Urwald ****

Het brein als een oerwoud van gedachten, ideeën en herinneringen, die op een thrillerachtige manier worden verknoopt.

muziektheater


Arnoud Noordegraaf: UrWald. Tekst: Adrian Hornsby. Decors en licht: Bart Visser. Film: Joggem Simons. Nieuw Amsterdams Peil, Porgy Franssen. Amsterdam, Muziekgebouw aan 't IJ, 10/10.


Nog te zien in Korzo, Den Haag (18/10) en November Music, Den Bosch (8/11).


In een klaslokaal is een lerares bezig met een schilderles. Haar leerlingen proberen met verf en penselen de vormen van een plant te treffen, maar zij denkt aan andere dingen: aan haar huwelijk, aan een lawaaiige, vreemde bovenbuurman, aan het schilderij dat John Everett Millais maakte van Ophelia, een werk waarin dood en schoonheid samenvallen. Als ze in de spiegel kijkt, ziet ze dezelfde weelderige rode krullen als de vrouw die op het schilderij levenloos aan de oppervlakte van een meer drijft. Later, in bed, naast haar man, gaan haar gedachten en associaties over in dromen die zich steeds nadrukkelijker vermengen met haar reële leven.


De scène speelt zich af in de film die onderdeel is van Arnoud Noordegraafs muziektheaterstuk UrWald. Daarin wordt steeds minder duidelijk waar het tastbare ophoudt en waar de oneindig grote en ongebreideld vertakte wereld van het brein begint. Komt het stommelen van de buurman uit de film of van de acteur Porgy Franssen? Hij maakt op het podium van het Muziekgebouw aan 't IJ geluiden van rennende voeten, een knippende heggeschaar, de herrie van de buurman, als een Geräuschemacher in een hoorspel. Soms verwoordt hij de gedachten van de filmpersonages. Op andere momenten wordt hij zelf een personage, dat inbreekt in de film.


De componist en regisseur Arnoud Noordegraaf (1974) en de schrijver Adrian Hornsby (1977) zien het brein als een oerwoud van ideeën, gedachtenflarden, herinneringen, die in hun nieuwe werk op een thrillerachtige manier met elkaar worden verknoopt.


Even belangrijk als de film is de rol van de musici van het ensemble Nieuw Amsterdams Peil. Op sommige momenten is er geen filmbeeld en krijgen zij de hoofdrol. Op andere momenten begeleiden ze de filmscènes boven hun hoofden. Muzikaal is er de lenige slagkracht van de pianist Gerard Bouwhuis en zijn er rake ritmische knallen op een houten doos, maar ook toverachtige lijnen van een gestopte trompet die de krankjorume bovenbuurman vergezellen. Soms vechten filmbeeld en muziek om aandacht, op andere momenten vormen ze een contrapunt van elkaar aanvullende stemmen. De manier waarop Noordegraaf die laat verschuiven van voorgrond naar achtergrond is een van de attracties van dit nieuwe werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden