Ullrich loopt met open ogen in val Armstrong

Sport gedijt bij rivaliteit. En als die er niet is, moet je haar creëren. Het was de enige reden waarom Lance Armstrong Andreas Klöden in Le Grand Bornand de ritzege niet gunde....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Hoe graag wil je winnen vandaag, vroeg de kopman. Graag, zei de knecht. Hoe hard denk je af te kunnen dalen, wilde de kopman weten. Heel hard, antwoordde de knecht gedwee. Than run like you stole something, adviseerde de man in het geel.

Het was niet toevallig dat Lance Armstrong er in de beklimming van de Col de la Croix-Fry voor zorgde dat de concurrentie het gesprek, dat hij met ploegmaat Floyd Landis voerde, woordelijk kon volgen. Hij zette in de laatste klim een val voor Ullrich en die liep er met open ogen in.

Armstrong heeft in een doodsaaie Tour behoefte aan een rivaal die zijn zesde zege cachet kan geven. Ivan Basso kan dat niet.

Als de concurrentie kleurloos is, straalt dat af op de winnaar. Dus probeerde Armstrong Ullrich het bloed onder nagels vandaan te halen. Hij liet Landis in de afdaling wegrijden, stelde de Duitser indirect op de hoogte van dat plan en profiteerde optimaal door Andreas Klöden, de vriend van Ullrich, op de finishlijn te passeren.

De vernedering van T-Mobile was daarmee compleet. Het hulpeloze gebaar van Ullrich op vijf kilometer van de finish, op het moment dat Armstrong bij hem en Landis aansloot, was veelzeggend. De Duitser wilde dat de twee renners van US Postal de kop zouden nemen. `Maar hij kon tijd winnen op Basso', zei Armstrong.

Ullrich en Armstrong zijn geen vrienden, maar ook geen uitgesproken vijanden. Met Ullrich is het slecht ruziemaken. In Le Grand Bornand zei hij het als volgt: `Ik boos op Lance? Waarom? Omdat hij de sterkste was vandaag?'

US Postal kan T-Mobile makkelijk voor schut zetten. De ploeg met de grootste namen van het peloton hangt als los zand aan elkaar. Alexander Vinokoerov en Matthias Kessler vielen door blessures weg. En Cadel Evans, die voor de Tour van alle renners de beste vorm aan de dag legde, werd thuisgelaten.

`Wat de jongens van US Postal kunnen, hadden wij ook van onze ploeg verwacht', zei Walter Godefroot, manager van T-Mobile. `We hadden ze besteld, maar de bestelling is niet geleverd geweest.'

Botero, Nardello en Ivanov zouden hun kopman moeten steunen, in plaats daarvan maken ze hem moedeloos. Ivanov zette zich in de voorlaatste beklimming even op kop. Maar de Rus voerde het tempo zo hoog op, dat zelfs Ullrich hem niet kon volgen. `Die dacht dat de berg maar vijfhonderd meter lang was', lachte Ullrich zijn ergernis weg.

In het Duitse kamp komen de klappen hard aan. Nog altijd kunnen ze met twee renners het podium in Parijs halen, maar alle eer zal naar US Postal gaan, waar zelfs Floyd Landis en José Azevedo beter zijn dan veel kopmannen van de concurrentie. Ullrich heeft de vereiste vorm gevonden, maar het gebeurde een week te laat. Zelfs over Klöden, de revelatie van deze Tour, is men sceptisch. Godefroot vindt hem te fragiel. `Verantwoordelijkheid moet je hem niet geven, dan gaat hij vliegen.'

Het was koren op de molen voor US Postal. Al het hele voorjaar voert het kamp Armstrong een psychologische oorlog met de Duitsers.

Toen Armstrong in februari de Ronde van de Algarve won, zei hij: `Ik dacht vanmorgen, wat zou Jan hebben gedacht, toen hij hoorde dat ik in Portugal gewonnen had, terwijl ik totaal niet in vorm ben? En ik dacht: wat zou ik hebben gedacht als ik zou horen dat hij in februari een tijdrit had gewonnen?'

Armstrong bekende dat hij onmiddellijk naar de grond zou zijn gegaan om zich vijftig keer op te drukken. Alleen maar om tegen zichzelf te kunnen zeggen dat hij ten minste iets aan het doen was.

Om Armstrong verbaal van repliek te dienen, riep Ullrich overal waar hij kon dat de Amerikaan kwetsbaar en niet onverslaanbaar was. Het was precies het punt dat de geletruidrager in de laatste bergrit wilde maken. Niet híj maar Ullrich was kwetsbaar, en op Le Grand Bornand legde hij dat nogmaals feilloos bloot.

Het is onzin om Armstrong een tweede kannibaal te noemen. De vergelijking met Merckx gaat niet op. Bernard Hinault had op het erepodium nog tegen hem gezegd dat het goed was dat hij geen presentjes uitdeelde aan de concurrentie.

Armstrong beweerde dat dat zijn drijfveer was om voor een vierde etappezege te sprinten. In het verleden was hij te genereus geweest en kreeg hij daar niets voor terug, herinnerde hij aan zijn geste aan Pantani op de Mont Ventoux.

Het had er allemaal niets mee te maken. Want het kostte hem geen enkele moeite om Basso te laten winnen op La Mongie. Armstrong wenste Ullrich boos te maken en daagde hem uit tot een laatste duel. In de tijdrit van zaterdag moet blijken of hem dat is gelukt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden