Ultieme rock 'n roll van Triggerfinger

Eigenlijk had ik over iets heel anders willen schrijven. U een update geven van de platen die ik de afgelopen weken gekocht heb bijvoorbeeld, waaronder een paar prachtige Blue Note cd's uit de Rudy Van Gelder Remasters serie. Die houdt u te goed.

Ook ga ik het nog even niet hebben over het opmerkelijke interview dat ik las met mijn oude held Elvis Costello in het meest recente nummer van Word Magazine. Ook dat kan wachten.

Dat ik de nieuwe R.E.M. plaat per dag beter ga vinden, zal ik ook later nog wel eens melden, en dat ik Man-Sized Wreath van dit Accelerate deze week het beste liedje aller tijden vind, valt ook even in het niet.

Ik kom namelijk net terug van een optreden van het Belgische Triggerfinger, en ik loop over van enthousiasme. Ze hebben net een nieuwe plaat uit, What Grabs Ya? Nou, veel maar niet deze stoner-rock cd. Toch al niet mijn genre, en hoewel steeds openend met lekkere riffs, raakte ik halverwege ieder nummer mijn interesse kwijt.

Niks aan de hand hoor, de laatste plaat van Gutter Twins doet me ook niks, en ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst voor mijn plezier een plaat van Queens Of The Stone Age heb opgezet. Gewoon een kwestie van smaak.

Maar, zo hoorde ik, live is die band geweldig. Goed, oke, dan maar even kijken in mijn eigen Domstad. Het begon ellendig en ik was nog niet eens binnen. Weer (zie sxsw) fietssleutel-malaise. Liet sleutel dit keer in put vallen, voor regenpijp waar ik mijn fiets bij Ekko altijd tegenaan zet. Ik nog even het rooster gelicht, zelfs de mouwen opgestroopt en al liggend met mijn hand tastend door water en smurrie naar veel troep, maar geen sleutel.

Goed, hij stond in elk geval op slot. Ik moest na afloop maar even een fiets lenen en mijn reservesleutels ophalen, bedacht ik. Maar ik voelde me vies van het gegraai in de riool. Handen wassen hielp niet. Het bericht van de overigens zeer charmante frontman van Triggerfinger Ruben Block dat de bassist op doktersadvies moest uitrusten, beloofde ook al niet veel goeds. Als in een rocktrio eenderde uitvalt, is de magie weg, mopperde ik in mezelf.

Nou, vergeet het maar. Triggerfinger klonk ook met inval-bassist die we van Block Monsieur Renaud moesten noemen geweldig. Ja, ze speelden een soort mengeling van stoner-rock en grunge, maar haalden er alle goede elementen uit. Ineens wist ik weer waarom ik Screaming Trees ooit wel goed vond en Soundgarden niet. Block bleek niet alleen een veel beter zanger dan de plaat deed vermoeden, hij bewees zich als een beul van een gitarist, maar bleef bovendien altijd de charmante gastheer.

Stel: Queens Of The Stoneage was een trio geweest met nog een keer Dave Grohl op drums (alsjeblieft zeg nou niet dat Foo Fighters een goede band is, Grohl is drummer en dat had hij moeten blijven), dan waren ze kwa intensiteit misschien in de buurt gekomen van Triggerfinger vanavond in Ekko.

Hun gemene, smerige gitaarrock met moddervette riffs, daar stel je je in Nederland veel ranzige types bij voor, vol tattoo's en als je niet oppast hebben ze nog een dikke Leo als maskotte bij zich die in de toegift z'n lul uit zijn broek haalt. Lachen man. Rock n roll weet je wel.
Not.

Hoe anders oogden deze Belgen. Zanger/gitarist Duben Block beulde en roste er op los, maar bleef altijd het heertje. Hij zat keurig in het pak, had zijn haren goed gecoiffeerd en deed me een beetje denken aan Sean Penn in een van zijn betere rollen. Vriendelijk ogend, maar niet zonder een donker kantje. Rustig, en tegelijk bezeten. Zo iets.

Tussen de nummers door sprak hij een vriendelijk woordje, en stelde zich niet aan als een overjarige puber. Voordat hij de hit (althans het liedje dat een hit zou moeten zijn) First Taste inzette bedankte hij nog even het Nederlandse platenlabel Excelsior dat voor Triggerfinger door het stof is gegaan.

Zo'n bedankje aan Excelsior: ik heb het in al die jaren geen Nederlandse band horen doen, terwijl er vaak alle reden toe was. Maar los van alle manieren, en gevoel voor show ging het natuurlijk om de muziek en die was veel beter dan de plaat deed vermoeden. Als ik had gekund was ik zaterdag zeker naar W2 in Den Bosch gegaan, zo goed vond ik het. Andere bassist? Niks van gemerkt.

Mooist van alles was de toegift die Block in zijn eentje deed. No Teasin' Around, een liedje dat Billy 'The Kid" Emmerson een jaar of vijftig geleden voor het Sun-label opnam. Block hield zijn toelichting op de liedkeuze kort want 'theorie is saai', maar droeg iedereen wel op alles van deze Emmerson aan te gaan schaffen. Dat ga ik zeker doen want de uit de tenen gezongen en fraai gespeelde blues bezorgde me bijkans kippenvel.

Ik beloof het in de komende uitzending van Kamermuziek (iedere maandag van 1900 tot 2100 uur) op KX Radio te gaan draaien, net als Triggerfinger zelf.

Weinig dingen zijn in dit vak zo leuk als compleet overdonderd te worden door een optreden. Het overkwam me vanavond in Ekko. Ik ga een paar uur slapen en morgen voordat ik naar Engeland afreis schrijf ik er een recensie over.
Kijken of ik er dan nog net zo euforisch over ben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.