Unilever praat met iedereen, vraagt nooit wat en dwingt niets af. Het doet gewoon lang over beslissingen

Nu de Unileverbuit is veiliggesteld kan het grote Paul Polmanwatchen beginnen: deed hij het nu wel of niet vanwege de dividendbelasting, een cadeautje van 1,4 miljard euro per jaar aan de buitenlandse beleggers van multinationals? Vanwege de Brexit? Of de antivijandige-overnamemaatregelen, speciaal ingesteld voor lieden die wildkapitalistische Angelsaksische beloningen graag combineren met Rijnlandse bescherming tegen andere wilde kapitalisten?

Zelf doet Unilever daar geen eenvoudig te interpreteren uitspraken over. Ze kijken wel lekker uit. Multinationals zijn allemansvrienden en te allen tijde politiek neutraal. Een bedrijf van die omvang runnen, vergt investeren in een goede relatie met iedereen die tussen jou en je afzetmarkt kan komen, van Vladimir Poetin tot Theresa May en van Mark Rutte tot de modale corrupte heerser. Dat vergt op zijn beurt een beetje op de vlakte communiceren.

May uitspelen tegen Rutte door publiekelijk de loftrompet te steken over de afgeschafte dividendbelasting of door Brexiteers voor gek te verklaren: zoiets doet een multinational niet, want ook Brexitaanhangers kopen Dove en Magnum.

Zo kon het komen dat er de hele dag een waas van mysterie en ontkenning bleef hangen boven het verhuisbericht.

Was het niet toch gewoon de afschaffing van de dividendbelasting die de doorslag heeft gegeven, probeerde het NOS Journaal bij ceo Paul Polman. Waarop een stroom aan neutrale geluiden volgde over het geringe verschil in belastingklimaat tussen hier en daar, het maakte allemaal niet zoveel uit, het 'feit is dat er geen belastingverschillen zijn tussen beide landen'. 'Ja, omdát hier de dividendbelasting is afgeschaft', probeerde het Journaal. Polman toonde zijn fraaiste glazige blik, alsof hij het woord voor het eerst hoorde.

In De Telegraaf weigerde Graeme Pitkethly, de Chief Financial Officer, ook al premier Rutte openlijk van dienst te zijn in diens publicitaire oorlog met de critici die de beloofde afschaffing van de dividendbelasting nu al het duurste banenplan uit de geschiedenis noemen. Mwa, voor Unileverbeleggers gaat wel of geen dividendbelasting amper wat uitmaken, rekende Pitkethly wreed voor, want 'het is slechts 0,6 procent van de waarde van een aandeel, terwijl een normale koersschommeling al op 1 á 2 procent per dag ligt'. Nee hoor, allemaal 'niet doorslaggevend'.

Was het misschien de Brexit? Ook al niet van groot belang. Polman tegen de NOS: 'Deze beslissing hangt niet af van de politiek van vandaag.'

De wettelijke bedenktijd van 250 dagen bij vijandelijke overnamen die in Nederland mogelijk komt dan? Nee hoor, legde president-commissaris Marijn Dekkers uit in het Financieele Dagblad. Sterker, Unilever breekt juist enkele beschermingsconstructies af.

En zo kon het dat Graeme Pitkethly gisteren in het FD stralend verklaarde dat de keuze voor Nederland doodsimpel was geweest: het Nederlandse deel is groter dan het Britse (voor 55 procent is het een naamloze vennootschap, voor 45 procent een public limited company). In de nv-aandelen wordt bovendien meer gehandeld. Voilà.

Waarom maanden van openbaar getwijfel, uitstel en afwerende teksten vooraf zijn gegaan aan een conclusie die mijn buurvrouw met één blik op een jaarverslag had kunnen trekken, zei Pitkethly er niet bij.

Unilever praat met iedereen, heeft overal vrienden, maar lobbyt nergens, vraagt nooit wat, chanteert niet, dwingt niets af, brengt nooit wensen over aan de invloedrijke vrinden. Het doet gewoon lang over beslissingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.