Vage dranklucht

Bij wijze van kleine zondagse bedevaart wandelde ik naar het Weteringplantsoen om het standbeeld van Simon Carmiggelt weer eens te bekijken. Het was koud, maar zonnig. Op de brug over de Wetering stond een oude fiets. Hij werd omringd door drie kogelronde vrouwtjes van diep in de vijftig, met van die compromisloos protserige bontjassen waar je Hollandse dames zelden in aantreft.


Ze praatten en lachten luid, in zangerig Portugees. De kleinste overhandigde haar 'door zeldzame reptielen bijeengestorven handtas' (Carmiggelt) aan haar vriendinnen, die het giechelen nog een tandje bijzetten toen het dikkertje met omslachtige bewegingen de fiets begon te beklimmen. Dit deed ze voor het eerst in haar leven, zoveel was duidelijk.


De fiets wankelde een beetje, maar hij zat gelukkig goed vast aan de brugleuning, met twee roestige kettingsloten, zoals het hoort. De beide anderen hadden intussen camera's tevoorschijn gehaald en namen joelend de ene foto na de andere van het kleintje, dat met een moeilijke glimlach op het zadel balanceerde. Toch jammer dat Carmiggelt dood is, dacht ik. Hij had die dames kunnen opschrijven als geen ander.


Ik liep verder het plantsoen in, tot ik bij Carmiggelts huis kwam. Vroeger hing er in het portiek een postbusje. Daar stopte de meester dagelijks zijn cursiefje in, waarna het door iemand van Het Parool opgehaald werd. Als een interviewer aan Carmiggelt de obligate vraag 'waarom schrijft u?' stelde, antwoordde hij dan ook steevast: 'omdat een loopjongen van de krant het straks komt halen.'


Het busje is inmiddels verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor zo'n ontnuchterende 'NEE NEE'-sticker. Wél hangt er een vage dranklucht in het portiek. Komen hier soms trouwe fans bijeen om een borrel te drinken op de ooit zo onblusbaar alcoholische schrijver? Tegenover het huis, op het Kronkelpad, staat het beeld. Mooi heb ik het nooit gevonden. De scheve grijns is overdreven, bijna karikaturaal. Bovendien draagt het een bril. Dat deed de echte Carmiggelt weliswaar óók, maar toch: standbeelden met brillen doen me altijd denken aan die heroïsch bedoelde bronzen koppen van logge Sovjet-partijbonzen in de jaren zeventig. Maar goed, het kan altijd erger. Zo staat er in Montreux een reusachtig standbeeld van Freddie Mercury, die, gekleed in een van zijn karakeristieke nichterige bolerootjes, al even karakteristiek nichterig een microfoon ten hemel heft. Een microfoon! Dat is nog erger dan een bril.


Maar bij Freddie liggen altijd verse bloemen, en bij Carmiggelt al jaren niet meer. Wel groeit er een enkel polletje sneeuwklokjes naast de sokkel, de broze kelkjes bibberend in de schrale wind. Daar vlak achter ligt een half vergane hondendrol, gedekt van kleur en bescheiden van afmetingen. Geen statement maar een understatement. Geheel in de geest van de schrijver, eigenlijk. Toch jammer dat hij dood is.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden