U

Beneluxtrein

Vliegmaatschappijen doen dat ook zo, zegt een NS-woordvoerder over de prijsstelling van de Fyra naar Brussel (Voorpagina, 29 november). Wie tijdig boekt, kan een goedkoper kaartje kopen. Waar ik dan benieuwd naar ben: hoeveel mensen gebruiken een vliegtuig voor het (bijna) dagelijkse woon-werkverkeer?


Bovendien kun je naar bijna elke bestemming uit meerdere vliegmaatschappijen kiezen, voor de trein tussen Amsterdam en Brussel niet. Dat heet toch echt een monopolie.


Wim Wildeboer, Harlingen


Beneluxtrein (2)

Fijne trein die Fyra, het scheelt mij een uur reistijd (woon- werkverkeer) per dag in vergelijking met de gewone intercity op het traject Amsterdam CS- Rotterdam CS retour. Om die reden heb ik er graag een toeslag- abonnement (à 40 euro per maand) voor over om met de Fyra te reizen. Als hij rijdt tenminste. Het is namelijk jammer dat het artikel niet ingaat op de vele Fyra's die dagelijks uitvallen. Een niet rijdende Fyra betekent met de huidige dienstregeling namelijk minstens een half uur vertraging, ook omdat de derde Fyra in het uur maar af en toe rijdt en ook vaak uitvalt. Ik heb de indruk dat het traject van de Fyra erg storingsgevoelig is, ook op het traject na Rotterdam.


Eén kapotte trein ergens op het traject zorgt ervoor dat vele Fyra's uitvallen, ook al omdat er geen 'gewone' treinen op het traject kunnen rijden. Afgelopen maandag bezorgde mij dit bijvoorbeeld een vertraging van bijna 2 uur op de heenreis naar Rotterdam. Diezelfde maandag las ik in de Metro ook een artikel over het wegvallen van de Beneluxtrein, waarin de NS verklaart 'klaar te zijn voor het overnemen van de reizigers uit deze trein'. U begrijpt dat mijn mening sterk hiervan afwijkt.


De logistieke problemen lijken me groot genoeg op dit moment. Tevens vind ik de informatievoorziening vaak onvoldoende als er een Fyra uitvalt: het meest gegeven advies is dan om de volgende Fyra te nemen, waarbij dan te hopen is dat die wél rijdt. Wel heeft NS Hispeed een goede regeling bij vertraging.


Dit heeft mij de afgelopen drie maanden een kleine 120 euro opgeleverd (hierbij de link: http://www.nshispeed.nl/nl/na-de-reis/compensatie-bij-vertraging). Ik wens NS Hispeed veel succes met de verdere exploitatie van de Fyra en sterkte aan alle reizigers die de Beneluxtrein uit gedwongen worden.


David van Moppes, Amsterdam


Beneluxtrein (3)

Het voorpagina-artikel van de Volkskrant van donderdag 29 november ging over de aanstaande opheffing van de Beneluxtrein van Amsterdam naar Brussel.


De tijdwinst waarmee NS schermt geldt niet voor reizigers uit bijvoorbeeld Tilburg of Eindhoven: die moeten eerst naar Rotterdam (!) om op de Fyra te stappen. Eindhoven-Antwerpen blijft twee uur duren (per auto: een uur); de kosten (of flexibiliteit) verslechteren aanzienlijk.


Het gejammer van mensen uit Den Haag dat er, o gut, in Rotterdam overgestapt moet worden om naar Brussel te reizen, steekt schril af bij de oorverdovende stilte over de zeer slechte treinverbindingen vanuit Noord-Brabant en Limburg naar België (en naar Duitsland ook trouwens).


Het gebruiken van de stoptrein Roosendaal-Antwerpen is vanwege de beperkte capaciteit een gewaagd experiment. Net als het gebruiken van de huidige Beneluxtreinen trouwens: vorige week duurde mijn reis Eindhoven-Antwerpen zelfs drie uur, omdat het de NS had behaagd een Beneluxtrein uit te laten vallen. De spoorwegen zorgen niet echt voor verdere Europese eenwording.


L. Tolhuizen, Waalre


Tanja en Grunberg

Onlangs las ik in de 'voetnoot' van Arnon Grunberg dat hij Tanja Nijmeijer wel een lintje van de koningin gunt voor 'het neerslaan van de inbrekers van anderen' (Voorpagina, 24 november).


Ironie is soms een dun lijntje; wellicht beliep Arnon dat hier zo geraffineerd dat het voor mijn intellect te subtiel was. Maar indien dat niet het geval was; het afrekenen met andermans inbreker zou op zich vanuit een bepaalde hoek bekeken als nobel kunnen worden gezien, ware het niet dat het over het algemeen niet de inbreker is die met een kaakfractuur en de broek op de schoenen achterblijft als FARC klaar is op het bezoekadres.


Ik dacht dat dat zo langzamerhand algemeen bekend was, maar aan de andere kant; Tanja zelf weet het kennelijk ook niet. Die zit naar eigen zeggen immers vooral achter de laptop, of hakt bananen af.


M. Vriend, Huizen


De zaak-Vaatstra

Advocaat Rensing beschuldigt ons in een brief aan de Volkskrant (O&D, 29 november) van het bewust onjuist citeren van mr. Vlug in ons opiniestuk over de zaak-Vaatstra. We hebben echter niet geciteerd, laat staan bewust onjuist. We hebben in ons stuk uitlatingen van Vlug samengevat weergegeven.


Rensing vindt bijvoorbeeld onze weergave, dat we volgens Vlug geen medelijden met S. hoeven te hebben, niet correct. Letterlijk heeft Vlug volgens het AD over S. gezegd: 'Niemand zal medelijden met hem hebben, dat vraag ik ook niet.' Moeten we hieruit afleiden dat we medelijden met S. moeten hebben?


Overigens heeft mr. Vlug ons in reactie op het opiniestuk laten weten dat AD zijn woorden niet juist heeft weergegeven.


Willem Jebbink, Jeroen Soeteman, advocaten in Amsterdam


Diploma-inflatie

Ron Ritzen maakt in 'Negatieve mythen plagen de hogeschool' (O&D, 27 november) melding van mijn bijdrage van 16 november. Ik ben vereerd, maar de inhoud van mijn verhaal is niet goed aangekomen. Ritzen interpreteert mijn stuk blijkbaar als een algemene aanklacht tegen het 'waardeloze' Hoger Onderwijs (HO). Dat was niet de strekking van mijn verhaal.


Mijn eerste punt was dat er door de toegenomen aantallen afgestudeerden in het HO diploma-inflatie ontstaat. Inflatie die ik chargerend als 'zeepbel' betitel. In nogal wat HO-richtingen is het aantal afgestudeerden veel groter dan waar de arbeidsmarkt behoefte aan heeft. De inflatie toont zich ook meer algemeen door verdringing op de arbeidsmarkt van lager- door hogergediplomeerden.


Los daarvan, ook het inhoudelijke niveau van opleidingen is door de toegenomen instroom aan inflatie onderhevig. Als de normen van het HO eerst waren afgestemd op wat haalbaar is voor 30 procent, dan zullen de normen naar beneden gaan als HO haalbaar moet zijn voor 50 procent. Nu kun je dit als mythe afdoen, maar het feit dat een groeiend aantal opleidingen nu meer greep wil krijgen op de kwaliteit van hun instroom door selectie aan de poort, maakt duidelijk dat opleidingen worstelen met het niveau van die instroom.


Voor een deel van de studenten zou een trapje lager geschikter zijn. Ten slotte ontstaan er door deze educatieve 'race naar de top' tekorten aan bijvoorbeeld technische vakmensen op middelbaar niveau. De echte mythe is dat meer hogeropgeleiden per definitie goed is.


Ewoud Jansen, econoom en publicist, Tilburg


Verkiezingsbelofte

Voor Mark Rutte - en wellicht nog vele politici na hem - geconfronteerd met gebroken en/of niet nagekomen verkiezingsbeloften, kan onderstaand citaat van Publius Terentius wellicht een uitkomst bieden: 'Quoniam id fieri quod vis non potest, velis id quod possit'. Oftewel: 'Aangezien dat wat je graag zou willen niet gebeuren kan, moet je maar willen wat wel kan.'


Wim Everwijn, Capelle aan den IJssel


Bangladesh

Stel je voor: een fabriekshal vol arbeiders, zonder nooduitgang, zonder brandblussers, zonder veiligheidsplan, geen medewerkers die bij calamiteiten weten wat te doen. Een achtergebleven gebied, dat Bangladesh. Nee, dan hebben wij het beter voor elkaar. De voorschriften, regels en handleidingen buitelen over elkaar om rampen te voorkomen en werknemers te beveiligen.


Dat de productie daardoor te prijzig wordt en de aandeelhouders niets in de weg wordt gelegd om het werk te verplaatsen naar bijvoorbeeld zo'n land als Bangladesh, daar malen wij niet om. We eisen niet eens de werkomstandigheden zoals we hier hanteren. Ben je gek, aandeelhouders willen meer marge, niet minder. We huilen een paar goedkope krokodillentranen en huldigen de voordelen van de mondialisering van de economie.


Frits Emmerik, Den Haag


Bangladesh (2)

De grote kledingmerken verschuilen zich al vele jaren achter wollige praatjes om hun verantwoordelijkheid voor grote arbeids- en milieumisstanden in de kledingfabrieken te verhullen. De brand in Bangladesh (Ten eerste, 26 november) was helaas geen op zichzelf staand incident, maar slechts een uitwas van een businessmodel dat van geen kanten deugt.


Beroerde arbeidsomstandigheden en gebruik van gevaarlijke chemicaliën zijn aan de orde van de dag in alle lagelonenlanden. De internationale modemerken maken er dankbaar en goedkoop gebruik van. Na vele en jarenlange waarschuwingen is voor ons de maat vol. De minister moet er geen doekjes om winden en direct eisen op tafel leggen.


Ten eerste moeten de westerse kledingmerken verplicht worden te zorgen voor een veilige werkomgeving. Rechten hebben de fabrieksarbeiders niet of nauwelijks, laat staan dat ze voor hun eigen belangen durven opkomen als ze onder gevaarlijke omstandigheden moeten werken. Dat betekent namelijk per direct ontslag. Het is voor de grote kledingmerken niet ingewikkeld om het verschil te maken. Er ligt al een veiligheidsprogramma klaar van de Schone Kleren Campagne, vakbonden en ngo's.


De kledingindustrie dient ook met spoed een einde te maken aan de enorme vervuiling die hun fabrieken in lagelonenlanden veroorzaken. De kledingsector is één van de meest vervuilende industrieën ter wereld. Een aantal grote merken, Zara als laatste, heeft inmiddels aangegeven hiermee te stoppen. Maar er zijn nog meer dan genoeg andere modeketens die doen alsof hun neus bloedt en dwang nodig hebben voor ze gaan bewegen.


Kortom, wij verwachten dat de minister zich niet opstelt als de zoveelste bedrijfspoedel die graag in gesprek wil blijven, maar als een Bengaalse tijgerin die haar tanden laat zien. Ze moet opkomen voor mensenrechten én voor de natuur.


Andriëtte Nommensen, FNV Mondiaal


Ilze Smit, Greenpeace Nederland


Christa de Bruin, Schone Kleren Campagne


Autisme

Het is alweer een tijdje geleden dat zendmasten de schuld kregen van autisme. Daarvoor waren het de mobiele telefoons, en heel lang zijn het de onderkoelde moeders geweest die zorgden voor autisme bij hun kind.


Ha: nu is het dan vervuilde lucht. Stap uit uw auto en autisme verdwijnt als sneeuw voor de zon! Luchtvervuiling komt niet uit de lucht vallen en wordt ergens door veroorzaakt: auto's; fabrieken; bedrijven. Bij deze bedrijvigheid horen geluid en grote concentraties mensen, kortom factoren die de prikkelverwerking van mensen met autisme op hol laten slaan, met gedragsproblemen als mogelijk gevolg. Natuurlijk zijn er in drukke gebieden meer diagnoses van autisme: gedrag wordt er sneller getriggerd en valt eerder op.


Iets komt altijd ergens vandaan, zowel bij luchtvervuiling als bij gedrag. Autisme houdt pas op een 'ziekte' te zijn als de omgeving meer begrip en inzicht heeft. Ieders gezondheid is gebaat bij minder autorijden; autisme kan een zeer creatieve manier van denken zijn. Het wachten is op het volgende oorzaak-gevolgonderzoek: 'hoe rechtsom tandenpoetsen de kans op rood haar vermindert'.


Maddy Hulshof, Zieuwent


Slachtoffers

'Slachtoffers willen daders het liefst in het gezicht spuwen', schrijft Max Pam op 30 november in reactie op het pleidooi van Recourt en Marcouch om de focus van de 'justitiebril' op resocialisatie van daders aan te scherpen. Slachtoffers wensen daders vaak wel ergere dingen toe dan een klodder spuug in het gezicht. De eerste reactie nadat iemand een misdrijf is overkomen is vaak heftig. En dat is heel begrijpelijk. Strafzaken gaan over zaken die niemand onverschillig laten.


Na verloop van tijd ontstaat bij sommige slachtoffers wel behoefte aan een gesprek met de dader. Bij lichtere misdrijven kan die behoefte sneller ontstaan dan bij zwaardere misdrijven (en soms ontstaat die behoefte nooit). In mediation kan een slachtoffer vervolgens zelf tegen de dader zeggen wat de gevolgen van het gedrag van de dader zijn geweest. Slachtoffers hoeven zich in een mediationgesprek niet te voegen naar de spelregels van het strafrecht. Het slachtoffer mag in mediation ook best hardop zeggen dat hij de dader het liefst in zijn gezicht zou spugen. Of stompen. In de rechtszaal zou een slachtoffer die van zijn spreekrecht gebruik maakt dat niet mogen.


Voor slachtoffers is een strafproces door dat soort beperkingen regelmatig een teleurstellende en zelfs pijnlijke ervaring. De persoonlijke gevoelens over rechtvaardigheid raken soms volledig op de achtergrond, zelfs met spreekrecht. Het strafproces richt zich op de verdachte en zijn advocaat die alles op alles zetten om strafoplegging te vermijden, het aandeel van de verdachte te verkleinen en de verantwoordelijkheid voor het gebeurde te ontlopen. Bekennen is justitie verwennen: dat is vaak de overheersende moraal in de rechtszaal.


De gesprekken zijn doorgaans confronterend en moeilijk voor daders. Een dader kan zich in mediation niet meer verschuilen achter zijn 'procespositie'. Slachtoffers voelen zich vaak beter gehoord. Ervaringen uit het buitenland laten zien dat het toepassen van mediation in strafzaken kan leiden tot betere recidivecijfers dan het louter toepassen van reguliere strafrechtspleging, zowel bij jeugdige als bij volwassen daders. Nederland loopt ver achter bij andere landen.


Janny Dierx, register mediator, Amsterdam


Handig

Oud-Shellman Jeroen van der Veer zegt: 'Voor een kwalitatief goed systeem vind ik dat de premier ongeveer het dubbele van nu zou moeten verdienen. Dit geeft dan ruimte om anderen minder te laten verdienen' (Ten eerste, 30 november). En zo toch aan de (nieuwe) balkenendenorm te voldoen. Zo ken ik er nog wel een: 'Voor lagere misdaadstatistieken moet diefstal van minder dan 100 euro niet meer strafbaar zijn. Dat geeft dan ruimte aan iedereen om voor hoogstens 99,99 euro straffeloos te stelen'.


Willem van Haarlem, Amsterdam


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden