Vakantie

Ik zit te schrijven in een stenen huis op het Toscaanse platteland, niet ver van San Giminiano. Een week ben ik hier nu, maar nog steeds weet ik niet zeker of ik wel echt ben aangekomen....

chazia mourali

Het appartement is van alle gemakken voorzien en rustig. Maar ook mijn beleving van het huis wordt vertroebeld door herinneringen aan alle andere vakanties uit het verleden. In het werkseizoen vergeet ik de zwarte design badkamer van het kasteeltje in de Bour gogne, nu zie ik het voor me of ik er weer ben.

Opnieuw ook hoor ik de stem van de verschrikkelijke Herr Salvisberg, eigenaar van een hotel halverwege een met palmen begroeide berg in het mondaine Locarno. Ik boekte er ooit kamers via de NCRV-reisgids, toen ik nog voor die omroep werkte.

Sal vis berg was niet blij met mijn rode lippenstift, hoge hakken en afwezigheid tijdens de religieuze bijeenkomsten na het diner, waar hij schitterde en de bejaarde cliëntèle 'Dank U voor deze nieuwe morgen'-achtige liederen zong. In donker getinte kledij, op comfortabele Scholl-slippers. Nadat ik er een week mijzelf was geweest, verdween het adres het daaropvolgende jaar uit de Weg van de Snelweg-brochure. Salvisbergs vertrouwen in de Nederlandse christenen is nooit meer hersteld.

Mijn spannende boek blokkeert mijn beleving van het hier en nu nog meer. Ik verslind de allereerste Sherlock Holmes. Victoriaans Lon den, mist, vuil, en twee wrede moorden maken blijkbaar meer indruk op me dan de vrolijke omgeving, want 's nachts droom ik van opspattend bloed. Van één ding ben ik gelukkig overtuigd.

Florence zal wel tot me doordringen met haar heldere schoonheid, eeuwige kunstschatten en groots verleden. We nemen de trein in Castelfiorentino, een plaatsje van niks. Ik verheug me op een authentiek Italiaanse tocht. Bij het instappen gilt een langharige vrouw 'And what ya really oughtta see is this amazing square!' tegen haar buurman. Ben ik in Amerika? Niet over nagedacht, dit is de lijn Siena-Firenze en er bevinden zich meer doing Europe-backpackers in ons compartiment dan mediterrane passagiers.

In Florence zelf probeer ik het nog één keer: landen op de aarde onder mijn voeten. Ver geet het. Niemand lijkt trouwens te geloven dat hij hier werkelijk is. Het geklik van camera's en gezoem van video's probeert te overtuigen: kijk familie, kijk vrienden, wij waren er echt, David staat namelijk op de achtergrond. 'Thuis' is altijd mee op vakantie. En de Piemels-van-Grote-Kunstenaars-Kalender-verkoper dacht mee over een subtiel souvenirtje.

's Avonds in mijn slaapkamer beleef ik de Uffizi, de Ponte Vecchio, en de Dom vreemd genoeg pas echt. Lezend in mijn gids hoor ik de Medici in hun paleizen fluisteren, voel ik Botticelli's verbittering als zijn kunstbeginselen tegen het einde van zijn leven worden verworpen en denk ik nog één keer aan de woede van Artemesia Genteleschi, één van de weinige vrouwelijke artiesten uit de Renaissance, die, nadat ze het slachtoffer werd van verkrachting, mannen gruwelijk liet afslachten in schilderijen als Judith en Hol fernes. Weer opspattend bloedellipse

Vakantie. Mijn hoofd is een kaleidoscoop dat zelf bepaalt wat ik wanneer beleef en op welke manier. Ik volg en zie wel waar we uitkomen. Terug in Nederland vertel ik natuurlijk alleen over het goddelijke eten, de prachtige kleuren en het immense zwembad. Zoals altijd. Zoals iedereen. Zoals het hoort. Ergens moet orde heersen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden