Valentin

Aan het einde van de zondag valt de duisternis. Het is stil, maar af en toe klinkt in de verte vuurwerk....

Martin Bril

Hèhè.

Het is ieder jaar weer een wonderlijke tijd. Die laatste dagen van het jaar. De behoefte om het oude achter je te laten, het verlangen overnieuw te beginnen. Terwijl het nieuwe jaar na een paar dagen toch altijd weer sprekend op het oude lijkt. Maar daar hoor je nooit iemand over.

Oud is fout.

Nieuw is goed.

Ik kijk naar buiten. Aan de overkant van de straat zijn de huizen donker. De buren links zijn gistermiddag met de kinderen naar hun ouders vertrokken, ze zullen vanavond wel terugkomen. De buren rechts zijn een uur geleden met hun baby op de arm in een taxi gestapt; naar Schiphol en op wintersport.

Ik lees de mail.

Tussen de post die viagra en horloges aan de man brengt, zit een brief uit het verre Rusland. Ene Valentin Mihailyn, die vriendelijk vraagt of ik hem een elektrisch kacheltje wil opsturen. Thermisch ondergoed is ook goed.

Valentin Mihailyn woont samen met zijn moeder, die oud, blind en invalide is. Hij is student en brengt veel van zijn tijd door achter de computer in de plaatselijke bibliotheek. Hij heeft geen cent te makken en onlangs heeft de overheid in hun stad bij iedereen het gas afgesloten.

Die stad heet Kaluga.

Omdat de winter nadert, voorziet Valentin dat hij en zijn moeder het erg koud gaan krijgen. Het kan in Kaluga makkelijk 30 graden vriezen. Aan een gaskachel zonder gas heb je dan niets. Hoe Valentin aan mijn e-mail-adres is gekomen, weet ik niet, en ik durf het hem niet vragen, want voor je het weet, kom je nooit meer van zo'n man af.

Tsja.

Behalve om een elektrische kachel en warm ondergoed vraagt hij trouwens ook om een waterkoker, ingeblikt voedsel (met veel calorieën), vitaminepreparaten, hoestdrank en zeep. Geld is ook welkom.

Valentin Mihailyn.

Ik probeer me een voorstelling van hem te maken, maar dat lukt niet. Zijn brief biedt niet de juiste aanknopingspunten, de goede details ontbreken. Het enige wat vaag een beeld oproept is die plaatselijke bibliotheek, waar een computer staat met een internetaansluiting. Met enige moeite zie ik een oude pc in een kale hoek op een tafel staan, een jongen in een parka erachter, een wollen muts over zijn oren getrokken, de vingers hamerend op het toetsenbord.

Valentin Mihailyn.

Het kan ook een oplichter zijn, ik weet het. 'My mother is invalid. She cannot see and she receives pension from the government very rare which is not enough for her medications', schrijft hij. Invalide, ziek, oud en ook nog blind - het kán iets te veel van het goede zijn. Maar evengoed is het waar.

Ik neig naar de waarheid. Het zal wel aan het tijdstip liggen. Het vallen van de avond, de knisperende kou buiten, de donkere huizen aan de overkant, de vage knallen in de verte. Het kan ook aan het jaar liggen dat bijna voorbij is. Een slecht jaar, heb ik overal gelezen. Alsof het daarmee volgend jaar automatisch beter word, ijdele hoop, waar de mensen zich aan vastklampen.

Ergens in de schuur moet een oud straalkacheltje staan. Morgen stuur ik het naar Valentin Mihailyn in Kaluga - ik zou het ook persoonlijk kunnen gaan brengen. Waarom niet? In zo'n bui ben ik, op de valreep van Tweede Kerstdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden