recensenten onderwierpen ze aan een test. Dit zijn de 10 allerbeste volgens de Volkskrant.

Zijn vader is de inmiddels 83-jarige eigenaar Berend Klaassens. Hij is de hoofdrolspeler in de Van Egdom-geschiedenis. Dat verhaal leest als een schoolvoorbeeld van hoe in het bedrijfsleven niet alles het resultaat is van uitgekiende strategieën en eindeloze vergaderingen. Toeval en durf zijn soms net zo belangrijk. Dat zit zo. Al in 1977 nam Berend Klaassens het in waterzuiveringsinstallaties gespecialiseerde Van Egdom over. ‘Vanwege de ruimte’, weet zoon Marcel Klaassens. ‘Hij had een bedrijf voor metalen noodbruggen, bijvoorbeeld om over een slootje te leggen. Hij zocht een plek om al dat materiaal op te slaan. Dus ja, toen had mijn vader er ineens een handel in waterzuiveraars bij.’

Twee jaar later kwam de volgende sprong, naar de waterglijbanen. Dat fenomeen was net overgewaaid uit Amerika. De allereerste waterglijbanen waren van beton. Loodzwaar om te bouwen en zonder matje niet bepaald zacht voor het achterwerk. Polyester bleek veel geschikter. Bij een vergadering van Sporthuis Centrum, het tegenwoordige Center Parcs waarvoor Van Egdom de waterzuivering verzorgde, werd de vraag opgeworpen waarvandaan ze zo’n halfopen glijbaan moesten halen. ‘‘O, die kan ik wel leveren’, antwoordde mijn vader doodleuk’, vertelt Marcel Klaassens. ‘Na afloop zocht hij snel het visitekaartje op van een Duitse glijbaanbouwer die hij had ontmoet. Voor hij het wist, had hij zijn eerste twee opdrachten binnen.’

De geur van polyester komt de bezoeker tegemoet in de fabriekshal in Emmeloord. Beeld Katja Poelwijk

Groter, langer, sneller

De waterzuiveringsactiviteiten werden jaren geleden afgesplitst, het oude ijzer van de noodbruggen is verkocht, maar de waterglijbanen zijn gebleven. De fabriekshal in Emmeloord oogt op deze maandagmiddag rustig. De grootste drukte, voorafgaande aan het toeristenseizoen, is achter de rug. Een werknemer in witte overal met een gasmasker op houdt een soort waterpistool vast. Daarmee spuit hij een mengsel van glasvezels en hars over een mal. Eenmaal droog, afgewerkt en in de juiste kleur geverfd vormt dit straks een polyester glijbaanelement, leggen Klaassens en Grootveld uit. In een grote attractie gaan honderden van zulke stukken. Wat een waterglijbaan arbeidsintensief maakt? ‘Dat die elementen zo vaak van elkaar verschillen’, vertelt Klaassens. Op het buitenterrein liggen honderden bontgekleurde mallen hoog opgestapeld. Van alle mogelijke bochten tot de waterbak waarin de pret bovenaan de glijbaan straks moet beginnen.

De klassieke waterglijbaan van een meter of 40 doet het nog steeds prima bij bijvoorbeeld campings met een bescheiden budget. Maar veel vakantieparken, zwembaden en pretparken willen meer spektakel. Waterglijbanen zijn het marketinginstrument bij uitstek geworden, hét uithangbord om bezoekers te lokken. Een vlogger als Ruben Koet plaatst onder de naam Xtremerides uitgebreide recensies van waterglijbanen op YouTube. Aantal abonnees: meer dan 150 duizend.

Dus moet het groter, langer, sneller. Met of zonder rubber banden, liefst inclusief muziek en lasers, 3D-projecties of rook. Plus na afloop een actiefoto – al ligt dat vanwege de privacy gevoelig. De glijbanen dragen tot de verbeelding sprekende namen als ‘Kamikaze’ en ‘Hara Kiri’. Wie van een wedstrijdje houdt, kan kiezen voor de ‘Duo Racer’: twee glijbanen met eenzelfde vorm en lengte. ‘En die cones zijn natuurlijk ook interessant’, vertelt Grootveld op kantoor aan de vergadertafel. ‘Daar glij je niet hard doorheen, maar ga je schommelen, waardoor de glijtijd langer wordt.’ Hij vat de ijzeren wet van de waterglijbaan bondig samen: ‘Zoveel mogelijk mensen in zo weinig mogelijk tijd er doorheen, met zo veel mogelijk beleving.’

Ongelukken

Op jacht naar de ultieme glij-ervaring gaat het een enkele keer mis: van blauwe plekken tot een hersenschudding of gebroken sleutelbeen. Dat is dan meteen nieuws. Vreselijk, zulke ongelukken, benadrukt Grootveld. ‘In dat soort situaties starten we direct een groot onderzoek naar de oorzaak en doen waar nodig aanpassingen.’ Maar, voegt hij er direct aan toe: ‘Als er wat gebeurt, is het vaak door een verkeerde glijhouding. Vergelijk het met fietsen. Dat moet je ook niet doen met de handen los. Maar bij een glijbaan wordt er meteen geroepen dat die onveilig is. Nee: het gedrag is onveilig.’

Voor wie het iets rustiger aan wil doen, zijn er gelukkig andere glijbaantrends. Zoals de ledlampen met sensor erin die de laatste jaren in glijbanen overal in Nederland opduiken. De uitdaging is om er onderweg zoveel mogelijk te raken. ‘Nog leuker is onze attractie in de waterspeeltuin waar bijvoorbeeld ouders dat met hun kinderen kunnen doen’, zegt Grootveld enthousiast. ‘Wie na afloop de minste heeft geraakt, verliest. Die krijgt dan een bak water over zich heen.’

Van Egdom Recreatietechniek

Waar: De Meern en Emmeloord

Sinds: 1965

Aantal medewerkers: 35

Omzet: meer dan 10 miljoen euro

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden