Vaderfiguur voor jeugd, rustpunt voor ouderen

Erik Dekker verliet dinsdag in een ziekenwagen zijn laatste Tour de France. Zijn afscheidstournee in het wielerpeloton verloopt dit seizoen anders dan gedacht....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Vijftien jaar profwielrennen eindigde dinsdag op het Belgische asfalt. Misschien is het voorbarig, maar voor het grote publiek kreeg een lange carrière, waarin blessureleed de rode draad was, in het Limburgse land de genadeklap. Dat ziet Erik Dekker na twaalf jaar in elk geval nooit meer fietsend terug in de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld.

Dekker verdween op weg naar Valkenburg in een ziekenauto van het podium dat hem het meeste geluk en bekendheid bracht. Met een aangezichtstrauma, gebroken tanden, een hersenschudding en een gescheurde bovenlip werd hij naar een ziekenhuis in Verviers vervoerd.

Als een lappenpop met zijn armen langs het lichaam schuurde de 35-jarige wielrenner vijftig kilometer voor de Cauberg met zijn gezicht over de straat. Met dank aan de Waalse wegwerkers die waren vergeten om een put te dichten.

Het is een dramatische episode in een toch al merkwaardig seizoen. En voor wie hem niet beter kent, is het excuus gemakkelijk gevonden. Dekker kondigde in januari van dit jaar aan dat het sportieve leven er voor hem bijna opzat.

Het was een ongewone situatie. Van sporters die hun afscheid aankondigen en dan toch nog doorgaan, wordt gezegd dat ze mentaal de omslag naar de prestatie niet meer kunnen maken. Ze trainen nog wel, maar niet vol overgave.

Dekker heeft het sinds zijn aankondiging dat hij volgend jaar ploegleider wordt bij de Rabobank altijd ontkend. Het zijn anderen die dat voor hem denken. Het is met hem niet zo als met zijn Belgische ploeggenoot Marc Wauters, die zich door de laatste maanden van zijn carrière worstelt.

Wie Dekker de laatste weken vroeg hoe dat nou voelde om aan zijn twaalfde en laatste Tour bezig te zijn, kreeg als antwoord dat hij er geen speciale gevoelens bij had omdat het feit, in zijn ogen, totaal niet van belang was. Wat telde was dat hij, samen met zijn ploeg, goed uit de Tour zou komen.

Diezelfde mensen zeiden ook dat hij al praatte als een ploegleider. Maar Dekker heeft de laatste jaren nooit anders gedaan. Hij was al jaren de vaderfiguur waar de jeugd behoefte aan had en het rustpunt voor de ouderen.

Voor Rabobank had het verlies deze Tour niet groter kunnen zijn. Dekker is de man die zijn ploeg met zijn inzet en relativeringsvermogen over een dood punt kan heentillen. Vorig jaar was hij de aanstichter van het Rabosucces in de Tour. Na een aantal magere maanden zat de ploeg in zak en as. Dekker ging op avontuur, hield geen stand maar mocht wel de bolletjestrui aantrekken.

Dekker, die vier Touretappes won, realiseerde zich langzaam maar zeker dat hij in de rol van gangmaker misschien nog wel belangrijker was dan als avonturier in ontsnappingen. Raar genoeg was hij dit seizoen al wel twee keer succesvol. Hij zegevierde in het Criterium International en de Ster Elektrotoer. Maar op het hoogste podium leek zijn rol uitgespeeld.

In de klassiekers was hij onzichtbaar. En ook tijdens de eerste Tourdagen bungelde hij veelal achteraan. De Drent kampte met een verkoudheid die zijn luchtwegen verstopten. Dekker kwam maandag op grote achterstand binnen. Het vrat aan hem. Iedereen merkte het. De grapjes werden talrijker. Dat gebeurt altijd wanneer hij slecht in zijn vel zit.

De Tour was het toneel waarop hij nog een keer wilde schitteren en afscheid zou nemen van het grote publiek. Dat kijkt niet naar de Ronde van de Benelux of de Giro. De kans dat Dekker na de nieuwe tegenslag zijn carrière helemaal zal beëindigen, is niet ondenkbaar. Niets is voor een renner zo erg als een gezichtstrauma. Liever breken ze hun botten. Bovendien, waar moet een nieuwe revalidatie toe leiden?

Een carrière zonder tegenslagen is geen carrière, zei Dekker onlangs. De gebroken hand, de hamstringproblemen, de talloze knieblessures, de elleboogbreuk, de gebroken heup en de sleutelbeenbreuk hebben hem gelouterd. Hij lacht altijd als hij dat zegt. Dekker vindt dat zijn levensverhaal er mooier door is geworden.

Als hij van de schrik is bekomen, zal hij er waarschijnlijk nog altijd zo over denken. Dekker kan zich richten op de carrière van zijn opvolger. Zijn zoon werd onlangs Nederlands kampioen in de categorie 1. David Dekker is acht jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden