Val berooft zege Greipel van glans

ROUEN - André Greipel won woensdagmiddag om 17.45 uur de vierde etappe van de Tour de France en toen resteerden er aan de boorden van de Seine in hartje Rouen nog maar drie vragen: wie heeft het gedaan, wie lag erbij en hoe groot is de schade?

Op drie kilometer voor de streep was de helft van het sprintersgilde op het asfalt gaan liggen. Het leidde de aandacht af van het meesterlijke werk van de Lotto-ploeg en de krachtige afronding van de bonkige Duitser. Greipel zei dat het succes hem emotioneel maakte, omdat het met acht vrienden tot stand was gekomen. Niemand die er oor voor had.

Het ging om de val. Maar hoe vaak de tv-beelden ook worden afgespeeld, de kijker ziet nooit wat er precies gebeurt. Hij krijgt nooit de antwoorden die hij zoekt. Renners daarentegen kunnen, ondanks de hoge snelheid en de enorme hectiek, altijd heel gedetailleerd reproduceren.

De hoofdschuldigen waren snel aangewezen. Woensdag waren dat sprinters Alessandro Petacchi en Matthew Goss die hetzelfde gaatje zagen en erin wilden duiken. 'Maar daar was geen plek', zei Bernard Eisel. 'En opeens had ik geen voorwiel meer.' De Oostenrijker tuimelde, katapulteerde Robert Hunter en sleurde en passant ook ploegmaat Mark Cavendish mee.

De man die verantwoordelijk is voor het Tour-parkoers, Jean-Francois Pescheux, noemde het tot drie keer toe 'het moderne wielrennen'. Valpartijen zijn aan de orde van de dag. 'Het gebeurt altijd als er vijf ploegen vooraan willen zitten en er maar plaats is voor drie. Er hoeft maar iemand uit te wijken en ze liggen.'

Pescheux noemde de renners hardleers. Zo waarschuwt hij het peloton al jaren in de laatste vijf kilometer geen bidon weg te gooien, omdat het gevaar bestaat dat die terug stuitert. 'En toch blijven ze het doen.'

Tot de valpartij verliep de vierde etappe volgens het perfecte, voorspelbare draaiboek. Een ontsnapping van drie renners (Arashiro, Moncoutié en Delaplace), een voorsprong die in de minuten loopt en uiteindelijk niet groot genoeg blijkt om een massasprint te ontlopen. In de Tour van 2010 en 2011 werd niet één vlucht in een vlakke etappe met succes afgerond. Zelfs de vluchters weten dat ze maar figuranten zijn.

Dat op 14 kilometer de voorsprong van het trio nog een minuut was, baarde niemand zorgen. Het spel tussen kat en muis is dankzij de moderne communicatiemiddelen tot op de seconde te regisseren door de ploegleiders. 'We wisten dat er nog een klein klimmetje was, dus dat komt wel goed', zei Lotto-baas Marc Sergeant tijdens de etappe op de Franse televisie over de voorsprong.

Zijn ploeg had met behulp van Greenedge de hele dag alles onder controle gehad, zelfs in de chaotische finale. 'Ik hoorde ze vallen, maar ik heb niets gezien', reproduceerde Greipel de finale waarin hij Alessandro Petacchi en de verrassende Tom Veelers met gemak versloeg. 'Of ik wist dat Cavendish erbij lag? Ik heb me alleen geconcentreerd op het wiel van mijn ploegmaat Henderson.'

De Lotto-trein begint in het peloton respect af te dwingen, maar heeft nog niet de status die nodig is om de nodige hiërarchie aan te brengen. 'Er is geen ploeg die de leiding neemt, zoals in de tijd met Cipollini, of vorig jaar de trein van Cavendish', gaf geletruidrager Fabian Cancellara als reden voor de valpartijen.

Iedereen wil in het goede wiel zitten, maar niemand weet aan wie dat toebehoort. Maar het is niet alleen die anarchie die tot tuimelingen leidt. Te veel renners, te kleine wegen, te grote belangen: daar komt in de eerste week van de Tour altijd op neer. 'Het hangt van kleine dingen af', aldus Pescheux. En nee, daar valt in zijn ogen niets aan te doen.

Het gebeurt en het peloton gaat, na het wonden likken, over tot de orde van de dag. Cavendish kwam er zonder al te grote kleerscheuren vanaf, het aangezicht van Eisel is geschonden, maar met een paar hechtingen kan hij weer verder. Poels, Gesink, Mollema en Kruijswijk bleven niet gespaard, maar wel uit het medisch bulletin van de dag.

Of er mededogen bestaat in het peloton? Nee. 'Het zijn altijd dezelfde renners die op de grond liggen', zei Philippe Gilbert zonder een spier te vertrekken. 'Ze vallen tien keer en steeds blijven ze risico's nemen.'

Maar de wereldkampioen lag er toch ook bij? Gilbert: 'Inderdaad, dat zeg ik.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden