Uitstralingen

ANDRÉ van der Louw schijnt in 1982 door o.a. Marcel van Dam nog te zijn aanbevolen als de gedroomde nieuwe lijsttrekker van de Partij van de Arbeid....

Er kwam iets glanzends in zijn blik toen hij er in Andere tijden aan werd herinnerd. Hij, eenvoudige volksjongen met niet meer dan mulo A, dus niet eens meetkunde en algebra geleerd, en toch voor zo vol aangezien!

Maar Den Uyl, eigenwijs als altijd, wilde Kok, die tenminste Nijenrode nog had af gemaakt.

Moet je voor politiek eigenlijk enigszins hebben doorgeleerd?

In hetzelfde programma bekende Van Kemenade, toentertijd ook half in de race, dat hij zichzelf nauwelijks een kans had gegeven: 'Te intellectuele uitstraling.'

Dat schijnt ook ongeveer 't ergste te zijn wat je in dat vak kan overkomen. Het gaat om een beroep waarvoor zoals bekend geen geschreven toelatingseisen bestaan, maar volgens een ongeschreven afspraak strekt een beetje dom altijd tot aanbeveling.

Daarom aarzelen ze bij de PvdA ook over Melkert als opvolger van Kok: geen warme uitstraling. Nou is die bij Wim natuurlijk ook niet om over naar huis te schrijven, maar dat hoeft ook niet, want Wim is er. Aan hem zie je heel goed de ideale carrièrecurve van de Nederlandse politicus: niet al te briljant beginnen, nooit de indruk maken dat het van een leien dakje gaat, hard werken, veel bekommernis, steeds laten merken dat je er nog niet bent en er misschien ook nooit zal komen, en dan de gestage opbouw naar de nationale vaderlijkheid.

En vergeet niet: terwijl Wim rond 1982 samen met Jaap van de Scheur en Herman Bode, en met een kapsel dat nog aan de jaren zeventig deed denken, de Amsterdamse vuilophalers tot bittere actie aanzette, liep Ad college. Dat zegt verder niks over hun karakter, of hun vooruitstrevendheid, laat staan over hun nut voor de maatschappij - intellectuelen moeten er tenslotte ook zijn - maar het markeert een wereld van verschil. Wims benen hebben in het bluswater gestaan. De schoenen van Ad lijken nooit iets te lijden te hebben gehad.

Zou dat de reden zijn waarom hij Sharon Dijksma het liefst als partijvoorzitter gekozen had zien worden?

Vermoedelijk.

Samen aan de top met nog een andere intellectueel - dat zou voor het electoraat wel eens te veel van het goede kunnen zijn geweest. Maar Sharon was perfect in haar onnozele uitstraling.

Was ze zo dom als ze zich voordeed?

Geen idee. Het is heel goed mogelijk dat zij op de mulo wel algebra en meetkunde heeft gehad, maar dat ze in de campagne is gecoacht door iemand (Dig Istha bijvoorbeeld) die haar voorhield: nooit laten merken.

Dus waar ze ook binnen kwam - bij ouden van dagen, op diverse werkvloeren, of onder studenten - overal liet ze zich kennen als een vriendelijk lachend sufferdje met maar één simpele boodschap: het moet weer leuk worden in de partij.

Dat liep bij de afdelingen ten slotte in de gaten - en waarachtig: ondanks de autoriteit van keuzeheer Welschen (ook niet het prototype van de intellectueel, tussen twee haakjes), hebben ze op het congres met een grote meerderheid hun stem uitgebracht op Ruud Koole. Net geen Bart Tromp, maar wat scheelt 't.

Is er in de Partij van de Arbeid vuurvast draagvlak genoeg voor twee intellectuele uitstralingen?

Zeer de vraag.

Dus zal een van de twee mogelijk moeten wijken, en omdat Koole democratisch is gekozen ('Ik zal de keuze respecteren', sprak Kok zuinig), zit er niets anders op, of Melkert maakt plaats.

Ik neem aan dat Sharon Dijks ma in de top wordt aanbevolen als de vanzelfsprekende André van der Louw van 2002.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden