Uitleggen

IK hoop dat prins Bernhard gauw weer helemaal beter wordt en nog jaren van een gezonde levensavond mag genieten, want ik heb hem altijd een fidele en kleurrijke man gevonden, en ik moet er niet aan denken dat Kok - wiens voorgangers hem nog eens z'n uniform hebben afgepakt -...

Jan Blokker

Maar mag Maartje van Weegen wel blijven?

De gouden vondst van het NOS-journaal.

Voor het nieuws hoef je er niet naar te kijken - dat weten we. Voor Pia Dijkstra binnenkort ook niet meer. Dus je zette het af en toe nog eens aan om te zien wat ze gemist hadden, en of Philip Freriks z'n gemiddelde aan versprekingen nog altijd haalde.

Maar met Maartje als royalty-boodschapper kunnen we er niet meer omheen.

En waarom zou ze er alleen maar mogen zijn voor de zorgelijke communiqués?

Als start was dat natuurlijk wel spectaculair.

In andere koninkrijken zie je gespecialiseerde verslaggevers in zulke gevallen meestal voor een paleishek staan uitwaaien, alsof ze net even binnen zijn geweest en nu heet van de naald komen vertellen wat ze hebben gehoord.

De NOS, zou je kunnen zeggen, doet het waardiger, en hiërarchieker. Lager personeel heeft postgevat op openluchtlocaties, maar Maartje zit in de studio, laat zich daar ondervragen door de dienstdoende nieuwslezer, en beschouwt. Ze zit er ook niet als collega, maar als deskundige, als de Clingendaelexpert van het Koninklijk Huis als het ware. En ze doet niet zozeer het bulletin als wel de exegese van het bulletin.

Op de avond van het sombere nieuws zag ik haar, aangeschoven naast Noraly Beyer, in een gedroomde amateurtoneelstukkendialoog verwikkeld raken waarvan ik geen woord heb onthouden, omdat ik volledig in de ban bleef van de aanblik: een Nederlandse speelfilm uit de jaren dertig, maar dan echt, en dan nu.

In een volgende uitzending probeerde ik op haar woorden te letten, maar het lukte niet. Zo moet mijn oude vader nog naar Esther de Boer-van Rijk hebben gekeken, of naar Fien de la Mar, en ikzelf misschien nog naar Ank van der Moer, hoewel die in mijn herinnering al een stuk moderner was.

'Hoe ernstig schat jij de situatie in?' (Noraly)

'Ja, ik denk dat we de situatie heel ernstig moeten noemen.' (Maartje)

'Terwijl eerder deze week toch van een verbetering sprake was.' (Noraly)

'We moeten het geloof ik zo zien...' (Maartje) - en terwijl ik haar hoofdje empathisch zie schudden, raak ik ook meteen weer de draad van haar tekst kwijt.

Nederlandse speelrolprent van vóór de geluidsfilm was uitgevonden.

Intussen lijkt het ergste voorbij, en heb ik Maartje al weer in acht journaal-afleveringen gemist.

Maar waarom in godsnaam?

De RVD geeft misschien geen communiqués meer uit, maar juist dán kan Maartje toch blijven aanschuiven aan de grote, suffe nieuwstafel om te analyseren hoe de prins voetje voor voetje weer de oude wordt, wat de koningin gisteren vermoedelijk met de premier heeft besproken, welk bezoek Willem-Alexander eerlang voornemens is af te leggen bij wie en met welk doel?

'Ik vind het belangrijk', zei Kok nog gisteren in deze krant over de monarchie, 'dat we er op een rustige, typisch Nederlandse manier over praten, grondig en niet op incidentele waarnemingen gebaseerd.'

En wat is (op het lichte schuddebollen na) rustiger en typischer Nederlands dan Maartje die het dagelijks uitlegt aan Henny, Philip of Noraly in de rol van nieuwsgierige Aagjes?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden