Uitgekookt

Na Sesamstraat-hit 1234 was pop-punk-electro-zangeres Leslie Feist even stil. Nu is ze terug.

'Ken je dat gevoel? Je zit in een vliegtuig en eigenlijk moet je gaan slapen, maar toch kijk je nog naar een film, en dan nog een. Op een gegeven moment neem je niks meer op, maar ben je toch klaarwakker. Zo voelde ik me drie jaar geleden.'


Aldus Leslie Feist (35). De Canadese popmuzikante is naar Londen gekomen om haar nieuwe album Metals toe te lichten, vier jaar na het verschijnen van The Reminder, dat haar internationaal grote bekendheid gaf, vooral dankzij het reclamespotje dat Apple maakte voor hun iPod Nano, waarin Feist te horen en te zien was met het liedje 1234.


'Ik was, zonder al te bescheiden te doen, eigenlijk niet zo gewend aan succes. Ik maakte al jarenlang muziek, speelde in punk- en electro-bandjes, ging mee met het collectief Broken Social Scene, en maakte tussendoor zelf eens een plaat. En toen nog een.'


Alles was ingesteld op gewoon veel spelen, in kleine clubs, en na een paar maanden weer naar huis, wat tussen 2004 en 2009 in Parijs stond. 'En dan ontploft het door dat ene liedje, of misschien ook wel door dat hele album. Wat ik hoop want de plaat betekent veel meer voor me dan dat ene nummer, dat ik niet eens alleen schreef.'


Aan alle kanten werd er getrokken aan Feist. Ze ging in op een uitnodiging van Sesamstraat om 1234 te vertolken 'wat ook hielp om mijn status als dat leuke meisje van dat leuke liedje te bevestigen' en wordt tot op de dag van vandaag belaagd door ouders met kinderen.


'Het gekke is dat die kinderen er niks aan vinden. Die denken wie is dat mens. Die herkennen me niet zonder poppen. Die ouders houden hun kind wel omhoog maar het gaat om hunzelf.'


Ouder

Ze zou bijna een hekel aan het liedje krijgen. Maar heeft het er ook toe geleid dat ze op haar nieuwe plaat nadrukkelijk geen heel pakkende liedjes heeft staan?'Niet echt. Maar het is wel een misschien wat donkerdere plaat geworden. Niet omdat ik het zo zwaar heb gehad trouwens' haast ze zich eraan toe te voegen.


'Dat veel liedjes gaan over moeizame relaties, over dingen die na een tijdje niet meer zo vanzelfsprekend zijn, hoort gewoon bij het ouder worden. Het lijkt misschien alsof ik over mijn eigen liefdesproblemen zing, maar ik heb mezelf juist zoveel mogelijk uit de liedjes gehouden.'


Dus een nummer met de veelzeggende titel The Bad In Each Other of een regel als 'when you comfort me, It doesn't bring me comfort' in Comfort Me, gaat ondanks de soulvolle voordracht niet over haarzelf?


'Nee. Ik kwam er tijdens dat immense touren achter dat ik doodmoe werd van alsmaar weer over mezelf zingen, want liedjes van The Reminder waren nu eenmaal meer persoonlijk. En als dat niet zo was, zoals een liedje als I Feel It All, waarin ik zing dat ikzelf degene ben die mijn eigen hart breekt, dan bleek dat later echt te gebeuren.'


Wilde Feist, zo bedacht ze toen ze eind 2008 na een lang verblijf in Europa ('ik was eigenlijk zeven jaar niet langer dan een maand in Toronto bij mijn familie geweest'), langer lol hebben in het zingen van dezelfde liedjes dan moest ze zichzelf eruit wegschrijven.


'Dat zijn zo van die inzichten die ik kreeg toen ik bijna anderhalf jaar niks deed. Nou ja, muzikaal dan. Ik kweekte tomaten, adopteerde twee honden en ging koken. Koken ja? Had ik jaren niet gedaan. Je moet altijd maar afwachten wat de pot schaft als je op tour bent, en dan ben ik ook nog eens vegetariër.'


Feist reisde ook nog wat door Egypte en Mexico, maar bleef thuis in Toronto, tussen vrienden en bekenden van vroeger. 'Die ik allemaal vertelde minstens twee jaar geen muziek te gaan maken.' Tot het na een dik jaar toch begon te knagen. 'In mijn tuin stond een schuurtje waar ik af en toe een beetje gitaar speelde. Allemaal stiekem, want ik had nu eenmaal beloofd even niks te doen.'


Metaal

Langzaam ontstond er de basis voor nieuw materiaal, en uiteindelijk hield ze het niet meer. Ze benaderde haar muzikale partners sinds jaar en dag, de producers Mocky en Chilly Gonzales, die de nummers een eerste fundament gaven. 'En zo hadden we al snel een stel nummers.'


Die wilde Feist echter het liefst in een keer als echte band opnemen, en daarvoor koos ze de plaats Big Sur in California. 'Ik had daar een keer ansichtkaarten gekocht. Die fascineerden me. En dan bleek ook een favoriet auteur van mij, John Steinbeck, veel met die plaats te hebben. Zoals hij alle zintuigen kan laten werken, dat je in een regel tegelijk alles ziet, voelt en ruikt, dat wilde ik ook.'


In een grote loods waar een schilderes haar eigen hoekje had, speelde de band in een luttele twee weken de plaat in. Ze stuwden elkaar op met aanzwellende ritmes en dempten elkaar weer om de soulvolle stem van Feist tot haar recht te laten komen.


'Ieder liedje moest een andere kleur hebben, of eigenlijk voor een ander soort metaal staan. Van goud, boterzacht en lieflijk zeg maar, tot roestig ijzer. Dat waren de beelden die ik voor me zag. Bij het opnemen probeerde ik de juiste metaalsoort steeds aan het juiste liedje te koppelen. Ieder metaal staat voor een andere emotie. Dat is niet perse mijn emotie, maar door het metaal voor me te zien, kan ik het wel echt voelen.'


Feist: Metals. Universal. Feist speelt 15 oktober in Carré, Amsterdam.

---------------------------------------------------------------------------------


Emotie in metaal

'Ieder liedje moest een andere kleur hebben, of eigenlijk voor een ander soort metaal staan. Van goud, boterzacht en lieflijk zeg maar, tot roestig ijzer. Ieder metaal staat voor een andere emotie. Dat is niet perse mijn emotie, maar door het metaal voor me te zien, kan ik het wel echt voelen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden