'Uw gedroomde directeur, De Appel, dat ben ik'

Jeanne Prisser bericht over wat zich afspeelt in de voorhoede van de beeldende kunst. Deze week: De Appel, instituut voor hedendaagse kunst in Amsterdam zoekt na veel tumult een nieuwe directeur. Prisser wil wel.

Bestuursvoorzitter Lex ter Braak. Beeld Hollandse Hoogte

Amsterdam, 1 juli 2016

Aan het bestuur van De Appel, arts centre
t.a.v. Lex ter Braak, bestuursvoorzitter
Prins Hendrikkade 142
1011 AT Amsterdam

betreft: vacature directeur

Geacht bestuur van De Appel, beste Lex ter Braak,

Omdat ik gewoon ben met de deur in huis te vallen en de diplomatieke route niet de mijne is: uw gedroomde nieuwe directeur, dat ben ik. Sommige van u kennen mij al, anderen zullen dat genoegen wellicht snel smaken. Daar ik me niet in mijn eigen kolommen ga lopen introduceren, schets ik de verhoudingen maar even in contactadvertentiestijl: vrouw, middelbaar, ravissante verschijning, type: overal verstand van, niet een tikkeltje- maar stronteigenwijs, zoekt kwakkelend instituut om te bemoederen en uit de goot te helpen - grootheidswaan geen bezwaar.

Toegegeven, er zijn leukere dingen dan directeur zijn van De Appel. Zeker nu. 'De Appel', schrijft u op uw website, staat voor een nieuwe fase in haar roemrijke geschiedenis, wat de zelfkennisvrije variant is van: De Appel hangt als Willy E. Coyote uit de Roadrunner-cartoons aan één vinger boven de afgrond der non-existentie. Ter herinnering: uw directeur is ontslagen, uw bestuur is opgestapt, uw subsidiegevers laten u bungelen. Uw gebouw is vaak verlaten en uw geroemde curatorenopleiding is een verweesd klasje. U, mijn beste Appel, bent een dobberend vlot van het soort dat Géricault ooit schilderde, maar net als op dat schilderij gloort verlossing aan de einder.

Deze verlossing, dat begrijpt u, ben ik.

Tegen heug en meug, dat moet gezegd. Bedelen bij dat stelletje ingedutte papierschuivers van de Raad voor Cultuur: ik kan me leukere activiteiten voorstellen. Helderheid scheppen in het steenkolen International Art English wanneer een Koreaan, een Schot, een Chinees, een Limburger en een Kirgiziër weer eens de geopolitieke structuren binnen een sociaal-dialectisch-materialistisch vertoog overhoop halen: het is geen cocktail met een parasolletje. Maar, zoals wij in Frankrijk plachten te zeggen, à la guerre comme à la guerre en deze strijd is het vechten waard. Nog een Benedetti, u overleeft het niet. En hoewel ik u graag met de stok geef; ik zou u niet graag missen.

Wat betreft de functieomschrijving: daar voldoe ik feilloos aan. Niet alleen ben ik een vrije, onafhankelijke ziel, een van de weinigen die op borrels niet vergezeld gaat van een denkbeeldig fietsvlaggetje met de tekst: 'HEEFT ALS NEVENFUNCTIE: FONDSDIRECTEUR / JURYLID / COMMISSIELID / OUD-STUDENT / KRULLENJONGEN VAN ANN DEMEESTER', ook de vereiste schriftelijke kwaliteiten zijn mij ruim bedeeld. Nu ligt de lat wat dat laatste aangaat in uw instituut niet erg hoog. Zij ligt zelfs vrij laag. Daar waar de muizen kruipen, daar ligt uw schriftelijke lat. En zoals eenieder weet: krom schrijven duidt op krom denken, wat weer duidt op kromme ideeën over wat een project in de eerste plaats had moeten behelzen. Mijn remedie: de Prisseriaanse methode, een socratische monoloog, waarbij men geduldig luisterend naar mij precies te weten komt wat men denkt, al voor men zich achter de Macbook nestelt.

Rest mij iets te zeggen over het speerpunt van mijn toekomstige beleid: het omgooien van de curatorenopleiding. Dat is belangrijk. De jeugd heeft de toekomst, nietwaar? Ik denk dat ik een van de weinige Nederlandse critici ben die in de laatste vier panden alle eindpresentaties heeft gezien en een enkeling uitgezonderd waren die pet. Er gingen, zo leest men altijd, lange gesprekken met tentoonstellingsmakers uit den vreemde aan vooraf, en dat lijkt precies het euvel: die exposities wekken vaak de indruk te zijn gemaakt voor alumni en medeparticipanten, niet voor een geïnteresseerd publiek. Wat men er ook aan afziet: hun democratische karakter. Dat iedere student er zijn zegje in kwijt moest. Hoe dwaas! In het huis van de kunsten heerst geen democratie. Het sterkste idee/concept/visie behoort te winnen en bij dat concept zal ik - die, tijdens mijn tochten door de voorhoede, instellingen bezocht van Ouagadougou tot IJsselstein - de studenten de geschikte selectie, routing, tekstuele bewegwijzering et cetera tonen. Praktische zaken, we zullen er onder mijn supervisie onze neus niet voor ophalen. Tentoonstelling maken is handwerk.

Voor dit alles vraag ik niets terug dan het geboden salaris, een tekstverwerker en een stoel met harde rug en zachte leuningen en personeel dat 'tentoonstelling maken' zegt in plaats van 'cureren'.

En een balkonnetje om te roken. Maar dat spreekt voor zich.

Uw toegenegen Jeanne Prisser

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden