Vaarwel manke kraaien, jullie hebben ons teleurgesteld

Voor het eerst sinds het WK van 1982 in Spanje heeft geen Zuid-Amerikaanse ploeg zich geschaard onder de beste vier....

Daarmee houdt de vergelijking op, met name als het gaat om de uitschakeling van Brazilië. In 1982 huilden vele liefhebbers van hogeschoolvoetbal vele tranen om het afscheid van de ploeg van bondscoach Tele Santana. Hij had een swingend, harmonisch elftal geformeerd met namen als Junior, Falcao, Zico, Toninho Cerezo en Socrates. Het is een elftal dat nog steeds wordt aangehaald, net zoals de Oranje Machine van 1974.

Zo mooi als in Spanje heeft Brazilië nooit meer gespeeld op een WK, maar sinds 1982 won de ploeg wel twee wereldtitels (1994 en 2002) en bereikte nog een keer de finale (1998).

Brazilië is door de successen en de fraaie voetballers bijna geworden tot een levensfilosofie van vrolijkheid, onbezorgdheid en optimisme. Het gele shirt waarin de eeuwige zonneschijn zich weerspiegelt, is het best verkochte tenue van de wereld. Afrikanen, Fransen, Nederlanders, Duitsers, dikke mannen en jonge vrouwen, velen vereenzelvigen zich met het Braziliaanse voetbal. Ze dragen het shirt niet alleen als ze naar het voetbal gaan, en geven daarmee ook een beetje aan hoe ze in het leven staan.

Maar de Goddelijke Kanaries van 2006 waren manke kraaien, wier gekras op een paar coupletjes na niet om aan te horen was. Deels was dat misschien pech, omdat wereldvoetballer van het jaar Ronaldinho niet in de topvorm stak waarvan Barcelona optimaal functioneerde.

Ook de bondscoach is veel aan te rekenen. Carlos Alberto Parreira is conservatief. Hij schonk Brazilië in 1994 zijn eerste wereldtitel sinds 1970, toen koning Pelé nog regeerde.

Voortdurend lag Parreira in de Verenigde Staten onder vuur vanwege het on-Braziliaanse spel, maar hij was onverstoorbaar. Romario was de ster en vrijwel iedereen speelde in zijn dienst. En de titel verloste het voetballand bij uitstek van de groeiende frustratie.

De ploeg van 2006 imponeerde vrijwel geen moment, ondanks goede uitslagen tegen bijvoorbeeld Japan (4-1) en Ghana (3-0). Parreira weigerde in te grijpen. Zijn defensie rammelde voortdurend, maar hij deed vrijwel niets. Frisse spelers als Cicinho en aanvaller Robinho bleven vooral op de bank terwille van uitgebluste mannen als Cafu en Ronaldo.

Was het Ronaldo trouwens wel? Hij was in elk geval een speler met nummer 9 op gele schoenen, die verdacht veel op het vroegere fenomeen leek.

Ondanks zijn drie doelpunten, waarmee hij het WK-record aller tijden brak, was Ronaldo een karikatuur van zichzelf. Niet hij, maar Kaka werd gewisseld zaterdag, tegen de Fransen.

Omdat de defensie kraakte, was Brazilië ook bang om aan te vallen, in tegenstelling tot een jaar geleden, toen de ploeg schitterde tijdens de Confederatie Beker en de voetbalwereld zich afvroeg wie dit elftal in 2006 kon stoppen.

In dezelfde tussenronde als Brazilië tijdens het WK van 1982 werd uitgeschakeld, ging ook Argentinië destijds onderuit tegen de Italianen van Paolo Rossi. Maradona, die van bondscoach Menotti in 1978 nog niet mocht meedoen aan het WK in eigen land, was zo gefrustreerd dat hij de Braziliaan Batista in het kruis schopte. Hij moest nog vier jaar wachten op zijn moment van glorie.

Argentinië was dit jaar voor velen favoriet, vooral na de eclatante 6-0 in de groepswedstrijd tegen Servië. Maar vrijdag, tegen de Duitsers, bleek bondscoach José Pekerman een lafhartig trainer. Hij onthield de wereld Lionel Messi.

Messi had de speler kunnen zijn naar wie het toernooi snakt, maar Pekerman zette hem slechts sporadisch in. Messi was degene die de achtste finale tegen Mexico een beslissende wending gaf, maar weer zat hij op de bank tegen de Duitsers. Pekerman werd gestraft toen doelman Abbondanzieri geblesseerd raakte en het wisselbeleid van de trainer in de war stuurde.

Pekerman bracht nota bene Cruz in het veld, de wisselvallige voormalige Feyenoorder. Zijn elftal groef zich in, terwijl Argentinië op dat moment met 1-0 leidde en met de razendsnelle dribbelaar Messi beter op de counter had kunnen spelen dan met Cruz. Zo bleef de post-Maradona-depressie in het Argentijnse voetbal bestaan. Sinds Maradona, op doping betrapt, gedwongen afscheid nam tijdens het WK van 1994, geraakten de Argentijnen nooit verder dan de kwartfinales.

José Pekerman zei meteen na de wedstrijd dat hij zal vertrekken. Ook Carlos Alberto Parreira zal vermoedelijk van het toneel verdwijnen. Ze roepen geen medelijden op. Ze hebben het WK veel schoons onthouden en de slotfase van het toernooi gemaakt tot een Europees kampioenschap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden