Vaalzwart

In mijn ouderlijk huis hadden wij, de drie kinderen, een rotan ladenkast waarvan twee laden gewijd waren aan sokken. Op de ene la zat een etiket waarop 'paren sokken' stond, en op de andere la zat een etiket waarop 'één sokken' stond. In die la zaten sokken die, zoals alle sokken een keer overkomt, hun wederhelft kwijtgeraakt waren in de was.


Als alle paren uit 'paren sokken' op waren, pakten wij sokken uit 'één sokken', en daar maakten we dan een paar van. Mijn strategie was om juist twee heel verschillende sokken te pakken, het liefst een rode en een blauwe, want dan kon je doen alsof het een opvatting was.


Het is handig om door een man opgevoed te worden, want dan ben je later ontspannener over het huishouden. (Ik zal ooit het boek Huishoud als een man schrijven.) Zo had ik ook als volwassene een flexibele sokkenfilosofie: ik kocht altijd zwarte sokken bij de Hema, want die leken op elkaar. Ze gingen allemaal los van elkaar in een la, en daar deed ik elke ochtend een blinde greep uit.


Maar deze filosofie, hoewel ik hem jarenlang te vuur en te zwaard heb verdedigd tegenover criticasters en cynici, bleek niet te werken. Want: de Hema heeft er door de jaren heen verschillende ideeën op nagehouden wat precies de kleur zwart is. Bovendien kocht ik soms per ongeluk een donkerblauw of antracieten paar. Of ik gebruikte eens een ander wasmiddel. Daardoor liep ik altijd met één vaalzwarte en één donkerblauwe sok rond. En daarvan kun je niemand wijsmaken dat het een kwestie van instelling is.


Sinds dit weekend heb ik een nieuwe filosofie. Het kwam doordat ik een paar buitenissige sokken kreeg, van het merk Happy Socks. Ze zijn roze met paars geblokt met een blauw streepje erdoor. Deze sokken kan ik makkelijk vinden in mijn la, en belangrijker: ik kan ze niet per ongeluk koppelen aan een vergrijsd-donkerblauwe sok, waarbij ik er halverwege de dag achterkom dat ik weer twee verschillende sokken aan heb.


Dus er wordt een nieuwe collectie aangelegd. Een collectie van bewust zeer verschillende paren sokken. Zo draag ik altijd een kloppend paar. Al zullen ook deze sokken, want daar doe je niets aan, allemaal hun wederhelften verliezen in die mysterieuze schemerwereld tussen hemel en wasmachine: de Sokkenwereld, die op een dag eindelijk ontdekt zal worden door een man die daarvoor de Nobelprijs krijgt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.