Van Basten, bedelend om een baan, het is even wennen

Rubriek Ruimte op links in de Volkskrant van dinsdag 22 maart

Kijk, als Mark Wotte nu met een sjaaltje van Sporting Lissabon het verkiezingsstuntje van een of andere Portugese zakenman opluisterde, maar nee, het is Marco van Basten.


Daar staat hij, op de foto in de krant. Groene trui, clubsjaal in groen-wit. Duim omhoog. Topclub, dat Sporting, klaar om uit de schaduw van Porto en Benfica te treden. Ja, onlangs verloren van Glasgow Rangers in de Europa League en op straatlengte achterstand in de competitie, maar dat gaat allemaal veranderen.
Als ene Bruno de Carvalho, groot geworden in onroerend goed, de voorzittersverkiezingen wint, stelt hij Marco van Basten aan als trainer. Zo gaat dat in het zuiden van Europa. Van Basten als lokkertje, als snoepje van de week. Bovendien schijnt binnenkort een geldschip uit Rusland binnen te varen. Een andere kandidaat koketteert trouwens met Frank Rijkaard.


Vooropgesteld: Marco van Basten heeft nooit gevraagd een mythe te zijn. Dat gebeurde vanzelf, mede omdat hij na zijn gedwongen afscheid als topvoetballer vrijwel volledig in de anonimiteit verdween en daar jaren bleef, op een enkel publicitair geslagen golfballetje na. Hij ontspande en verwerkte de intense teleurstelling van zijn te vroeg beëindigde loopbaan.
Het was begrijpelijk dat hij terugkeerde in de schijnwerpers. Het voetbal had hem nodig, en hij had het voetbal nodig. Bovendien vroegen zijn kinderen op een ochtend: papa, wanneer ga jij weer werken?


We kregen dus Van Basten de trainer. Eerst van Oranje, daarna van Ajax. Het voetbal was niet altijd even best, maar hij was in ieder geval authentiek en anders. Hij durfde te experimenteren, hij sprak idealen uit. Hij was eerlijk, direct en wars van spelletjes.
Natuurlijk, ook hij struikelde over dat eeuwige gedoe bij Ajax, met al die stromingen, met spelers die hem niet begrepen, die zichzelf veel beter vonden dan ze waren. In al zijn onervarenheid kwam misschien iets te veel af op de spits die zich als voetballer nooit druk hoefde te maken, omdat hij nu eenmaal de beste was.
Hij had moeten volhouden bij Ajax, maar vertrok op eigen initiatief. Het zijn van die momenten die je nooit vergeet, als sportverslaggever. Waar was je toen Van Basten ontslag nam bij Ajax? Ik dompelde me met kroost onder in de nieuwste attractie van Disneyland Parijs, met Buzz Lightyear. Hoe zeer Buzz ook zijn best deed, Van Basten beheerste mijn gedachten. Later hoorden we weleens dat hij spijt had van zijn overhaaste beslissing.


Hij bleef het voetbal volgen en analyseerde bij Sport1. Mooie beschouwingen, af en toe bestraffend naar de verslaggever te velde. Schaterlachend toen Van Hanegem ‘hij buk’ zei, en wat daar mis mee was. Nou ja, zei Van Basten, het is ‘hij bukt’.
Dat de clubs niet voor hem in de rij staan, is begrijpelijk. Dat hij in Nederland, na Oranje en Ajax, klaar is, ook daar valt in te komen. Dat hij graag wil werken, hulde. Maar dat de grote Marco van Basten, degene die altijd werd gevraagd, zich laat gebruiken voor een verkiezingspraatje van een of andere onroerendgoedman uit Lissabon, dat is toch een beetje jammer.
Hij is verdorie toch geen Mark Wotte.

Willem Vissers

Nu ook op twitter (je moet wat)

@vkwillemvissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden