Universele taal

Als je zachtjes het feestlied Ooooh Korea, Oooh Korea, neuriet, gaan de oogjes van de Koreanen glimmen. Ze lachen verlegen, alsof ze willen zeggen: sorry hoor dat we zo uitbundig waren na onze overwinning op Polen....

Willem Vissers

Het bejubelen van de voetbalploeg verloopt daarom nog een beetje onwennig, want Zuid-Korea heeft geen aansprekende competitie en de nationale ploeg presteerde nooit iets bijzonders.

Maar ze leren snel, die Zuid-Koreanen:

Zo slapen ze rijen dik voor het kantoor waar de volgende ochtend de laatste kaarten worden verkocht.

Ze gaan na de overwinning uit auto's hangen, terwijl ze met vlaggen zwaaien.

Ze beschilderen hun lijf en trekken iets roods aan.

Ze ontdekken de claxon als middel ter verhoging van de feestvreugde.

Ze gaan heel veel drinken, tot diep in de nacht.

Ze verzamelen zich voor grote schermen in de stad en kijken samen, want dat is veel gezelliger dan alleen thuis op de bank, met een zak chips en een flesje bier.

Ze laten het werk voor even het werk.

Monniken vergeten zelfs voor even hun contemplatieve bestaan, om zich over te geven aan zoiets aards als voetbal.

In de kathedraal van Deagu is een speciale mis voor het resultaat van de Rode Duivels.

Gevangenen mogen langer opblijven om voetbal te zien. Normaal gaat om negen uur het licht uit.

In de speciale huwelijkszalen blijft het rustig, want iedereen is met de wedstrijd bezig.

Met andere woorden: de taal van het voetbal is universeel, of je nu in Rotterdam, Bamako of Busan bent.

We meenden zelfs zogenoemde oerwoudgeluiden te horen als de Nigeriaanse Pool Olisadebe aan de bal was. We weten het eigenlijk zeker.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden