Vakantie

In de Bretonse supermarkt zien we op een oude plattegrond van de omgeving dat we zijn beland op een voormalige colonie des vacances....

Onze buren wisselen wekelijks, dat is nog eens wat anders dan thuis. Bovendien zitten we er met de neus bovenop, en hebben we alle tijd om een en ander nauwgezet te volgen. Het appartement links van ons is voor twee personen. De eerste buren zijn twee uiterst aimabele Belgen. Met mevrouw maak ik bij het winkeltje 's ochtends een praatje. Hun doodnerveuze hond komt alleen 's avonds naar buiten voor een zenuwachtig wandelingetje met de baas op de camping of op het strand.

Op een ochtend wordt het hem allemaal te veel. We horen dat hij de muren en het interieur afbreekt. De buurman is joggen, maar de buurvrouw is snel gevonden. Zij doet aan aerobics (ze noemt dat in het Vlaams 'turnen') naast het zwembad en snelt bezweet naar huis om het beest te kalmeren.

De week daarna volgt een doodstil Engels paar waarvan wij lange tijd twijfelen of het wel een paar is. Er is weinig romantiek te bespeuren. Zij lezen boeken en vatten die op zakelijke toon tegen elkaar samen. Gelukkig horen we, juist voordat zij volledig ongemerkt ineens zijn verdwenen, een kreunend 'yes' uit het slaapkamertje komen. Godzijdank.

Tot slot volgt een ouder Engels koppel, even lelieblank als hun voorgangers, dat de pech heeft dat het de eerste helft van hun week regent.

Rechts van ons valt aanzienlijk meer te beleven. Bij aankomst resideert er een vriendelijk gezin met twee kindjes waarvan de oudste gezellig met onze oudste speelt. Ze gaan ook samen elke ochtend naar de kinderclub. Dat zijn mooie dingen. Jammer dat ze weer vertrekken. Vervolgens arriveert er een Frans gezin met twee kindjes. Deze mensen hebben het zo druk dat wij van het kijken ernaar al moe worden. Af en aan sleept het gezin. Voor de kinderclub geen tijd. Jammer dat ze blijven.

De overburen dan, dat is pas genieten. Vlak na ons gearriveerd met een vouwwagen. Net als wij voor de deur plaatsgenomen op een luie stoel. Net als wij rustig in het rond kijkend. We knikken zo nu en dan naar elkaar en bespreken kort het weer, als het te lang blijft regenen naar onze zin. Vlak voor ons vertrekken ze, inderdaad naar omgeving Delft-Den Haag zoals we goed hadden geraden, aan de hand van het door ons uitvoerig geanalyseerde accent. Onze laatste dagen is de buurt niet meer hetzelfde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden